Spring naar inhoud

Posts tagged ‘40%’

Glen Brora

En dan nu een unieke, oude blend. Anders dan de naam doet vermoeden zit er geen Brora in, want dit is gebotteld in de periode dat Brora nog niet of maar net bestond (opgericht eind 1969). De naam verwijst natuurlijk wel naar de plaats Brora, we kunnen dus aannemen dat de basismalt van deze blend Clynelish was. Clynelish van midden tot eind jaren zestig dus. Mwoeah. Daarenboven was Carradale Blending Co en zusterbedrijf van Ainslie & Heilbron, toenmalige eigenaar van Clynelish. En was Chiano de importeur van Clynelish in die periode.

 

Glen Brora, 40%, Carradale Blending Co, Chiano Import, Italy -/+ 1970
Romige geur op granen, honing, zachte karamel, appelsienen en rijpe peren, oude boeken (maar nooit muf), een beetje petrolium (maar nooit storend), tabaksrook, rozijnen, een lichte hint balsamico, zachte bijenwas (jawel!), lichte boerderijgeuren (jawel!) en zachte turf (jawel!). Best wat eik ook, en zachte kruiden zoals kaneel en zoethout. Hier zijn duidelijk wat sherryvaten bij gekapt. De smaak is krachtig voor z’n alcoholpercentage. De smaken komen in lagen, meestal subtiel. En ook hier laat de sherry zich kennen. Ik proef tabak, rozijnen, appelsienen, karamel, honing, kaneel, munt… Maar ook Clynelish laat zich kennen onder de vorm van boenwas en schoensmeer. En nat hooi. En de zacht turfrook. Sappige eik (zo anders dan in hedendaagse blends, hier zit écht veel malt in). Behoorlijk lange en complexe afdronk, waar de zachte rook vergezeld wordt van peper en zout. Is dit een blend? Echt? Ik denk dat je niet wil weten hoeveel jaren-zestig-Clynelish in deze Glen Brora zit. 90/100

Highland Park 1977 ‘Bicentenary’

De Highland Park ‘Bicentenary’ werd in 1998 gebotteld ter gelegenheid van – u raadt het al – het tweehonderdjarig bestaan van de distilleerderij. De keuze voor deze feestfles viel op een 21-jarige whisky gedistilleerd in 1977.

 

Highland Park 1977 ‘Bicentenary’, 40%, OB 1998
Erg aangename maar eerder lichte neus (het alcoholpercentage) op elementen die niet ongewoon zijn voor Highland Park: zilt, honing, heide, zachte rook en eik. Zachte, sappige eik is dat. Geboende meubels ook en wat oud leder. Pas in tweede instantie heb ik fruit: perzik, peer en druivensap. Lichte bijenwas. Allemaal erg elegant, breekbaar bijna. Romig en zacht mondgevoel. Meer turf, nog steeds een behoorlijke hoeveelheid honing, nu aangevuld met vanille. En ook de bijenwas zet zich verder op de smaak. Net als het zilt trouwens. Daarna kruiden, zowel de keuken- als de tuinvariant. Eucalyptus, nootmuskaat en zoethout onder meer. Qua fruit moet ik het hier met sinaas doen, de schil van sinaas meer bepaald. Vergezeld van donkere chocolade geeft dit de geweldige orangettes. Best lange afdronk, zoet en waxy, met lichte turf en tonen van mokka die ook nog om de hoek komen kijken. Delicate en subtiele whisky die eigenlijk enkele extra graden alcohol kon gebruiken. Zeer lekker, complex ook, maar wat dun. 88/100

Port Ellen 1982/2006, Connoisseurs Choice

Vandaag nog maar eens een Port Ellen, nu een 1982 gebotteld in 2006 door Gordon & MacPhail in z’n Connoisseurs Choice reeks.

 

Port Ellen 1982/2006, 40%, G&M Connoisseurs Choice
Lichte en zachte neus op schuwe tonen van zilt, wit fruit (appels, peer), citrus en turf. Misschien wat jodium en zeewier in de verte, maar dat is maar omdat ik er op lette. Licht en delicaat, maar dat delicate is hier geen pluspunt. De smaak is wat steviger en moet het hebben van grosso modo dezelfde associaties als op de neus: lichte turf, zilt, zeewier, (rode) appels, aangevuld met wat peper. De (turf)rook groeit naar het einde en in de eerder korte afdronk, waar het vergezeld wordt van het zilt. Helemaal niets verkeerds mee, maar deze whisky mist de nodige punch en expressie om hoger te scoren. Vrij uitzonderlijke score voor een PE… 84/100

Laphroaig 10y 1980’s

Laphroaig heeft zeven distilleerketels, wat vrij ongewoon is. Meestal heeft een distilleerderij een even aantal stills, evenveel wash stills als spirit stills, Laphroaig heeft echter een extra spirit still. Een groot deel van de productie gaat naar blends, waaronder Islay Mist, één van de grootste successen van Laphroaig.
Vandaag proef ik de standaard Laphroaig 10y, maar dan wel deze van 25, 30 jaar geleden, een botteling van midden jaren tachtig.


 
Laphroaig 10y, 40%, OB 1980’s
Best wat fruit op de neus, zelf licht tropisch: mango, meloen en ananas naast roze pompelmoes en nectarines. Zachte turf en veel zoete tonen: honing, karamel, verse slagroom. Mokka ook, net als enkele ‘oude’ associaties zoals oude boeken en oude kleerkast. De smaak ligt in het verlengde hiervan: mooie fruitigheid (vooral op citrus nu) en zachte, zoete turf. Koude koffie, geroosterd brood en nootmuskaat vullen aan. Wordt wat grassig ook. Lange afdronk op rook en fruit, en wat zilt als extraatje. Erg fruitige Laphroaig, de tijd heeft de turfrook wat naar de achtergrond gedrukt ten voordele van het fruit, waar we alleen maar blij om kunnen zijn. 90/100

Royal Lochnagar 12y

Vandaag een standaardbotteling als tussendoortje, de recentste versie van de Royal Lochnagar 12. Lochnagar, één van de drie distilleerderijen (samen met Brackla en Glenury) die het predicaat Royal in hun naam mogen dragen.

 

Royal Lochnagar 12y, 40%, OB +/- 2011
Lichte neus op granen (veel granen), vanille, wat eik, vers geschilde groene appels en lichte karamel. Licht en weinig boeiend. Ook de smaak is dat niet. Zoet op karamel, vanille, granen, noten, appels en in de verte wat kruiden. Mist complexiteit. Middellange afdronk op vanille, granen, eik (best bitter) en een heel klein beetje rook. Nee, op geen enkel moment kan ik dit lekker vinden. 70/100

Highland Park 12

Vandaag maak ik tijd voor een populaire standaardbotteling, de Highland Park 12. Kost een 30 euro.

 

Highland Park 12y, 40%, OB +/-2011
Zoete en granige neus: honing (natuurlijk, dit is HP) en ontbijtgranen bij een eerste maal ruiken. Daarna volgen heide (ook vrij typisch), boter en heel lichte rook. Tabak eerder. En dan na enige tijd ook vers gemaaid gras en boemen. Fris, inderdaad. Licht mondgevoel, mist een beetje body. Zoet (honing), fruitig (citrusfruit à la sinaas en mandarijn) en kruidig (peper, kaneel en gember). Met ook hier dat kleine beetje rook. En een hint van noten. Die noten groeien naar het einde, resulterend in een lichte bitterheid. Korte afdronk op honing, citrus en kruiden. Aangenaam en vlot drinkbare standaardbotteling, maar erg licht, zeker op de smaak valt hij me iets te zwak uit. 80/100

Onversneden goes Islay

Ja ja, morgen rond deze tijd bevind ik mij op Schotse bodem. Weliswaar niet zonder een ingenieus nachtelijk beraamd plan B. Op het programma staan enkele dagen Islay, een dag Campbeltown en een dag Arran. Misschien dat we ook wat natuur gaan zien… Maar niet voor ik nog heel wat lekkers proef, whisky’s waarvan je m’n bevindingen in de loop van volgende week dagelijks zal zien verschijnen. Als voorproevertje begin ik met de Blasda, een whisky die ik al eerder had moeten reviewen, maar waar ik nu ook niet bijzonder naar uitkeek.

 
Ardbeg Blasda, 40%, OB 2009
Een Ardbeg op 40%? Wat gaan we nog meemaken? Ardbeg Tokay finish? De neus geeft zachte rook, citrus, meloen en banaan. Rijpe banaan. Zilt. Licht medicinaal. Niet geweldig complex maar erg clean en puur. En meer turf dan ik verwachtte. Lichte romige smaak met de turfrook die ook hier erg clean is en ‘jong’. Ik heb opnieuw de citrus maar ook groene appels. Niet veel meer evenwel. Middellange afdronk op rook en citrus. Ja, rook en citrus, that says it all. Lichte, zachte en weinig complexe Ardbeg die me al bij al beter beviel dan ik vreesde. 82/100

Back to basics II

Kwamen vervolgens aan bod: de Scapa 16y en de Royal Lochnagar 12y. Twee tegenvallers. Morgen de rest, het betere werk.

 
Scapa 16y, 40%, OB 2007 – Orkney – 72/100
Frisse neus met bloemen, fruit (banaan, druiven), honing en een mineralige toets. ‘Modern’ dus. De smaak is scherp en behoorlijk alcoholisch ondanks het lage percentage. Granen, gist… maltig. Een klein beetje fruit (citroen, perzik) ook, maar het geheel blijft toch scherp en bitter. Eerder korte, bittere finish. Neus is best ok, smaak niet.
 
Royal Lochnagar 12y, 40%, OB 2007- 68/100
Veel graan in de neus, oudbakken brood, hout, beetje kruiden. Doet me wat denken aan oude jenever. Iemand merkte op dat je heel goed de grondstoffen herkent. I agree. De smaak is wat alcoholisch op granen en een beetje honing. Korte, droge afdronk. Er valt weining te beleven bij het proeven van deze whisky.

Brora 1972 head to head

Handen wrijvend, de deur van de bureau gebarricadeerd, mijn gezinsleden een tijdelijk contactverbod opgelegd en een opkomende zenuwtrek onderdrukkend, zet ik hic et nunc twee Brora’s 1972 naast elkaar. Zoals hier in het verleden reeds beschreven, is 1972 een beetje een magisch jaar voor Brora, zoals 1974 dat was voor Ardbeg of 1976 voor Benriach. De twee die ik hieronder bespreek zijn beide Gordon & MacPhail Connoisseurs Choice bottelingen, de 1993 – waarover een relatieve consensus bestaat dat dit de beste is – en de 1996. Bij mijn weten bestaan er vier versies van, er is nog een 1992 en een 1997. Ik had in het verleden al zowel de 1993 als de 1996 gedronken, maar had van beide nog een kletsje staan. Wat kan het leven toch mooi zijn!

 
Brora 1972/1996, 40%, Gordon & MacPhail, Connoisseurs Choice – Highland – 92/100
Top notch farmy Brora-neus met zoete turf, smeulend haardvuur, planten, honing en ook een beetje bijenwas en fruit, maar allemaal wat onderliggend, overvleugeld door de ‘boerderij’ en de turf. Smaak in lijn met de neus, wreed lekker dus. Rokerig en farmy met wat zoets (de honing), een beetje fruit en een ietsje meer zilt. Lange, zoete en rokerige afdronk. Zo Brora als Brora maar kan zijn, zalige whisky dus.
 
Brora 1972/1993, 40%, Gordon & MacPhail, Connoisseurs Choice (old map label) – Highland – 93/100
Man, dit is dus echt lekker hé! Frisse en fruitige turf met een resem waxy toestanden. Boenwas, schoensmeer, kaarsvet… honing ook. Citrus. Bloemen. The whole shebang. En dan hebben we de zalige farmy notes nog niet gehad. Stallen, hooi, natte hond (neen, we gaan het niet hebben over de boerendochter… laat staan een natte). Lovely. Geweldig complex, ook in de smaak. Daar hebben we de turf en de boerderij, maar ook het fruit (pompelmoes), de honing, zilt en een mooie bitterheid. Genieten! En dan de finish, die vergeet je niet…
 

Conclusie: de 1996 is meer ‘in to your face‘ Brora, de farmy notes zijn er erg dominant. Nu, dat vind ik dus absoluut niet erg, maar het maakt ‘m naast geweldig lekker een ietsje minder boeiend dan de 1993. Deze laatste is complexer, de farmy notes zijn duidelijk aanwezig maar zijn mooi verweven met het fruit, de boenwas, de bloemen, de honing. Eigenlijk hebben we hier te maken met een kruising van het beste van Brora met het beste van Clynelish. Maar om nu te zeggen dat ik de 1993 – zoals sommigen – veel lekkerder vind, neen dat niet. De geweldige complexiteit verdient echter een extra puntje.

Twee ‘Miltonduffs’

Milton-Duff Glenlivet 5y, 40%, OB bottled by George Ballantine Genova 1974 rotation – Speyside – 73/100
Was benieuwd om deze oude Miltonduff te proeven, maar dat viel me eerlijk gezegd wel wat tegen. Zowel in de neus als in de smaak erg ‘maltig’. Granen, muesli, brood, honing ook. Weinig opwindends.
 
Mosstowie 1979, 40%, G&M Connoisseurs Choice 1997 – Speyside – 77/100
Mijn eerste Mosstowie (spreek uit mostauwie). Mosstowie is/was eigenlijk geen distilleerderij, maar de naam van een whisky die tussen 1964 en 1981 in twee Lomond stills werd gedistilleerd in de Miltonduff distilleerderij. Neus: gestoofd fruit, karamel en lichte sherry. Wat olieachtig ook. Relatief krachtige smaak voor z’n 40%. Filmend, wat vettig. Boter. Amandel, hout, karamel, iets kruidigs en lichte rook hier. Geen noemenswaardig fruit, ondanks duidelijk sherry-invloed. Licht rokerige finish. Lekker, maar ook niet meer dan dat.