Spring naar inhoud

Posts tagged ‘12yo’

Highland Park 12y ‘Hjarta’

Highland Park lanceerde deze Hjarta ter gelegenheid van de inwijding van haar nieuwe bezoekerscentrum in 2009. De whisky was enkel te koop op de distilleerderij zelf (of via de website) en in de Scandinavische landen. De naam van deze botteling verwijst naar het Noors voor hart.

 

Highland Park 12 YO 'Hjarta'Highland Park 12y ‘Hjarta’, 58.1%, OB 2009, 3924 bottles
Ronde, rijke neus die doet vermoeden dat de whisky in deze botteling grotendeels op sherryvaten heeft gerijpt. Ik ruik rozijnen, koffie, karamel, leder, orangettes en zoethout. Maar ook de typische heide en honing tekenen present. Na enige tijd lichte tonen van kersen en woudvruchten. Op de achtergrond heb ik zachte turfrook en zilt. Ook wat hint van (gezouten) boter. De alcohol laat zich natuurlijk gelden, water toevoegen is echter niet noodzakelijk, het geheel wordt er enkel – en zoals wel vaker – wat zoeter door. Ook op de smaak geeft hij zich volledig bloot zonder. Stevige eik, een pak kruiden, rook, toast en kersen, dat zijn de zaken die in eerste instantie opvallen. Fudge, rozijnen, gedroogde abrikozen, zoethout en honing komen daarna en verzachten de tong. Ook een beetje kokos en butterscotch. Stevig en prikkelend mondgevoel. De afdronk is lang en verwarmend, kruidig en licht rokerig. Niet goedkoop (was een 100 euro, je betaalt er vandaag het drievoud voor), wel lekker. 87/100

Advertenties

Littlemill 12

Littlemill kennen we recent vooral van een heel bataljon onafhankelijke bottelingen, maar tot midden jaren 2000 hadden we ook officiële. En zeer recent kwam daar uit onverwachte hoek nog een 21-jarige bij (en een 22-jarige voor Taiwan). Ik proef de laatste batch van de 12.

 

Littlemill 12 YOLittlemill 12y, 40%, OB +/- 2007
Zoete, granige neus op tonen van vanille, frosties, havermout en bierbeslag. Gist. Een klein beetje fruit: gele appels en abrikozen. Ik vind dit niet beter dan een gemiddelde blend. Ook niet na hem even te laten ademen. Ik krijg er dan wel een klein beetje zilt bij en er doemt ook een grassige kant op. Hooi. Maar echt aangenaam is dit niet. De smaak houdt dit niveau spijtig genoeg aan. Het is droog en moet het hebben van granen, brood, hooi en suiker. In de verte misschien wat appelsap. Maar vooral de granen domineren. Het mondgevoel is dun en licht. De afdronk is amper waar te nemen. Een saaie, ééndimensionale whisky. Wat een tegenvaller. 66/100

Yellow Spot 12y

Yellow Spot is, net zoals zijn kleine broer Green Spot, een product van Midleton distillery. Single pot still Irish whiskey’s, de Green Spot zonder leeftijdaanduiding, de Yellow Spot een 12-jarige. De namen verwijzen naar de ‘Spot’ bottelingen voor Mitchel & Sons uit een ver verleden. De laatste batchen dateren uit de jaren 1950, en naast de Green en Yellow bestonden er ook een Blue (8y) en Red (15y) Spot.
Deze whisky bevat spirit die rijpte op bourbonvaten, sherryvaten en Malagavaten. En met rijpen bedoel ik de volle twaalf jaar, er is dus geen sprake van enige finish. Voor een dikke zestig euro is hij de jouwe.

 

Yellow Spot Whiskey 12yo MidletonYellow Spot 12y, 46%, OB 2012
Zoete, ronde neus die aan de betere bourbon doet denken. Gezoete granen (Frosties), veel vanille, wat honing, geroosterde eik, frisse kruiden… dat zijn zowat de belangrijkste associaties op de neus. Er zit ook een ‘groene’ kant aan: groene thee, nog wat groene bananen, gras en takken. Perziken en abrikozen. En nu ook iets van gin (de kruiden spelen op en ik ruik jeneverbessen). Rijke smaak die opnieuw sterk bij bourbon aanleunt. Prominente eik, vanille en kruiden (kaneel, nootmuskaat) dus. Maar ook chocolade en geroosterde noten. Niet veel meer echter, geweldig complex kan je dit niet noemen. Alhoewel, ik mag het fruit niet vergeten. Meer bepaald appelsienen, druiven en (onrijpe) bananen. Middellange afdronk op abrikozen, kruiden, vanille en eik. Kruidige en zoete whiskey die zeker de bourbonliefhebbers zal bekoren. 83/100

Laphroaig 12y 2000, Malts of Scotland

De laatste botteling uit de nieuwe Malts of Scotland reeks die ik bespreek, is een Laphroaig 2000. Hij kost ongeveer 90 euro.

 

Laphroaig 12 YO 2000/2012, 57.8%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS13010Laphroaig 12y 2000/2013, 57.8%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS13010, 243 bottles
Zachte, ronde neus, iets wat ik niet verwachtte bij jonge Laphroaig op dit alcoholpercentage. Turf, ja, maar helemaal niet scherp of assig. Zoete, ronde turf. Groene appels (met de nadruk op de schil) en citroen, maar helemaal niet zuur, eerder gezoete citroen. Zelfs wat ananas en iets van mango. Knap! Kruiden (vooral gedroogde tuinkruiden) en zilt. Maar wat ik hier erg mooi aan vind, zijn de aardse tonen. Natte aarde, mos, wortels. Nat hooi. O ja, dat wordt hier hoe langer hoe ‘farmier’. Het natte hooi wordt vergezeld van al even natte hond. Complexe en elegante geur. Zelfs op de tong heeft hij weinig scherps. Het is natuurlijk een stevig en krachtig drankje, maar toch is ook hier het woord ‘rond’. De turf is prominent aanwezig en krijgt een duidelijk medicinaal kantje. Die turf wordt snel gevolgd door zilt, groene appels en citroen. De plat de fruits de mer is niet ver af. De aarde en de wortels keren weer. Kaneel en zoethout wat de kruiden betreft. Hoestsiroop en drop vallen ook nog te noteren. Zoute drop that is. Wat water toevoegen brengt de kruiden meer naar voor, het geheel wordt nog wat frisser. Erg lange afdronk, rokerig, zilt en zoet. Ik vreesde voor een assige en ééndimensionale turfbom, ik kreeg een complexe, elegante en gebalanceerde Islay-whisky. 89/100

Glenglassaugh 12y

De feestdagen zijn achter de rug, nu dus terug met beide voeten op de grond. Niet leuk misschien voor de whisky die nu volgt. Alhoewel, dat valt best wel mee.
Deze standaard Glenglassaugh kan je nog voor een 150 euro kopen, o.a. via The Whisky Exchange. Dat zal indertijd een pak goedkoper zijn geweest.

 

Glenglassaugh 12Glenglassaugh 12y, 43%, OB mid 1990’s
Zachte, lichte en frisse neus op tonen van vanille, noten, kaarsvet en een beetje fruit. Niet veel, maar het is er wel. Ik denk dan vooral aan abrikozen en appelsienen. Aangenaam zonder meer. De smaak is redelijk droog op granen, eik, noten, chocolade en ook wel wat abrikoos. Licht zilt naar het einde toe. Mist body en complexiteit. Nog relatief lange, droge afdronk. Dankzij de neus toch nog 80/100

Aberlour 12y 2000 ‘Christmas 2012’, Malts of Scotland

De Kerst en al het bijhorende lekkers hebben we achter de kiezen, maar laat ons de Kerststemming nog een dagje doortrekken. Het is per slot van rekening Tweede Kerstdag. Malts of Scotland heeft immers een speciale Kerstbotteling op de markt gebracht, een Aberlour 2000, gerijpt op sherryvat.

 

Aberlour 12 YO 2000 'Christmas 2012', 57.1%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12053Aberlour 12y 2000 ‘Christmas 2012’, 57.1%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12053, 275 bottles
De geur start op zoete granen. Frosties. Havermout met honing. Die granen verdwijnen langzaam, om plaats te maken voor noten (geroosterde amandelen) en fruit. En dat is goed nieuws. Dadels, sinaas en druiven. Blauwe druiven. Ook wat bos-associates: varens, mos, natte bladeren. Lichte tonen van boenwas en geboend leder. Kandijsuiker. Zachte eik. Best aangenaam. De smaak vind ik minder, daar is de eik een stuk luider. Het is me te droog. Sinaas, vanillefudge, zoethout, er zijn wel wat elementen die voor wat zoeter weerwerk zorgen, maar ze verliezen nogal duidelijk het pleit. Sterke thee, noten en peper zijn dan weer zaken die het droge accentueren. Lichte tannines zelfs. Middellange, droge afdronk. De neus verdient beter. 81/100

Lindores Highland Park tasting

Zoals beloofd kom ik graag (zéér graag) terug op de geweldige Highland Park tasting waarmee we eind vorige maand het Lindores Whiskyfest op gang schoten. De toch wel indrukwekkende line-up laat zich als volgt lezen:

  1. Highland Park 1984 Malts of Scotland ‘Amazing Casks’
  2. Highland Park 12y, 40%, OB 8/7/1992 for the Belgian market
  3. Highland Park 21y 1959, 43%, OB 1980
  4. Highland Park 40y 1958/1998, 44%, OB, 665 bottles
  5. Highland Park 35y 1962/1997, no ABV, Cask Strength, OB for the retirement of John Goodwin

    De 21y 1959 kende ik al, maar ik zag er niet echt tegen op hem opnieuw te proeven. Hetzelfde kan ik ondertussen ook zeggen van de Amazing Cask. Van de drie andere whisky’s nam ik een sampletje mee naar huis. Hieronder mijn bevindingen van de 12y for Belgium, morgen en overmorgen van de twee kleppers.

     

    Highland Park 12y, 40%, OB 8/7/1992 for the Belgian market
    Mooie, romige, zoete neus. Bijenwas, pollen, honing en heide, dat zijn de eerste zaken die opvallen. Daarna gevolgd door oud leder, melkchocolade en romige boter. Pas daarna door hoe langer hoe meer fruit. Sappige perziken, dito abrikozen, ananas uit blik, kokos, banaan… vrij tropisch dus. Evolueert heel mooi. Moeilijk in te schatten wat de whisky initieel te bieden had en wat door de flessenrijping komt (dit is immers twintig jaar geleden gebotteld). De smaak is meteen erg fruitig, naast lichte granen, honing, hooi en heide. En het fruit neigt ook hier naar het tropische. Banaan, ananas, meloen, naast perzik en wat harde peren. Onderliggend zachte rook, tabak en groene thee. Een weinig eik. Mooi olieachtig mondgevoel. De afdronk is vrij kort en licht, hier mist hij kracht. Los van de wat tegenvallende afdronk is dit – zeker op de neus – een zeer lekkere old-school malt. 89/100

    Bowmore 12y 2000, The Whisky Mercenary

    Er wordt de laatste tijd serieus wat afgebotteld in België. Lange tijd was The Nectar de enige noemenwaardige naam in het landschap, maar de jongste jaren zijn daar enkele bottelaars bijgekomen. Ik denk in de eerste plaats aan Thosop, Asta Morris en The Whiskyman, maar ook kleinere spelers zoals Lords of the Drams en nu ook The Whisky Mercenary. De mercenary of huurling in kwestie is Jürgen Vromans, al jarenlang een gevestigde naam in de Belgische whiskywereld en tegen het lijf te lopen op zowat elk whiskyfestival of tasting in de regio. Jürgen brengt meteen drie whisky’s op de markt, een Clynelish 1997, een Bunnahabhain 1976 en deze Bowmore 2000. Voorwaar een aanlokkelijk trio. De Bowmore kost je 60 euro.

     

    Bowmore 12y 2000/2012, 46%, The Whisky Mercenary, 42 bottles
    Ja ja, dit zit snor (met alle sympathie voor Movember), het eerste wat mij opvalt is zoet fruit, eerder nog dan de turfrook en het zilt, twee zaken waar je bij jonge Bowmore moeilijk omheen kunt. De associaties van de zee, met naast het zilt ook zeewier en oesters, en de zachte turfrook, worden mooi in bedwang gehouden door tonen van zoete rode appels, ananas in blik, banaan en zelfs wat lycheesap. Vrij zoet, naast het zoete fruit heb ik ook kandijsuiker, marsepein, vanille en gekonfijte gember (prikkelend zoet). Gezouten boter, leder en onderliggend een subtiele maar absoluut welgekomen mineraleit. Behoorlijk complex voor z’n leeftijd. All good. Zacht en romig op de tong. Iets meer turfrook dan op de neus, zoals wel vaker, maar het is toch weer het fruit dat met de pluimen gaat lopen. Perziken en de ananas en lychee die ik ook al in de neus had. Een stevige hoeveelheid zilt, en ook wat vanille, kandij en kruiden. Hoe langer hoe meer kruiden. Gember en zoethout. Zwarte olijven? Ik denk het. Middellange afdronk, zilt, rokerig en fruitig. Aangezien deze whisky op drinksterkte is gebotteld, doe ik hier geen water bij, iets waar ik ook absoluut geen behoefte aan heb. Op veel vlakken vind ik dit allemaal perfect. Compleet mijn profiel, turfrook als toegevoegde waarde. Prijs/kwaliteit een echter topper. 89/100

    Dalmore 12y 2000, Malts of Scotland

    De laatste uit de jongste batch Malts of Scotland, is een Dalmore 2000. Cask strength Dalmore aan 55 euro, je komt het niet makkelijk tegen. Hij is dan ook niet meer te krijgen…

     

    Dalmore 12y 2000/2012, 53.4%, Malts of Scotland, sherry hogshead, MoS12035, 290 bottles
    Een beetje een vuile neus heeft deze Dalmore. Schotelvot. De geur van ‘het putje’. Water dat te lang heeft stilgestaan. Dat vuile trekt wel wat weg om plaats te maken voor noten, dadels (enorm), karamel, en andere sherrytonen, maar helemaal lekker wordt het nooit. Meer en meer tuinkruiden. Munt, eucalyptus. Iets van praliné nu ook wel. Bwa, met ‘m tijd te geven kan ie er nog mee door. Ook de smaak is een randgeval. Hier niets storends maar ook niets wat me blij maakt. Erg zoet (kandijsiroop), kruidig (eucalyptus, gember) en maar een beetje (rood) fruit. De praliné opnieuw. Middellange, drogende afdronk. Matig, en voor mij veruit de minste uit deze reeks Malts of Scotland. 76/100

    Glenury Royal 12y 70 proof

    Vandaag een whisky die ik al enkele malen heb kunnen proeven, de vorige keer was dat in het Lynnfield Hotel op Orkney. De keer daarvoor ook in het Lynnfield Hotel op Orkney… Maar nu dus ook sample-gewijze en in volle concentratie.

     

    Glenury Royal 12y 70 proof, OB +/-1980
    Frisse en cleane neus, zonder al te veel old bottle effect. Mineralen (gazon na een frisse regenbui), granen, motorolie en een zoete toets vallen op. Dat zoets heeft misschien iets van nougat. Vanille ook wel. Warme houtkrullen. Kruisbessen? Yep. Kaarsvet ook, net als blik. Zelfs wat zilt. En is dat daar een heel klein beetje turf? Tja, hoe meer tijd je ‘m geeft, hoe complexer hij wordt. Een aantal zaken zijn de vorige malen toch aan mijn voorbij gegaan denk ik. Op de smaak heb ik wel wat meer old bottle, de metalige tonen (blik) zijn hier wat promintenter. Een beetje stof ook. Olie opnieuw, olijfolie meer bepaald, net als het kaarsvet en de lichte turfrook. Honing, sinaas, wat eik en kruiden zoals peper en zoethout vullen aan. De afdronk kan ik moeilijk lang noemen. Hij blijft licht metalig, mineralig en kruidig. Bijzondere whisky. Erg boeiend. 87/100

    Glenlossie 12y Manager’s Dram

    Glenlossie werd volledig vernield door een brand in 1929, tien jaar nadat het werd overgenomen door D.C.L.. Het werd evenwel spoedig heropgebouwd. En in 1962 uitgebreid, het aantal distillatieketels ging van vier naar zes.
    Ik proef de Manager’s Dram, wat toch een beetje een visitekaartje zou moeten zijn. Weliswaar een visitekaartje dat enkel aan de Diageo managers werd gegeven.

     

    Glenlossie 12y Manager’s Dram, 55.5%, OB 2004
    Cleane neus op granen en wit fruit. Appels vooral. Cider. Maar ook citrusfruit (pompelmoes, mandarijn). Vers gebakken brood, nog warm, weidebloemen en iets van aardappelpuree. Natte wol. Kokosmelk. En lichte eik. Tot op heden een lichte tegenvaller. Prikkelend op de tong, ook clean en licht alcoholisch. Citrus (witte pompelmoes, limoen), granen en kruiden (peper en gember vallen op). Kamillethee. Een beetje vanille. Amandelen. Het geheel is vrij scherp. Meer eik, wat drogend. Redelijk lange afdronk, wat grassig met opnieuw de citrus. Clean, jong en fris, maar ik had hier heel wat meer van verwacht. 84/100

    The Littlemill Sessions – part II

    In het tweede deel van m’n Littlemill sessions laat ik twee wat ongewonere bottelingen aan bod komen, een oude officiële 12 jarige en een 1985 uit Japan.

     

    Beginnen doen we met een 12 jarige gebotteld rond 1980 op vatsterkte. Of op 54% toch. Italiaanse import.

    Littlemill 12y cask strength, 54%, OB +/- 1980, F+G Bruino Import, 750ml
    De neus start wat onderdrukt, licht granig, neigend naar bierbeslag, maar met wat tijd geven komt ie open. En dan krijg je een zachte, ronde fruitigheid onder de vorm van verse abrikozen en perziken, snel gevolgd door gele appels. En dan kom je uit op ciderassociaties. Appelschil. Wat hooi ook. Op de smaak komen die gele appels en de cider meteen naar de voorgrond, vergezeld van eik en zoethout. Misschien ook wat gember. Boter. Karamel in de verte. Geen al te lange afdronk, waar de gele appels het langst blijven hangen. Eentje die moest groeien, maar dat doet hij dan wel erg mooi. 86/100

     

    We kennen natuuurlijk 1991, 1990, 1989 en sinds kort ook 1988, maar laat ons nog iets verder in de tijd gaan, naar het jaar 1985 dus. Een botteling van het Japanse Shinanoya, dat ons ook al ander lekkers heeft gebracht (denk Benriach 1976), spijtig genoeg hier in Europa niet te krijgen. Geweldig bedankt Menno.

    Littlemill 26y 1985/2011, 55.1%, Shinanoya, Hogshead, 250 bottles
    Hola, dit is goed. Prikkelende, expressieve en frisse neus, barstend van het fruit. Roze pompelmoes galore! Maar ook veel lychee, wat kiwi en een beetje ananas. Mineralen in de hoedanigheid van natte stenen, net als gras en humus. Rozenbottelthee. Ronde, smeuïge, zoete en fruitge smaak. Sinaas, pompelmoes en lychee (enorm hier). Zeste. Opnieuw wat gras (hooi eigenlijk), een lichte mineraliteit en tuinkruiden. Behoorlijk lange afdronk, waarin het fruit van geen wijken wil weten. Niet complex genoeg om hoger te scoren, maar wel lekker genoeg om nog altijd zeer hoog te scoren. I love it. 91/100

    Macduff 12y 2000, The Whiskyman for Pin’Art

    Vandaag een Macduff 2000. Niet de eerste Macduff 2000 die verschijnt natuurlijk, wel één van de eerste drie bottelingen onder het Classic Label van The Whiskyman, naast de Clynelish 1997 en de Bowmore 2000 voor Whiskysite.nl.

     

    Macduff 12y 2000/2012, 51.6%, The Whiskyman for Pin’Art, refill sherry hogshead, 109 bottles
    Zachte en wat droge sherryneus die langzaamaan omslaat in zoet-fruitig. Warme appelmoes, appelsienenconfituur en abrikozencompot krijg je dan. Allez, ik toch. Rozijnen. Gekonfijte gember (prikkelend kruidig en toch ook zoet). Onderliggend leder en zachte eik. Niet complex, wel aangenaam. Op de smaak bittere en zoete tonen, mooi in evenwicht. Rozijnen, gedroogde abrikozen, kruiden, eik, okkernoten… drogend naar het einde. Lange, eerder droge afdronk. Het fruit dooft vrij snel uit. Mocht op de smaak iets voller en ronder zijn, maar lekkere whisky is dit zeker wel. 85/100

    Royal Lochnagar 12y

    Vandaag een standaardbotteling als tussendoortje, de recentste versie van de Royal Lochnagar 12. Lochnagar, één van de drie distilleerderijen (samen met Brackla en Glenury) die het predicaat Royal in hun naam mogen dragen.

     

    Royal Lochnagar 12y, 40%, OB +/- 2011
    Lichte neus op granen (veel granen), vanille, wat eik, vers geschilde groene appels en lichte karamel. Licht en weinig boeiend. Ook de smaak is dat niet. Zoet op karamel, vanille, granen, noten, appels en in de verte wat kruiden. Mist complexiteit. Middellange afdronk op vanille, granen, eik (best bitter) en een heel klein beetje rook. Nee, op geen enkel moment kan ik dit lekker vinden. 70/100

    Bunnahabhain 12y, old bottling

    95% van de productie van Bunnahabhain gaat naar blends, waarvan Black Bottle en Famous Grouse de bekendste zijn. Vandaag echter een single malt, de standaard 12, maar dan een oude botteling (van ergens rond 1980).

     

    Bunnahabhain 12y, 43%, OB +/- 1980, 75cl
    Subtiele neus op tonen van boter, honing, granen, praliné en bijenwas. Delicaat allemaal, maar zeer aangenaam om ruiken. En best complex, want nu komen er metalige tonen bij (misschien licht Old Bottle Effect), zilt en vooral fruit. Ik denk daarbij onder andere aan perzik, ananas en aardbeien. Nice! Zachte fruitige smaak. Een hele waaier aan fruit eigenlijk: ananas, kokos, banaan, perzik, appel. Zoete tonen ook zoals daar zijn: nougat en marsepein, met daaronder was en een klein beetje turf. Niet geweldig complex, minder dan de neus in ieder geval, maar zeer genietbaar. Eerder korte afdronk op honing en fruit. Moeilijk te vergelijken met recentere batchen, was de spirit gewoon anders of speelt hier toch enige rijping op de fles mee? 87/100

    Highland Park 12

    Vandaag maak ik tijd voor een populaire standaardbotteling, de Highland Park 12. Kost een 30 euro.

     

    Highland Park 12y, 40%, OB +/-2011
    Zoete en granige neus: honing (natuurlijk, dit is HP) en ontbijtgranen bij een eerste maal ruiken. Daarna volgen heide (ook vrij typisch), boter en heel lichte rook. Tabak eerder. En dan na enige tijd ook vers gemaaid gras en boemen. Fris, inderdaad. Licht mondgevoel, mist een beetje body. Zoet (honing), fruitig (citrusfruit à la sinaas en mandarijn) en kruidig (peper, kaneel en gember). Met ook hier dat kleine beetje rook. En een hint van noten. Die noten groeien naar het einde, resulterend in een lichte bitterheid. Korte afdronk op honing, citrus en kruiden. Aangenaam en vlot drinkbare standaardbotteling, maar erg licht, zeker op de smaak valt hij me iets te zwak uit. 80/100

    Thierry Segers en andere

    Jullie weten ondertussen dat ik graag eens een muzikaal zijsprongetje maak. Vandaag doe ik dat in de vorm van de persoon in titel. Thierry Segers, dat is wat mij het meest is bijgebleven van de Fulldram whiskykwis in Leuven maandag jongstleden. Het is de naam (waar het eigenlijk een begrip zou moeten zijn – ik durf zelfs een concept te vermoeden) van de man die voorheen door het leven ging als Thierry Vankerrebroek. Maar als eerbetoon aan z’n grote voorbeeld Yves Segers (bekend van de klassieker ‘Ik schreeuw het van de daken’), heeft hij zich de naam van deze levende legende eigen gemaakt. Ik zou in verschillende paragrafen kunnen uitweiden over de levensloop van deze artiest, maar waarom zou ik dat doen als Thierry het zelf zo veel beter kan. Lees dus hier meer over dit in mijn ogen zwaar miskend talent.

     

    Maar genoeg ernst, Thierry Segers was dus het antwoord op één van de vragen uit de voor de rest leutige whiskykwis. Deze kwis werd door ons aller Peter vakkundig in elkaar gebokst en op onnavolgbare wijze gepresenteerd. En aangezien Peter enkel diende bijgestaan te worden door een bevallige (nu ja) assistente, kon de rest van het bestuur deelnemen. De vragen waren nogal, eh, divers. Vlaamse zangers kwamen aan bod, dat had u al begrepen, maar ook plaatsen in Schotland, bekende figuren uit de whiskywereld en daarbuiten, ontbrekende distilleerderijen in een alfabetisch rijtje en dergelijke meer.

    Tijdens de kwis werden zeven whisky’s geschonken. Bedoeling was telkens het alcoholpercentage, leeftijd en vattype te raden en er op het einde de twee koppels (tweemaal twee whisky’s van dezelfde distilleerderij) uit te halen. Elke ploeg zou na de kwis beloond worden met een flesje bier, gaande van een Orval met vervaldatum ergens in 2008 voor de laatste ploeg tot de Cuvée Delphine van de Struise Brouwers voor de ploeg die eerste zou eindigen.

    De whisky’s die geschonken werden:

    • Vintage Choice 10y ‘Speyside blended malt’, 40%, OB +/-2010
    • Miltonduff 30y 1980/2011, 44.5%, A. Dewar Rattray bourbon cask #12427, 240 bottles
    • Ledaig 2005/2010, 62.7% Berry Bros & Rudd, sherry butt #900008
    • Tomatin 33y 1976/2010, 51.6%, Duncan Taylor Rare Auld, cask 6816, 264 bottles
    • Dailuaine 27y 1983/2011, 50%, Asta Morris, refill sherry hogshead AM004, 248 bottles
    • Tomatin 34y 1976/2011, 51.3%, The Whisky Agency ‘Grotesque Crocs’, refill sherry butt, 309 bottles
    • Ledaig 12y 1998/2010, 61.8%, Malts of Scotland, sherry butt #800025, 256 bottles

     
    Resulterend in volgende top drie:

    1. Tomatin 34y 1976 TWA
    2. Tomatin 33y 1976 DT
    3. Ledaig 12y 1998 MoS

    Niet helemaal mijn top drie, maar die wordt in de loop van de komende dagen wel duidelijk. De whisky die derde eindigde, was de Ledaig 1998 van Malts of Scotland. Dankzij het hoogste bod nam ik de rest van de fles mee naar huis en proef ik ‘m nog een tweede keer. Mijn bevindingen hieronder. Beide Tomatins bespreek ik samplegewijze binnenkort.

    Welke ploeg uiteindelijk tot winnaar van de kwis werd uitgeroepen, is van geen tel, het ging immers puur om het plezier. Wel een dikke pluim aan de Struise Brouwers, hun Cuvée Delphine is werkelijk voortreffelijk.

     

    Ledaig 12y 1998/2010, 61.8%, Malts of Scotland, sherry butt #800025, 256 bottles
    Ha, de balans tussen de turf en de sherry zit goed, mooi zo. Eigenlijk moet ik zeggen de balans tussen de turf, de sherry en het zilt. Dit is echt ‘coastal’, kustig, of zoiets. Zout en zeewier. De turf is zoals wel vaker bij jonge Ledaig mineralig van aard. Minder clean echter dan deze op bourbonvaten of dan jongere op sherryvaten, waar de sherry dus minder z’n stempel op gedrukt heeft. Maar ik vind het prima zo. Nu zijn het leder, tabak, tamari (natuurlijk gefermenteerde sojasaus), dadels en rozijnen die de dienst uitmaken. Aarde ook nog. Complex. Deze neus kan perfect doorgaan voor deze van een Port Ellen 1982/1983 op sherryvat. No kidding. Krachtig maar goed drinkbaar, op dezelfde hoofdtonen als de geur: zilte, rokerige en sherry-aroma’s. Meer bepaald zoethout, eik, bloedappelsien, leder, teer, medicinale turf, tabak, rozijnen, pruimencompot, stroperige karamel en zo kan ik nog even doorgaan. Complex, ook op de smaak dus. Water maakt het geheel zoeter maar is ondanks de 62% niet nodig. Erg lange afdronk, zoet, zilt en rokerig met wat peper erdoorheen. Prachtige whisky die ik blind een pak ouder zou schatten en waar de sherry perfect z’n werk heeft gedaan, niet te weinig maar ook niet te veel. Dat vat moest geen jaren meer blijven liggen. 91/100

    Longmorn 12y G&M white label

    Van deze Longmorn bestaan er meerder batchen, de deze vermeldt ‘pure malt’ op het label en zou gebotteld zijn midden de jaren tachtig van vorige eeuw (dat klinkt ouder dan het is).

     

    Longmorn 12y, 40%, Gordon & MacPhail licensed bottling, white/red label, +/-1985
    Frisse en aromatische neus op honing, bloemen, sinaas, appel, limoen, verse pruimen, bijenwas en noten. Zachte, ronde en boterige smaak op cake, florale toetsen, honing, granen, bananen, abrikozen, sinaas en… jawel, een toefje rook. Rook van het hout, geen turf. Behoorlijk lange afdronk op sinaas en honing. Deze Longmorn is niet echt complex te noemen, maar wel erg genietbaar. En dat kap je binnen alsof het limonade is. 85/100

    Glen Elgin 12y, Flora & Fauna

    Vandaag een Glen Elgin onder het befaamde Flora & Fauna label. Flora & Fauna was een reeks officiële bottelingen van Diageo uit de jaren negentig, waarbij 26 distilleerderijen van de groep – de éne al (on)bekender dan de andere – een whisky presenteerde met op het label een dier of plant uit de regio. Op die manier gaf het een beeld van de diversiteit van de Schotse whiskyregio’s. De eerste bottelingen waren alle op 43%, daarna waren er ook enkele op vatsterkte.

     

    Glen Elgin 12y, 43%, OB +/- 2000, Flora & Fauna
    De neus wordt gedomineerd door graan, en gaat gepaard met zoete tonen zoals vanille en honing. Iets licht zurigs detecteer ik ook. Yoghurt. Gist heb ik nog en een beetje fruit. Groene appels (dat licht zure opnieuw). Op de smaak van hetzelfde laken een broek, granen, vanille en zure appels. Citroen ook. Hier ook wel een klein beetje rook, maar het geheel mist complexiteit. Vrij lange, droge afdronk. De neus kan ik nog als best aangenaam omschrijven, op de smaak storen de zure tonen me te veel. 75/100

    Springbank extravaganza

    Vandaag twee top-Springbanks. De eerste, de 25y dumpy golden seal Japan import, had ik bij op het Lindores Whiskyfest, oktober vorig jaar. Om deel te mogen nemen aan het gebeuren moest je immers een ‘deftige’ fles voorleggen. Deftig scheen ie alvast te zijn, het bleek voor velen zelfs één van de toppers van het fest te zijn. Ik proefde hem begin deze maand nog eens naast de volgens velen beste Springbank ooit, de 12y 100 proof 57.1% voor Samaroli, waarvan je hieronder ook notes leest. De 25 proef ik vandaag een derde en wie weet laatste maal, in de vorm van de laatste twee centiliter uit de fles. Op die manier moet Luc de lege fles niet meer naar de glasbak brengen. Puur altruïsme, blij dat u het opmerkt.

     

    Springbank 25y, 46%, OB end 1980’s, parchment label, golden seal, dumpy bottle, Japan import, 75cl
    Prachtige neus, maar niet evident om te omschrijven. Een eindeloze reeks associaties, perfect gebalanceerd, die zich aandienen in lagen. We nemen een start op hazelnoten, amadelen en rozijnen. Daarna volgen bijenwas, honing en geboend leder. Dan olie en en romige boter. Onderliggend hebben we zeewier, tabak, teer en lichte rook. Een volgende laag wordt gevormd door belegen eik en hars. En dan de finishing touch in de vorm van succulent fruit: banaan, kokos, sinaas, vijgen (gedroogde en verse), papaya, passievrucht… en dan vergeet ik ongetwijfeld nog een tiental andere geuren. Schitterend. Ho maar, de smaak is minstens even goed! Olieachtig, elegant en subtiel, en al even complex als de neus. Geflambeerde banaan, kokos, kiwi, sinaas, passievrucht, honing, peper, kaneel, bijenwas (big time!), amandelen, melkchocolade, praliné, prachtige eik opnieuw, … sorry, hier stop ik, laat me maar wat verder genieten. Ja, op de smaak vind ik ‘m eigenlijk zelfs nog een ietsje beter dan op de neus. De afdronk is niet super-lang, maar wat maakt het uit als het perfect in lijn met de sublieme smaak is? Grootse whisky! 95/100

     

    Springbank 12y 100 proof, 57.1%, OB, imported by Samaroli, early 1980s, 2400 bottles
    Naast de 25 viel me op dat de neus van deze Springbank zo mogelijk nog beter is dan deze van de 25. Niet noodzakelijk complexer, maar expressiever. Ja, zeker expressiever. Vandaar de cult status I presume. Veel fruit, honing en bijenwas. Het fruit is zoet, al dan niet gestoofd (confituren, maar ook rozijnen en pruimen, en net zo goed ananas en banaan). Zachte rook, belegen eik, tabak en koffie. En ook hier ongetwijfeld nog veel meer, kon onmogelijk alles opschrijven, laat staan onthouden. Ja, ‘zilt’ staat hier nog. Die neus is simpelweg subliem. De smaak is enorm explosief en ‘invasief’, de whisky explodeert bijna letterlijk in je mond. Ook hier zeer complex, maar ook scherp en zelfs wat ruw. De elementen van in de geur komen terug (het fruit, de bijenwas, de zachte rook, de koffie, het zilt, de tabak), maar worden aangevuld met kruiden en noten. De eik treedt ook meer op de voorgrond en gaat gepaard met een beetje hars. Op dit alcoholpercentage erg drinkbaar, maar dus wat ruw. Zeer lange afdronk in lijn met de smaak. Echt super op de neus, maar voor mij net wat te scherp, te hoekig, te bruut op de smaak. Ik zou qua score niet boven deze van de 25 uitkomen. 95/100 (verificatie vereist, dat spreekt).

     

    Indien de neus van de Samaroli gecombineerd werd met de smaak van de 25, deed ik er nog een punt of twee bij.