Spring naar inhoud

Posts tagged ‘53.3%’

Benriach 21y 1992, batch 10

Batch 10 van Benriach zag vorige zomer het levenslicht. Eén van de toppers daaruit is deze 1992, gefinisht op Pedro Ximénez vat en te koop voor een 125 euro.

 

Benriach 21y 1992/2013, 53.3%, OB batch 10, PX Finish, Hogshead #986, 312 bottles
PX, dat is zoete sherry. Dus heel veel gedroogd en gekonfijt fruit, siroop en kandij. In willekeurige volgorde ruik ik hoestsiroop, dadels, vijgen, rozijnen (sultanas), perensiroop en kandijsuiker. Pas daarachter gaan er kruiden schuil. Kruidnagel, zoethout, kaneel. Heel lichte rook op de achtergrond. Tabak en gerookte hesp. Sappige eik. Behoorlijk complex en vooral heerlijk om ruiken. Het mondgevoel is romig en dik. De sherry brengt meer fruit dan kruiden naar voor, wat ik alleen maar kan toejuichen. Sinaas, rozijnen, dadels, vijgen en gekonfijt fruit. Chocolade en kandij maken het nog wat zoeter. Zonder dat het echt mierzoet wordt. het blijft whisky natuurlijk. Daarenboven vallen er nog andere dan zoete zaken te ontwaren. Noten bijvoorbeeld. En koffie en leder. En kruiden zoals munt en kaneel. De eik houdt zich gedeisd. De afdronk is best lang, zoet en kruidig. Een meer dan geslaagde finish als je het mij vraagt, de Pedro Ximénez is een absolute meerwaarde. Top! 90/100

Clynelish 17y 1996, The Whiskyman

Last but not least in de eerste batch van The Whiskyman’s Age Matters reeks, is deze Clynelish 1996. De ’17’. Clynelish 1996, dat is naar alle waarschijnlijkheid een sherryvat.

 

Clynelish 17y 1996/2013, 53.3%, The Whiskyman ‘Age Matters’
Niet de meest expressieve Clynelish-neus, maar na wat walsen komt hij mooi open. Dan krijg je de klassieke Clynelish-elementen zoals bijenwas (eerder boenwas hier – geboend leder, geboende meubels), citrus (limoen) en honing. De geur is in de eerste plaats zoet. We hebben dus die honing, maar ook gezoete koffie, gele rozijnen en chocolade. Amandelen leiden me naar marsepein. Iets metaligs. Een garage in volle bedrijvigheid. Iets grassigs ook. En mos. En humus. Prikkelend en tintelend mondgevoel, op afwisselende tonen van citroen, pompelmoes, zeste, zilt, gember en nootmuskaat, okkernoten, gedroogde vijgen, boenwas en kaarsvet, eik en hars. Hij springt wat van de éne smaak naar de andere, niet altijd even consistent of verweven. De smaak doet ook wat aan hoestsiroop denken. De eik en de hars groeien naar het einde. De afdronk is lang en even prikkelend als de smaak. Daar zorgen de eik, de citrus en de kruiden voor. Ha, ik proef in de afdronk nu ook een beetje turf, wat altijd een meerwaarde is. Niet helemaal in lijn met andere 1997’ers en nogal een ‘bumpy ride’, maar wel lekker. 86/100

Dat was het voor dit jaar. Aan iedereen een sprankelend jaareinde gewenst.

Dailuaine 21y 1992, The Whisky Mercenary

Als ik goed kan tellen, is dit reeds de achtste botteling van The Whisky Mercenary. De vorige zeven waren wat mij betreft telkens een schot in de roos, erg lekkere whisky’s voor een zeer correcte prijs. Deze is niet anders. Weldra te verkrijgen.

 

Dailuaine 21y 1992/2013, 53.3%, The Whisky Mercenary, bourbon cask
Het zou me niet verbazen dat dit een ‘fresh bourbon (barrell?)’ was. Veel vanille en warme houtkrullen, gevolgd door appels, meloenen en gele pruimen. Zoete kruiden zoals gekonfijte gember en zoethout. En ook wat kaneel. Iets licht geroosterd. Marshmallows boven een vuur. Jammie. Veel zoete elementen dus, maar het wordt nooit te zoet, het geheel blijft erg expressief en smeuïg. Daar zorgt ook de bijenwas voor. Iets licht grassigs valt nog te ontwaren. Hooi. Erg frisse, aromatische neus. De eik doet z’n werk op de smaak, maar de zoete elementen blijven paraat. Vanille en ook honing nu, sappige rode appels (of appelsap als je wil), veel zoethout, kandijsuiker, amandelspijs… Naast het zoethout keert ook de kaneel terug, en hetzelfde kan gezegd worden van de gember. En ook wat nootmuskaat. En houtzaagsel. De eik doet echt wel z’n werk. Maar de balans is prima. Nu proef ik ook wat zeste van appelsien. Stevig, fris en prikkelend mondgevoel. Middellange afdronk op eik, kruiden en zoet fruit. Een whisky die erg door het hout wordt getekend, maar waarbij dat hout vrij spel laat aan een waaier van aroma’s. Dailuaine 1992, wat een verrassing! 88/100

Cooley 1999, Thosop

Iets waar ik altijd reikhalzend naar uitkijk, is een nieuwe Thosop botteling. En deze maand zijn dat er twee, een Aberlour 1985 en deze Cooley 1999. Een beetje een vreemde eend in de bijt, want de eerste niet-Schotse whisky onder het Handwritten Label. En dan is het nog een erg jonge Ier. Tot ik ‘m proefde, toen leek het ineens niet meer dan logisch dat hij onder dit label z’n plaats heeft. Cooley kan immers zowel erg matige dingen produceren als af en toe prachtige. Denk maar aan sommige jonge Cooley’s gebotteld door Cadenhead.

 

Cooley 1999/2012, 53.3%, Thosop, Handwritten label, 179 bottles
Erg zachte en elegante neus met de perfecte hoeveelheid turf. Dat wil zeggen: je ruikt de turf, je hoeft er niet naar te zoeken, maar hij gaat helemaal niet domineren. Integendeel, de turf ondersteunt het geheel en maakt het extra complex, geeft het diepte. Wat het meest op de voorgrond treedt, is fruit. En dat kan ik altijd bijzonder appreciëren. Roze pompelmoes, mandarijn, ananas en meloen. Vanille. Bijenwas, nog zoiets dat alleen maar een meerwaarde is. En dan krijgt hij op de duur nog een farmy-kantje ook. Nog een punt erbij. Hooi, stallen, dat soort zaken dus. In de verre verte misschien zelfs wat mest (aandachtige lezers weten dat ook dat in tegenstelling tot wat het lijkt een pluspunt is). Geweldige neus. Complex, gelaagd, subtiel en elegant. Het goede nieuws is dat de smaak niet onderdoet. Zacht en romig, fruitig en kruidig, licht rokerig,en waxy. Roze pompelmoes, meloen en ananas wat het fruit betreft, gember, zoethout en peper wat de kruiden betreft. Een beetje zout en vanille vervolledigen. De turfrook is aanwezig, op dezelfde manier als in de geur, in perfecte hoeveelheden dus. Eik proef ik ook wel, maar net als de turf bescheiden, puur als meerwaarde. Lange, kruidige afdronk, met een beetje zilt en zachte turf. Belachelijke score voor twaalf jaar oude Cooley, ik weet het. Het is op mijn schaal echter niet anders. M’n fles is gereserveerd. 91/100