Spring naar inhoud

Posts tagged ‘10yo’

Glenturret 10

Glenturret is gekend van z’n whisky én van Towser. Towser is de kat van Glenturret, ééntje die de eer heeft te figureren in het Guinness Book of record. Towser zou in totaal 28.899 muizen gedood hebben. Om dit record te valoriseren, werden enkel de dode muizen in de gebouwen geteld. Het aantal betreft ook enkel muizen, de ontelbare ratten, konijnen en fazanten (!) werden niet meegeteld.

 

Glenturret 10y, 40%, OB +/- 2013
Deze standaardbotteling heeft een lichte neus met aroma’s van granen, honing en vanille, noten, kaneel en zoethout, heide, appels en peren en zachte eik. Nogal een klassiek patroon, met daarenboven weinig diepgang, noch kracht. Doet me eerder aan de betere blend denken. De smaak ligt in de lijn daarvan. Het is ook licht, met de nadruk op granen, wit fruit, kaneel, nootmuskaat en vanille. Redelijk kruidig en droog naar het einde. De eik groeit. De afdronk is behoorlijk kort op zoete granen en appels. Niet mijn langste bespreking ooit, daarvoor heeft deze Glenturret te weinig te bieden. Op de smaak vond ik ‘m daarenboven te droog. Ik blijf op m’n honger zitten. Morgen iets beters. 72/100

Advertenties

Glendronach 10y 2002 for Colruyt

Recent werden twee Glendronachs 2002 exclusief voor Colruyt gebotteld, een whisky gerijpt op olorosovat (#2640) en een whisky gerijpt op Pedro Ximénez-vat (#1601). Instinctief zou ik naar de PX grijpen. Wat ik bij deze dus ook doe.

 

Glendronach 10y 2002/2013, 54.9%, OB for Colruyt, Pedro Ximenez Sherry Puncheon #1601, 654 bottles
Zoete en ronde neus die me doet denken aan pruimencompot (of pruimentaart), appel- en perensiroop, gekonfijt fruit (het kriekje op een frangipanetaartje, melkchocolade, cake (ik ben duidelijk in patisseriestemming) en aardbeienconfituur. Het sherryvat brengt ook koffie, tabak en leder mee. Best veel koffie eigenlijk. Rozijnen op rum nu ook. De smaak is vol en boterig en moet het vooral hebben van kandijsiroop, praliné, rozijnen, pruimen, aardbeien, vijgen, appelsienen en koffie. Koffielikeur. Kruiden die ik in de neus niet (of althans minder) had, zijnde kruidnagel en kaneel. Sappige eik. Lange afdronk, zoet met een beetje kruiden (gember nu ook) en een hint van rook. Niet te droog voor m’n smaakpapillen, mooi rond en rijk. Genieten. 87/100

Laphroaig 10y 1996, Jack Wiebers Auld Distillers

Een whisky die ik al enige tijd geleden proefde, maar waarvan ik nu op de tasting note stootte, is deze Laphroaig 1996.

 

Laphroaig 10y 1996/2006, 54.7%, Jack Wiebers Whisky World, Auld Distillers Collection, sherry cask 5369, 300 bottles
De neus start op stevige, medicinale turf. Turfrook, jodium, zilt. En dat samen met de geuren die de sherry aanbrengt: karamel, peper, kaneel, pruimen, rozijnen en gekarameliseerde appeltjes. Ook wat appelsienen. En dan is er ook nog een meer dan aangename toets van geroosterd vlees. De smaak is stevig op een mengeling van turf, appelsien, mandarijn, karamel, chocolade, peper, kaneel en zilt. Niet erg complex, wel meer dan gewoon aangenaam. De afdronk is lang en bitterzoet. Niet voor gevoelige zielen, maar sherry en turf kunnen samen mooie dingen doen, dat weten we ondertussen wel. 86/100

Nikka ‘Single Coffey Grain’ 2000

Na de Single Coffey Grain 1997, nu de 2000 van Nikka.

 

Nikka ‘Single Coffey Grain’ 10y 2000/2010, 61%, cask 23993
Nog scherper op de neus dan de 1997, het is dan ook nog 3% hoger in alcohol. Naast de vanille, eik en granen die ik ook al in de vorige overvloedig had, valt hier vernis op. Kokos, amandelen en munt tekenen ook in de 2000 present. Maar die vernis begint toch wel wat te storen. Water helpt hier een beetje, maar niet veel. De smaak is erg explosief. Vanille, pompelmoes, peper, eik, granen, kokos… dat zijn geen verkeerde smaken, maar het is toch allemaal vrij simpel en vooral scherp. Water maakt het natuurlijk wat minder scherp, en dus wat ronder en zoeter, maar echt lekker kan ik dit niet vinden. Vrij lange, droge en licht bittere afdronk. Toch een trap(je) lager dan de 1997. 75/100

Twee Imperials 1990

Even terug in de tijd met twee jonge Imperials, gedistilleerd in 1990 en gebotteld in 2000 door G&M. Vreemd genoeg hier en daar nog te verkrijgen voor een goeie 80 euro.

 

Imperial 9 YO 1990/2000, 40%, Gordon & MacPhail, Private Collection, Claret Wood finish, casks 97/304 4, 5, 6Imperial 9y 1990/2000, 40%, Gordon & MacPhail Private Collection, Claret Wood finish, casks 97/304 4, 5, 6, 3100 bottles
Frisse neus met best wat fruit. Sappige peren en dito appels. Veel vanille ook en lichte tonen van koffie verkeerd. Na enige tijd slaan de verse peren om in opgelegde. De wijn laat van zich horen. Iets licht floraals ook. Best aangenaam. De smaak valt me wat tegen. Te licht, te vlak, mocht op een iets hoger alcoholpercentage gebotteld worden. Een fout uit het verleden? G&M bottelt volgens mij in ieder geval niet meer onder 43%. Licht fruit, zowel de peren en appels van de neus als rood fruit zoals frambozen (de Claret), vanille, zachte kruiden zoals nootmuskaat en kruidnagel. Niet erg complex en vooral weinig ballen. Korte afdronk. Hij verliest het pleit op de smaak. Dankzij de neus toch nog 80/100

 

Imperial 10 YO 1990/2000, 40%, Gordon & MacPhail, Private Collection, Calvados Wood finish, cask 97/403 1, 2Imperial 10y 1990/2000, 40%, Gordon & MacPhail Private Collection, Calvados Wood finish, cask 97/403 1,2, 3500 bottles
De vergelijking met de Claret Wood gaat deels op, in de zin dat er vanille en appels (a ja) te ontwaren vallen. Maar ik heb hier meer eik en granen. Ook wat gedroogd gras. Nogal licht en dun. Minder complex en ook minder aangenaam. Op de smaak wordt dit patroon verder gezet. Appelsap, granen en vanille. Niet veel meer dan dat. Het mondgevoel is licht, vlak en dun. Zelfde commentaar als bij de Claret. De afdronk is al even kort, op granen en appels. De Claret werd rechtgehouden door de geur, iets wat hier niet meer lukt. 76/100

Port Charlotte 10y 2001, Malts of Scotland

De oude Port Charlotte distilleerderij, ook gekend als Lochindaal, was actief tussen 1829 en 1929. De gebouwen zijn nooit afgebroken en worden nu o.a. door Bruichladdich gebruikt om een deel van hun ‘Port Charlotte’ whisky te laten rijpen. Bruichladdich produceert immers vanaf 2001 sterk geturfde whisky, die dan onder de Port Charlotte of Octomore vlag wordt gebotteld.
Vandaag een PC die vorig jaar gebotteld werd voor het Islay whisky dinner van Malts of Scotland.

 

Port Charlotte 10 YO 2001/2012, 63.3%, Malts of Scotland, Islay Whisky dinner, sherry hogshead #MoS12039Port Charlotte 10y 2001/2012, 63.3%, Malts of Scotland for the Islay Whisky dinner, sherry hogshead #MoS12039, 302 bottles
Frisse en prikkelende neus, eerst kruidig, dan zoet. Het zijn munt, eucalyptus, kaneel en zilt die voor het prikkelende karakter zorgen. Daarachter treft ik chocolade en karamel aan, net als perensiroop en appelsienen(confituur). Oud leder. Sappige eik. En natuurlijk ontbreekt ook de stevige, zoete turf niet. Zoet turf die wat farmy tonen met zich meebrengt. Mooie balans tussen bitter en zoet. Op 63% is dit een stevig beestje, maar toch is het mondgevoel romig en (redelijk) zacht. Daar zorgt de zoete sherry voor: chocolade, karamel, siroop, rozijnen, mokka. Gekonfijte gember en zilt zorgen voor de nodige pit. Ook de sappige eik doet dat. Turf en barbecuetoestanden (gerookt vlees, smeulende houtskool) zorgen voor een lekkere rokerigheid. Erg lange afdronk, dankzij de turf, het zilt en het alcoholpercentage. Eén van die heerlijke Port Charlottes op sherryvat. 88/100

Bruichladdich 10y 2002, Malts of Scotland

En dan gaan we nu naadloos over tot de nieuwste batch Malts of Scotland. Deze werden voorgesteld op The Whisky Fair in Limburg, Duitsland en zijn heden te koop bij de gekende verdelers. Ik begin met een Bruichladdich (nu ja) 2002. Kost 75 euro.

 

Bruichladdich 10 YO 2002/2013, 55.2%, Malts of Scotland, bourbon barrel #MoS13026Bruichladdich 10y 2002/2013, 55.2%, Malts of Scotland, bourbon barrel #MoS13026, 235 bottles
Hola, zilt en turf, dat had ik niet verwacht. Alhoewel, 2002… er is in het verleden nog Port Charlotte 2002 als Bruichladdich gebotteld. Het is geen stevige turf echter, eerder het zachte, zoete en mineralige type. Het type dat best te pruimen valt, en dat is een licht understatement. Mooi zilt dus ook. Met de jongste zoon spelend aan het strand. In de regen. Niet dat dat al vaak voorgevallen is, maar dat is in deze compleet irrelevant. Houtskool. Een beetje munt. Oud en geboend leder, en zelfs wat nat hooi (ja ja, een beetje farmy that is). Zachte, zoete eik. Prachtige neus vind ik dit. Hij is zachter op de tong dan het alcoholpercentage doet vermoeden. De turfrook blijft daarenboven getemd door de mineralen en de zoete tonen. Nougat, vanillefudge. Kruiden ontbreken niet, hier zijn het vooral de tuinvarianten. Het zilt blijft zich op de voorgrond werken. Aarde. Doorheen dit alles is citrus de rode draad. Die proef je en blijf je proeven. Citroen en limoen. Zowel het sap als de zeste. Mooie bitterheid. Lange afdronk op zilt, citroen en zachte turf. Zesty, prikkelend en toch erg rond profiel. Balans weet je. 89/100

Lochside 10y

Lochisde distillery werd in 1957 in het plaatsje Montrose opgericht door MacNab Distillers Company, op de plaats waar voordien een brouwerij stond.
Deze tienjarige is de enige officiële Lochside die ooit gebotteld is (rond 1990), meteen de reden waarom deze fles al behoorlijk prijzig is op veilingen. Reken op minstens 200 euro. Bedankt voor de sample Dirk.

 

Lochside 10y, 40%, OB MacNab Distillers +/- 1990, 75cl
Een whisky die je even moet laten ademen. Doe je dat niet, dan ruik je granen en hooi. Doe je dat wel, dan slaat het hooi om in gedroogde bloemen en doemt er een mooie fruitigheid op. Tropisch fruit. Vooral mango, maar ook papaya en lychee. Let op, dat tropisch fruit is niet bijzonder expressief, toch niet vanaf het begin, maar na enige tijd in het glas kun je er gewoon niet meer naast ruiken. Een klein beetje tabaksrook op de achtergrond. Hetzelfde patroon op de smaak: granen en hooi gevolgd door (tropisch) fruit. Rozenbottelthee ook. En een beetje bijenwas. Olieachtig mondgevoel. Het geheel wordt na enige tijd licht bitter, maar vooral de rozenbottel blijft weerwerk bieden. Ook in de relatief korte afdronk. Deze Lochside is gebotteld rond 1990, wat wil zeggen dat het whisky bevat gedistilleerd rond 1980. Wel, je proeft hier echt een aanzet tot de fameuse Lochside 1981. Misschien niet even complex maar de ingrediënten zijn duidelijk aanwezig. Een wel zeer leuke ontdekking deze jonge Lochside. 86/100

Highland Park 10y 1998 for QV.ID

Typisch voor het profiel van Highland Park whisky zijn de associaties van honing en heide. Die heide komt van de turf waarmee men een deel van de kiemende gerst droogt. Op Orkney is er veel heide, de turf bevat dan ook veel heiderestanten. Een klein deel van het mouten gebeurt nog op de distilleerderij zelf.
Vandaag een 1998 gebotteld voor QV.ID. Eén van hun eerste bottelingen was dat.

 

Highland Park 10y 1998 for QV.ID, 46%, Cuvee Idee 2009
Mooie ronde neus op vanille, zachte eik, pruimen en mokka, met onderliggend de typische Highland Park elementen zoals heide, lichte turf en zilt. Je ruikt ook meer en meer zee: de geur van zeewier en jodium. Die van oesters ook. Besprenkeld met een beetje citroen. En lijnzaadolie (in de whisky, iet op de oesters). Erg clean profiel. Het mondgevoel is romig en olieachtig. Opnieuw vrij clean. Met een licht zoet toets. Honing, vanille en mokka-ijs. Of mokka-pudding. Fris fruit zoals limoen en harde peer. Ook wat sinaas na een tijdje. De zachte rook en het zilt tekenen ook op de smaak present. Easy drinking, kapt binnen als limonade. De afdronk is lang, op citrus, zachte turf en zilt. Prima whisky. 85/100

Port Charlotte 10y 2002, Malts of Scotland

Nu de zomervakantie stilaan naar z’n einde loopt, mogen we ons weer warm maken voor nieuwe bottelingen, zo ook voor een zevental van Malts of Scotland, een bottelaar die er vooralsnog een stevig tempo in weet te houden. En naar het schijnt hebben ze daar in Paderborn nog genoeg vaten liggen om dit een hele tijd vol te houden. Een eerste die ik bespreek, is een Port Charlotte 2002. Kost je 85 euro.

 

Port Charlotte 10y 2002/2012, 63.1%, Malts of Scotland, Sherry Hogshead #MoS12034, 265 bottles
Weer zo’n Port Charlotte bom, deze keer gerijpt op sherryvat. De neus is zoals verwacht krachtig en intens. De aroma’s die het hardst om de aandacht roepen (zeg maar schreeuwen) zijn zoete turfrook, sinaas en zilt. Leder en marsepein volgen, warme aarbeienconfituur vervolledigt. Gember en zoethout komen naar het einde toe ook nog meespelen. Een turfexplosie in de mond, of wat had je gedacht. Alhoewel die turf dus groots is, laat hij toch ruimte voor karamel, boter, zilt, gember, peper, rijpe sinaas en donkere chocolade (zonder te bitter te worden). En leder niet te vergeten. Toch ook maar wat water geprobeerd, wat het geheel logischerwijze minder scherp maakt, maar ook zoeter. En de turfrook gaat met nog wat extra water serieus assig worden. Dus best ook weer niet te veel water toevoegen. De afdronk is bijzonder lang, verwarmend, op zilte, rokerige en zoete tonen. Een beest van een whisky, wat jong, wat ruw (minder rond dan bij een aantal vorige bottelingen), maar zoals wel vaker bij jonge PC toch weer lekker. 86/100

Laphroaig 10y 1980’s

Laphroaig heeft zeven distilleerketels, wat vrij ongewoon is. Meestal heeft een distilleerderij een even aantal stills, evenveel wash stills als spirit stills, Laphroaig heeft echter een extra spirit still. Een groot deel van de productie gaat naar blends, waaronder Islay Mist, één van de grootste successen van Laphroaig.
Vandaag proef ik de standaard Laphroaig 10y, maar dan wel deze van 25, 30 jaar geleden, een botteling van midden jaren tachtig.


 
Laphroaig 10y, 40%, OB 1980’s
Best wat fruit op de neus, zelf licht tropisch: mango, meloen en ananas naast roze pompelmoes en nectarines. Zachte turf en veel zoete tonen: honing, karamel, verse slagroom. Mokka ook, net als enkele ‘oude’ associaties zoals oude boeken en oude kleerkast. De smaak ligt in het verlengde hiervan: mooie fruitigheid (vooral op citrus nu) en zachte, zoete turf. Koude koffie, geroosterd brood en nootmuskaat vullen aan. Wordt wat grassig ook. Lange afdronk op rook en fruit, en wat zilt als extraatje. Erg fruitige Laphroaig, de tijd heeft de turfrook wat naar de achtergrond gedrukt ten voordele van het fruit, waar we alleen maar blij om kunnen zijn. 90/100

Bowmore 10y 2002, The Whiskyman for Dramalot

Dramalot is een jonge whiskyclub uit Denderleeuw. Met een geweldige naam, vind ik zo. Ondanks het feit dat ze nog niet zo lang bestaan, hebben ze dus al wel een eigen botteling op de markt gebracht, een Bowmore 2002 geselecteerd door – daar hebben we hem weer – The Whiskyman.


 
Bowmore 10y 2002/2012, 52%, The Whiskyman for Dramalot, 60 bottles
Zachte neus zonder de verwachte dominante rook. Die (turf)took is er wel, maar wordt overvleugeld door fruit. Nice! En erg gevarieerd fruit, ik heb vooral perzik en wat abrikoos, maar ook ananas in blik en lychees op siroop, en tenslotte ook een beetje witte pompelmoes. Daarna volgen allerlei tuinkruiden, boter, lentebloesems, zachte eik en een beetje vanille. En daarenboven ook nog een mooie mineraliteit doorheen dit alles. Bijzonder aangename en boeiende neus vind ik dat. Net als de smaak trouwens. Eén van de meest drinkbare jonge Bowmores die ik al kon proeven. Romig en complex, en opnieuw gaat het fruit met de aandacht lopen: perzik, lychee, pompelmoes. Kandijsuiker, zachte turfrook, eik, zoethout en peper vullen aan. Naar het einde opnieuw tuinkruiden. Munt valt op. De afdronk is niet erg lang maar wel lekker op gesuikerde citrus en kruiden. Complexe (zeker gezien z’n leeftijd) en geweldig gebalanceerde whisky. Uitzonderlijk vatje. 90/100

Caol Ila 10y 2000, Archives

Vandaag een jonge Caol Ila uit de Inaugural Release van Archives. Spoedig volgen nog enkele bottelingen uit de jongste, de tweede, release. Deze Caol Ila 2000 staat te koop in de shop van Whiskybase aan 60 euro.

 

Caol Ila 10y 2000/2011, 59.1%, Archives, bourbon barrel #3309899, 220 bottles
Zachte, ronde neus op turfrook, aarde, spek, natte stenen en zilt. Niet geweldig veel fruit, wel wat citroen en limoen. Ha, maar wacht eens, na enige tijd slaat dat fruit om in bosvruchten. Zwarte bessen vooral, cassis. Aangenaam, een stuk minder scherp verwacht. De smaak is dan weer toegankelijker dan ik dacht. Assig, ja, maar ook zoet en fruitig. De cassis is er nu meteen. Kandijsuiker. Zilt opnieuw, en ook lichte citrus tonen. Zoethout noteer ik nog, net als nootmuskaat. Licht bitter wel. Lange, assige afdronk met ook hier voldoende zoets, zilt en een beetje (citrus)fruit. Stevige maar vlot drinkbare Caol Ila. 85/100

Cooley 10y 2000, A. Dewar Rattray

Let’s go Irish again. De Ierse distilleerderij Cooley brengt met Kilbeggan, Greenore, Connemara en Tyrconnell enkele bekende labels op de markt, maar onafhankelijke bottelingen verschijnen meestal onder de naam Cooley (of onder een andere naam zoals Drunken Angel of varianten). Waar Connemara bv. typisch een geturfde whisky is en Tyrconnell niet, kunnen onafhankelijke Cooley bottelingen dus het één of het ander zijn.

 

Cooley 10y 2000/2011, 46%, A. Dewar Rattray, barrel #3240, 262 bottles
In de geur van deze Cooley is alvast amper turfrook te bespeuren, maar des te meer florale en fruitige aroma’s. Gras, boterbloemen, andere weide- en veldbloemen, pompelmoes, citroen en gele appels. Ha, ook wat banaan. Naast al deze frisse sensaties best wat honing en vanille. Groene thee duikt ook nog op. Fris. Romig en zacht op de tong, grassig en zoet. Citroensnoepjes. Ananas (in blik). Lichte, ondersteunende eik. Lijnzaadolie in de verte. En toch iets heel licht rokerigs. Eerder van het hout. Naar het einde toe pompelmoes en kruiden, het laat je mond licht bitter achter. Middellange, droge afdronk op citrus en kruiden. Een aangename en vlotdrinkbare lentewhisky. De mensen van Cooley kunnen whisky maken, maar dat wisten we al langer. 84/100

Glen Grant 10y 70 proof

Glen Grant was lange tijd eigendom van de Chivas groep, deel van Pernod Ricard, maar deze laatste diende bij de acquisitie van Allied Domecq enkele distilleerderijen van de hand te doen, waaronder dus Glen Grant, maar ook Laphroaig en Bushmills. Glen Grant werd verkocht aan Campari, niet toevallig een Italiaans bedrijf. Glen Grant is altijd zeer populair geweest in Italië. Vandaag een oude jongeling.

 

Glen Grant 10y 70 proof, 40%, Gordon & MacPhail, +/- 1970, Square bottle, 26 2/3 Fl. Oz.
Stevig old bottle effect: grootmoeders kleerkast, zilverpoets, metalige tonen… daartussen de schil van groene appels, granen, honing, thee, een klein beetje rook en iets van gerookte hesp. Best aangenaam om ruiken. Levendig en stevig op de tong, veel granen en appels (eerder gele appels hier), opnieuw de thee (English Breakfast), de zachte rokerigheid en hoe langer hoe meer kruiden. Wordt vrij droog. Verbrande toast meen ik nog te detecteren. Niet echt complex, wel zeer genietbaar. Korte afdronk op toast en kruiden. Een leuk antiek hebbedingetje. 86/100

Bruichladdich 10y ‘The Laddie Ten’

Vandaag een standaardbottelingen die links en rechts hoge ogen gooide, de Bruichladdich 10 of The Laddie Ten voor de vrienden. Het is een vatting van vooral bourbonvaten, maar ook enkele sherryvaten.

 

Bruichladdich 10y ‘The Laddie Ten’, 46%, OB 2011
Hola, dit is een wel zéér aangename neus. Aromatisch, met veel fruit. Fruit dat zich vermengt met zilt en zoete tonen (kandijsuiker en honing komen in me op). Qua fruit denk ik aan citroen, limoen en ananas. Wat gras ook (de vers-gemaaide variant), zoethout en een klein beetje rook. Maar dat alles erg expressief dus. De smaak is zacht, romig en fruitig: banaan, ananas, mandarijn. Licht tropisch zelfs. En ook hier gaat het fruit vergezeld van zilt. Zachte karamel en enkele kruiden vullen verder aan: kaneel, peper en gember. Mooi! Lange afdronk op fruit en kruiden. Ja, ik vind dit een indrukwekkende standaardbotteling, niet super-complex, maar voor een dikke 30 euro prijs/kwaliteit top me dunkt. 88/100

Macallan 10y Full Proof, Giovinetti & Figli

En nu we toch bezig zijn… De Macallan 10y Full Proof voor de Italiaanse markt (ingevoerd door Giovinetti & Figli) is een whisky die de laatste jaren een stevige cultstatus heeft verworven. Er zijn natuurlijk nog betere Macallans, de éne al onbetaalbaarder dan de andere (uit de jaren dertig, veertig, vijftig of zestig – zie ook zaterdag), maar deze zou wel eens één van de beste prijs/kwaliteit Macallans kunnen zijn. Je kan deze whisky immers nog makkelijk vinden op veilingen, hij staat op zo goed als elke Whisky Auction. Reken op een 200 euro.

 

Macallan 10y Full proof, 57%, OB +/- 1980, Giovinetti Import, 75cl
Heerlijke, volle geur van stevige sherry en medicinale turfrook. Uniek voor een Macallan. Veel gedroogd fruit (vooral rozijnen), wat sinaas, zoethout, zilt, tabak, houtskool, natte bladeren, mos en koffie. Onderliggende kruiden (naast het zoethout ook nootmuskaat en kruidnagel) en sappige eik. Krachtig, rond, complex en perfect in balans. Prachtig gewoon. Ook de smaak is dat. Kruiden (munt, kaneel), zilt, rozijnen, pruimen, kandijsuiker, donkere chocolade (half gesmolten, gedopt in je koffie… ah!) en braambessengelei. Wat Pu-Erh thee ook, en bijenwas. Lichte turf op de achtergrond. Zéér lange afdronk, zoet (kandij, vijgen en rozijnen) en licht maar heerlijk bitter (espresso, zoethout, pompelmoes). En ook hier een beetje turf. Dit is erg jonge Macallan, maar al zo vol, complex en voldragen. Knap. Macallan op z’n best en dit met een unieke medicinale toets, een juweeltje uit een ver verleden. 93/100

Isle of Jura 10y

Isle of Jura, dat is weer even geleden. Vandaag en morgen proef ik twee standaardbottelingen. Beginnen doe ik met de laatste batch van de ultieme standaard Jura, de 10y.

 

Isle of Jura 10y, 40%, OB 2011
Lichte neus op zilt, granen, gras, gevallen bladeren, eik en honing. Ah, misschien toch ook wat fruit. Inderdaad, gedroogde abrikozen, wat rozijnen en appels. Mwa, niet slecht maar weinig prikkelend. Ook de smaak is licht, zelfs wat vluchtig en eerder droog. Kruiden (zoethout en gember), granen, zilt en witte pompelmoes vallen op. Korte, droge afdronk op granen, eik, kruiden en een beetje honing. Tja, matig is het woord. Misschien een beetje beter dan de vorige batch die ik proefde, maar veel zal het niet zijn. Morgen een betere Jura! 76/100

Caol Ila 10y 2000, Kintra Single Cask Collection

Kintra is het geesteskind van Erik Molenaar, een Nederlander met een grote passie voor whisky. Hij organiseert al vele jaren tastings, maar in 2009 schakelde hij een versnelling hoger met de oprichting van Kintra Whisky. Een jaar later begon hij zelf whisky te bottelen onder z’n Kintra Single Cask Collection label.
De regio waar de whisky vandaan komt wordt verraden door de kleur van het label: rood voor Speyside, blauw voor de Highlands, groen voor de Lowlands en bruin voor Islay. Ik begin met een bruin…

 

Caol Ila 10y 2000/2011, 62.6%, Kintra Single Cask Collection, Bourbon Hogshead #309534, 120 bottles
Zoet-rokerige neus. Niet zozeer turfrook echter, eerder een smeulend haardvuur, wat assig. De assen van sigaren ook wel. Die rook vermengt zich met kandij, acaciahoning en amandelen. Niet veel fruit, enkel wat citrus (ik denk aan limoen). Water versterkt de grassigheid en brengt de geur van natte wol en mineralen naar voor. Best lekkere neus. Gezien het alcoholvolume hoeft het niet te verbazen dat het mondgevoel stevig en prikkelend is, maar hij is verdacht drinkbaar zonder water. Erg clean, rokerig en grassig met gezoete citrus erdoorheen. Hier wel turf. Zoete turf. En wat zilt niet te vergeten. Niet complex maar erg rechttoe rechtaan. Met water nog wat zoeter en assiger. Tja, zelfs op 62.6% (op welk percentage is deze spirit op vat gedaan???) heb ik ‘m het liefst zonder water. Lange afdronk, zoet, rokerig en zilt. Ik vind dit een erg lekkere jonge Caol Ila, knappe vatselectie van de mensen van Kintra. 86/100

Laphroaig 10y Cask Strength, Batch 002

Van het nieuwe cask strength label proefde ik een tijdje terug batch #001, een whisky die me niet helemaal kon overtuigen. Ondertussen zitten we al een batch #003, maar ik proef vandaag batch 002.

 

Laphroaig 10y cask strength, 58.3%, OB, batch #002, Jan. 10, 2010
In de neus van deze Laphroaig valt eerst het zoete (vanille) en het fruitige (citrus) op, eerder dan de rook, die bij batch 001 domineerde. Daarna zet de rook zich door, samen met medicinale toetsen. Hij is ook vrij mineralig, natte stenen en zo. Ook het coastal karakter ontbreekt niet: zilt, zeewier, jodium. Misschien ook wat rubber. Leder zeker ook. Hetzelfde verhaal op de smaak: eerst vanille en fruit (limoen en groene appels), dan de medicinale rook en het zilt. Aarde en noten vervolledigen. Met water zoeter en meer rook. Lange afdronk op turfrook, citrus en veel kruiden. Ik vind deze beter dan batch 001, minder ‘assig’, complexer. Maar er zijn er anderen die daar anders over denken. 88/100