Onversneden

17 apr

Clynelish 28y 1965 Signatory, cask 666

Clynelish 1983, dat was dus redelijk oude Clynelish. Nu ja, dat is allemaal erg relatief. Laat ons nog twee decennia verder in de tijd gaan, naar het jaar 1965. Naar pre-Brora Cynelish dus, Clynelish gestookt in de distilleerderij die later Brora zou gaan heten. Ik proef vat 666 (gekend als the cask of the beast), gebotteld door Signatory. Signatory heeft ook vat 667 gebotteld (the neighbour of the beast). En ja, ook bij deze is een “bedankt Dominiek” wel zeer op z’n plaats.

Clynelish 28y 1965/1993, 50.7%, Signatory, sherry butt #666, 520 bottles
Whaa, echt oude Clynelish is toch wel iets unieks, iets bijzonders. En omdat het zo uniek is, ook moeilijk om te beschrijven. Sherry, maar dan oude sherry. Oude meubels, oude geboende meubels, oud geboend leder. Antieke en waxy toestanden. Maar ook een heel lichte ‘farmyness’. Ik denk dan eerder aan het hooi dan aan de mest. En dan dat fruit. Sinaas, gele pruimen, rozijnen op (oude) rum, maar ook subtiele tropische toetsen. De geur evolueert ook erg mooi. Nu ontwaar ik ook een beetje zilt. En een elegante kruidigheid. En rook. Geen turfrook echter, eerder tabaksrook en houtvuur. Met een hammetje aan het spit. Ja, wat gerookt vlees. En dan iets van natte bladeren en mos. Subtiel, elegant, heerlijk. Romige smaak, op een profiel dat in de lijn van de neus ligt. En dan heb ik het over dat oude sherryprofiel. Belegen eik, oude meubels, antiekwas, zachte karamel, tabak en sigarendoosjes, rozijnen op rum, pruimencompot, hooi, enzoverder. Enzoverder? Welaan dan. Sinaas en na enige tijd ook opnieuw het lichte tropische karakter (papaya, lychee). Kruiden zoals zoethout en kaneel. Hoe langer hoe zilter. Gezouten karamel. Krachtig en rijk. Lange, mooi droge afdronk op kruiden, ronde eik, zilt, sinaas en subtiele rook. Complexe, prachtig gebalanceerd en gelaagde whisky. Grote klasse. 93/100

16 apr

Clynelish 1983/2000, Samaroli

Clynelish werd in 2005 opgenomen in de Classic Malts reeks, wat de bekendheid en populariteit van het merk natuurlijk ten goede kwam. Vandaag echter geen officiële botteling meer één van de vele onafhankelijke, een 1983 gebotteld door Samaroli.

Clynelish 1983/2000, 47%, Samaroli, cask #2684, 360 bottles
Mooie waxy, olieachtige en mineralige neus. Boenwas en kaarsvet, lijnzaadolie en olijfolie, natte stenen en gepoetst zilverwerk. Honing en citrusfruit. Sinaas. Maar ook wat rode appels. Een beetje zilt doemt op, net als zachte turf en eik op de achtergrond. Klassiek. Romig en vettig op de tong. Gezouten boter. De bijenwas, de honing, het citrusfruit, de mineralen, het zilt, de zachte turf… het zit er opnieuw allemaal in. Een nogal drogende kruidigheid (peper, nootmuskaat) en eik nemen langzaamaan de bovenhand. Lange, licht bittere afdronk, met iets meer turf dan op de smaak. Erg lekker, maar ik heb de indruk dat Clynelish 1982 mij gemiddeld nog net iets beter ligt dan Clynelish 1983. Alhoewel deze whisky natuurlijk ook een stuk jonger is dan de meeste 1982’ers. 88/100

15 apr

Yellow Spot 12y

Yellow Spot is, net zoals zijn kleine broer Green Spot, een product van Midleton distillery. Single pot still Irish whiskey’s, de Green Spot zonder leeftijdaanduiding, de Yellow Spot een 12-jarige. De namen verwijzen naar de ‘Spot’ bottelingen voor Mitchel & Sons uit een ver verleden. De laatste batchen dateren uit de jaren 1950, en naast de Green en Yellow bestonden er ook een Blue (8y) en Red (15y) Spot.
Deze whisky bevat spirit die rijpte op bourbonvaten, sherryvaten en Malagavaten. En met rijpen bedoel ik de volle twaalf jaar, er is dus geen sprake van enige finish. Voor een dikke zestig euro is hij de jouwe.

Yellow Spot 12y, 46%, OB 2012
Zoete, ronde neus die aan de betere bourbon doet denken. Gezoete granen (Frosties), veel vanille, wat honing, geroosterde eik, frisse kruiden… dat zijn zowat de belangrijkste associaties op de neus. Er zit ook een ‘groene’ kant aan: groene thee, nog wat groene bananen, gras en takken. Perziken en abrikozen. En nu ook iets van gin (de kruiden spelen op en ik ruik jeneverbessen). Rijke smaak die opnieuw sterk bij bourbon aanleunt. Prominente eik, vanille en kruiden (kaneel, nootmuskaat) dus. Maar ook chocolade en geroosterde noten. Niet veel meer echter, geweldig complex kan je dit niet noemen. Alhoewel, ik mag het fruit niet vergeten. Meer bepaald appelsienen, druiven en (onrijpe) bananen. Middellange afdronk op abrikozen, kruiden, vanille en eik. Kruidige en zoete whiskey die zeker de bourbonliefhebbers zal bekoren. 83/100

13 apr

Glendronach 8y ‘Pure Malt’, Ruffino import

Dit is al de vierde Glendronach 8 green dumpy die ik bespreek, maar ook dit is weer een andere versie. Geen botteling op 40% of 43% maar op 45.4%. Ook een Ruffino import, niet de ‘Single Malt’ echter, maar de ‘Pure Malt’. Natuurlijk is dit ook single malt whisky, maar de aanduiding Pure Malt werd vroeger wel vaker gebruikt, en kan er op wijzen dat deze versie ouder is dan deze die Single Malt vermeldt.

Glendronach 8y ‘Pure Malt’, 45.4%, OB 1970’s, Ruffino import
Erg aromatische en expressieve neus, nog fruitiger dan de andere. En zo goed als geen old bottle toestanden. Limoen, roze pompelmoes (all right!), meloen, rijpe kruisbessen (je weet wel, eerder rood dan groen), ananas, lychee… nogal de tropische toer op dus. Gedroogd gras, gedroogde bloemen, heide en best wat kruiden. Honing en nougat zorgen voor een zoete toets. Heel lichte tonen van oude balsamico. Natte bladeren na enige tijd. En onderliggend zachte eik en al even zachte rook. De smaak is even aromatisch. Het fruit van de geur, kruiden (zowel de tuin- als keukenvariant), honing, zachte karamel, sappgie eik, hooi en heide, oud leder, boenwas, lichte rook (tabak, houtvuur), het smelt allemaal samen tot een prachtig geheel. Lange, perfect gebalanceerde afdronk. Voor mij is deze versie (Ruffino import, 45.4%, Pure malt) de beste van allemaal. Het is niet de oudste, je hebt er ook die de inhoud in fluid ounces vermelden, maar het is wel de meest complexe en de meest fruitige. 91/100

11 apr

Macduff 1983, C&S Dram Collection

Vandaag een Macduff van C&S Dram Collection, een bottelaar die vooral in Duitsland actief is. Online te koop aan 75 euro.

Macduff 25y 1983/2009, 56.8%, C&S Dram Collection, sherry butt #4093, 300 bottles
Granige neus met een wat bizarre vegetale twist. Gestoofde kool en spruiten. Muesli en havermout. En na enige tijd ook biergist. Toch ook wat fruit, onder de vorm van appelsienen en citroenen. En vanille. Maar helemaal aangenaam vind ik dit niet. Prikkelende en droge smaak op granen, noten, veel kruiden (vooral peper – de alcohol dus, maar ook zoethout) en opnieuw de biergist. Vanille zorgt voor wat zoet tegengewicht. Geen fruit meer. Droog maar weinig eik. Met water groeit de zoethout, maar fruit blijft afwezig. Vrij lange maar erg droge afdronk. Verdacht weinig complexiteit voor een 25 jaar oude whisky. Geen fouten, maar niet echt mijn ding. 75/100

9 apr

5 Reacties

Karuizawa 1964

Jawel, 1964. Die bewuste 1964 waar je meer dan 10.000 euro voor betaalt. Of betaalde, want – hoe gek het ook moge klinken – reeds uitverkocht. Maar cult nog voor hij te koop werd aangeboden. Gebotteld voor Wealth Solutions uit Polen en vanaf 13 februari te koop aangeboden via Master of Malt. Of toch een deel werd te koop aangeboden, ik veronderstel dat een ander deel in Polen is gebleven. Binnenkort wordt er trouwens ook een 1960 op de markt gebracht. Geen idee of die even goed zal zijn als deze, hij zal in ieder geval een stuk goedkoper zijn. Nu, ‘goedkoper’ is in deze categorie whisky’s erg relatief natuurlijk.

Karuizawa 48y 1964/2012, 57.7%, Number One Drinks for Wealth Solutions, Poland, sherry cask #3603, 143 bottles
Minder hevig op de neus dan ik verwachtte. Ondanks de 58% alcohol (op 48-jarige leeftijd nota bene) is dit romig en erg aromatisch. En vooral enorm fruitig. Het meest fantastische fruit speelt ten dans. Rijpe appelsienen, ananas, pruimencompot, vijgenconfituur, warme aardbeienconfituur, abrikozen, warme krieken… succulent zoet en sappig fruit. Wat een verrukking! Praliné, smeuïge karamel, kandijsuiker en kokos dragen nog wat extra bij tot het zoete karakter. Maar dit is zoveel meer dan fruitig en zoet. De geur is ook kruidig (kaneel, peper, munt, zoethout), rokerig (weinig turf, eerder haardvuur en tabaksrook), vegetaal (maar dan de bossige variant – mos, varens, dat soort zaken), zilt en waxy (geboende antieke meubels – Louis XV denk ik). Oud leder en geroosterde eik ondersteunen het geheel op sublieme wijze. Water toevoegen lijkt me niet nodig, ik heb de indruk dat de geur er alleen maar droger door wordt en wat van z’n expressiviteit verliest. En van expressiviteit gesproken, wat een smaakbom is dit! Het fruit is even groots als in de geur. Appelsienenconfituur, mango, vijgen, limoen en rode bessen. Dit fruit wordt gevolgd door chocolade, praliné, cacao, honing, leder en bijenwas. En vervolgens door kruiden zoals peper, zoethout en kaneel. En dat alles gedragen door noten en machtige, sappige eik. Iets droger dan op de neus, maar dan wel op de meest geweldige manier. De afdronk kan ik moeilijk lang noemen, dat zou ‘m oneer aandoen. Dit is gigantisch, na een uur proefde ik ‘m nog. In z’n volle glorie. Misschien wel de beste Karuizawa die ik al kon proeven. Niet zozeer de complexiteit, maar wel de levendigheid van deze whisky is indrukwekkend. 95/100

8 apr

Back to Karuizawa

We keren nog eens terug naar Karuizawa. Naar oude Karuizawa. Ik proefde er het voorbije weekend twee schitterende naast elkaar. Hieronder mijn bevindingen van de eerste, morgen deze van de tweede.

Karuizawa 32y 1976/2009 ‘Noh’, 63%, OB, Number One Drinks, sherry butt #6719, 486 bottles
Ronde, volle en rijke geur zoals we ondertussen gewoon zijn van oude Karuizawa. Ondanks het feit dat dit whisky op 63% is, ruik je een arsenaal aan geuren en verdacht weinig alcohol. Wat in eerste instantie opvalt, zijn appelsienen, geboend leder, oude meubels, tabak en geroosterde noten. Dadels, rozijnen en gedroogde abrikozen ook. Nadien komen er spijtig genoeg ook rubber en lichte sulfer bij. Iets wat ik niet in de jaren tachtig en jaren zestig distillaten had, noch in deze van 1972. Maar wel bv. bij 1977. Zou dat periode-gebonden zijn? Koffie noteer ik nog, net als chocolade. Kruiden? Ja, ook dat. Nootmuskaat en gember. Een stevige portie eik natuurlijk ook. Van stevig gesproken, deze whisky explodeert in de mond. Echt een sherrybom. Eik, donkere chocolade, kruidnagel, peper, noten, tabak en ook wel wat fruit. Geen appelsienen meer, wel pruimen en rood fruit zoals braambessen, rode bessen en kersen. En ja, ook een beetje rubber. En veel koffie. En lichte rook. Zeer lange en droge afdronk. Spijtig van de – weliswaar lichte – sulfer op de neus, het scheelt enkele punten. 88/100

6 apr

Bowmore 14y 1991, A. Dewar Rattray

Vandaag een whisky waar hier en daar behoorlijk wild wordt over gedaan. Zo één van die verborgen schatten, whisky’s die wat aan de aandacht zijn ontsnapt, tussen de mazen van het (inter)net zijn geglipt, maar pareltjes blijken te zijn. Bedankt voor de sample Johan.

Bowmore 14y 1991/2005, 59.6%, A. Dewar Rattray, sherry butt #2054, 575 bottles
Indrukwekkend massieve neus. Een bom. Sherry en turf die beiden om ter luidst om de aandacht roepen zonder dat één van beide de ander overstemt. Geweldig vind ik dit. Ik ruik getoaste eik, abrikozentaart, romige chocolade, tabak, oud leder, koffie, peperkoek, stroperige karamel, zoute drop, oesters, toast met sinaasconfituur en nog heel wat meer. Zelfs farmy tonen. Natte hond, lichte mest (de geur van een koeienstal). Wat een sensatie! Verdacht drinkbaar op zo goed als 60%. Maar niet minder een bom dan op de neus. Dik en vettig. Turfrook en tabak vallen eerst op, waarna de smaak een vegetaal kantje krijgt. Tabaksbladeren vooral. En rubber. Teer. Chewy. Onderliggend sappige eik. En daarna komt het fruit langzaamaan naar boven: pruimen (big time) en bittere appelsienen. Water versterkt het fruit en is op de smaak dus een meerwaarde (op de neus komen met water de boerderijtoestanden meer naar voor – oké, ook daar een meerwaarde dus). Kruiden? Bwa ja, zoethout en peper. Karamel ook (stroperig). Ansjovis. Gezouten karamel eigenlijk. Uniek. En zo’n afdronk waar maar geen einde aan lijkt te komen. Ongelooflijk geconcentreerd, met de turfrook, de kruiden en de gezouten karamel die het langst blijven hangen. Blij dat ik dit beest heb kunnen ontdekken. En kunnen temmen. 91/100

4 apr

Port Ellen 28y 1983, Malts of Scotland

Port Ellen, waar blijven ze ze halen? Ondertussen al dertig jaar geleden gesloten, maar er blijken (voorlopig) nog genoeg vaten 1982 en 1983 beschikbaar te zijn om gebotteld te worden. Port Ellen van eind jaren zeventig zie je echter bij geen enkele onafhankelijke bottelaar meer verschijnen, die stock zal volledig door Diageo zijn opgekocht voor hun jaarlijkse releases. Vandaag een Port Ellen die een goed jaar geleden op de markt werd gebracht door Malts of Scotland.

Port Ellen 28y 1983/2011, 58.9%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS11011, 267 bottles
Typische zilte en zoete Port Ellen neus. Zout, oesters, gerookte vis, vermengd met zoetere elementen zoals vanille en gesuikerde citrus (citroen, pompelmoes). Ronde turfrook en een mooie mineraliteit. Natte stenen, nat gras. Nat gemaaid gras (niet goed voor de grasmaaier, maar we wijken af). Gezouten boter schrijf ik ook nog op. Stevig en tintelend mondgevoel. Zilt, zoet en rokerig met een extra kruidigheid. Peper, zoethout. Wat samen met de citrus voor het prikkelend gevoel zorgt. Noten, eik en hars maken het wel wat bitter, maar echt storen doet dat niet. Lange afdronk, zilt, zoet en rokerig. Erg lekker maar voor mij niet écht bijzonder. Daarvoor gaat hij niet diep genoeg, is hij niet gelaagd genoeg. Voor een Port Ellen een lichte teleurstelling. De Laphroaig 2000 van maandag doet voor mij niet onder. 89/100

3 apr

1 reactie

Ardmore 1992, The Whiskyman

Ardmore 1992, gelukkig is het een profiel dat ik niet snel beu raak. Integendeel. En zeker niet als het een whisky is die wat van het klassieke Ardmore 1992 profiel afwijkt. Zoals deze van The Whiskyman. Niet de eerste Ardmore 92 van hem echter, vorig jaar ging er een erg lekkere botteling onder het gitaar-label aan vooraf.

Ardmore 21y 1992/2013 ‘See me, drink me’, 49.7%, The Whiskyman, 175 bottles
In vergelijking met andere Ardmore’s 1992 heeft deze een minder rond profiel. Dit is iets scherper, cleaner en mineraliger. En dat is helemaal geen slecht nieuws. Integendeel. Ik hou wel van dit profiel, opgebouwd rond mineralen, zeste (de schil van citroen en pompelmoes hier), aardse tonen (natte aarde, wortels) en zilt. Samen met de lichte turftonen doet dit zelfs een klein beetje aan cleane Port Ellen (op een weinig actief sherryvat dus) denken. Naast de citrus ruik ik ook groene appels en witte perziken. En zelfs ook meloen en kiwi. Lijnzaadolie maakt het… eh, olieachtig. Een leuk boerderijkantje komt om de hoek kijken. Nat hooi. Na Port Ellen dien ik ook te verwijzen naar Brora (van de tweede helft van de jaren zeventig). Echt mooi. Prikkelend mondgevoel. De zeste, de mineralen, de aarde, het zilt, het keert weer in volle glorie. Gember en peper dragen bij tot het prikkelend karakter. Aan de andere kant van het smakenpalet hebben we honing, nougat en peperkoek. En fruit in de vorm van appels, ananas en bananen. Amandelen. Stevige, olieachtige turf. En ook de boerderij met z’n nat hooi is er nog. De afdronk is lang, zoet, kruidig, zilt en rokerig, en vooral even complex als de rest van deze Ardmore. Het zoveelste bewijs dat Ardmore top was in 1992. En dat er serieus wat van beschikbaar is gesteld voor bottelaars. 90/100

2 apr

Laphroaig 12y 2000, Malts of Scotland

De laatste botteling uit de nieuwe Malts of Scotland reeks die ik bespreek, is een Laphroaig 2000. Hij kost ongeveer 90 euro.

Laphroaig 12y 2000/2013, 57.8%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS13010, 243 bottles
Zachte, ronde neus, iets wat ik niet verwachtte bij jonge Laphroaig op dit alcoholpercentage. Turf, ja, maar helemaal niet scherp of assig. Zoete, ronde turf. Groene appels (met de nadruk op de schil) en citroen, maar helemaal niet zuur, eerder gezoete citroen. Zelfs wat ananas en iets van mango. Knap! Kruiden (vooral gedroogde tuinkruiden) en zilt. Maar wat ik hier erg mooi aan vind, zijn de aardse tonen. Natte aarde, mos, wortels. Nat hooi. O ja, dat wordt hier hoe langer hoe ‘farmier’. Het natte hooi wordt vergezeld van al even natte hond. Complexe en elegante geur. Zelfs op de tong heeft hij weinig scherps. Het is natuurlijk een stevig en krachtig drankje, maar toch is ook hier het woord ‘rond’. De turf is prominent aanwezig en krijgt een duidelijk medicinaal kantje. Die turf wordt snel gevolgd door zilt, groene appels en citroen. De plat de fruits de mer is niet ver af. De aarde en de wortels keren weer. Kaneel en zoethout wat de kruiden betreft. Hoestsiroop en drop vallen ook nog te noteren. Zoute drop that is. Wat water toevoegen brengt de kruiden meer naar voor, het geheel wordt nog wat frisser. Erg lange afdronk, rokerig, zilt en zoet. Ik vreesde voor een assige en ééndimensionale turfbom, ik kreeg een complexe, elegante en gebalanceerde Islay-whisky. 89/100

30 mrt

Brora 20y 1982/2003, Old Malt Cask

Begin jaren zeventig produceerde Brora een rijk geturfde malt, wat de distilleerderij de bijnaam ‘Lagavulin of the North’ opleverde. Toen Caol Ila opnieuw op volle kracht opereerde, verminderde de nood aan geturfde Brora. En wat later ook aan Brora an sich, resulterend in een definitieve sluiting in maart 1983. 1983, het jaar dat Diageo een grote reorganisatie doorvoerde en meerdere distilleerderijen sloot. Een deel van de oude gebouwen wordt nu nog gebruikt als warehouse voor Clynelish, andere delen staan leeg en zijn verboden terrein.
Vandaag een 1982 uit de stal van Douglas Laing.

Brora 20y 1982/2003, 50%, DL Old Malt Cask, sherry cask #1186, 264 bottles
Aromatische neus, op veel wit fruit (appels, witte perziken), honing, vanille, zilt, oud leder en natuurlijk de onvermijdelijke ‘farmy notes’. De geur van de stallen en het natte hooi. Die boerderij-associaties komen echter pas in tweede instantie. Zoete, maar erg lichte rook. Tja, ik vind het zalig om ruiken. Op de smaak is deze Brora vooral zoet, fruitig en zilt. Maar ook hier ontbreken de typische boerderijgeuren niet. Meer kruiden dan in de geur en ook de turfrook is iets prominenter. Middellange, zilte en zoete afdronk. Niet erg complex maar wel spek naar mijn bek. Of wat had u gedacht? 89/100

28 mrt

Caol Ila 28y 1984, The Whisky Agency ’Sea Life’

Caol Ila, wat voor zinnigs kan ik daar nog over vertellen? Niet veel meer denk ik, ik moet ondertussen al aan vijftig Caol Ila reviews zitten. Meer dan vijftig zelfs. Laat me dus maar snel overgaan tot proeven.

Caol Ila 28y 1984/2012, 53.5%, The Whisky Agency ’Sea Life’, bourbon hogshead, 254 bottles
Zoete turfrook en citrusfruit, dat zijn de zaken die eerst opvallen op de neus. Onderliggend wat eik maar vooral veel zilt en andere elementen van de zee (zeewier, oesters). Naast de citrus (mandarijn, limoen), ruik ik nu ook groene appels. Fris (waar ook munt toe bijdraagt). Aangenaam, zeer zeker. Op de smaak groeit het fruit (op de neus wonnen de turf en het zilt het pleit). De turfrook (zelfs licht assig) is aanwezig, net zoals het zilt (een hele plat de fruits de mer), maar het fruit speelt hier toch de eerste viool. Dezelfde variëteiten als in de geur. Citrus dus en harde appels. Maar ook de zoete associaties laten van zich horen. Kandijsiroop, vanille. Lange afdronk, zoet en zilt. Gezouten karamel. Erg lekker maar niet top. De ervaring leert dat Caol Ila uit deze periode immers nog beter kan zijn. 88/100

27 mrt

Highland Park 20y 1984 for Germany

Vandaag een officiële Highland Park voor de Duitse markt, een zustervat van vat 43 uit de Ambassador’s Cask reeks. Deze fles kan je hier en daar nog vinden voor een dikke 200 euro.

Highland Park 20y 1984/2004, 57.9%, OB for the German market, cask 45, 528 bottles
Elegante, zachte geur, ondanks het hoge alcoholpercentage. Subtiele heide, subtiele honing, subtiele sinaas en al even subtiele turfrook. Enkele typische Highland Park elementen dus, maar ze komen pas echt los na wat ademen. Achter deze elementen zit de herfst: natte bladeren, mos, varens. Ook warme appeltaart (met kaneel). Minder zacht op de tong, hier laat het alcoholpercentage zich wel kennen. Maar perfect drinkbaar, daar niet van. Hij is zoet (daar zorgen honing, karamel en sinaas voor), kruidig (in dat compartiment hebben we kaneel, nootmuskaat en zoethout) en rokerig. Gesuikerde noten en praliné vallen er ook nog te noteren. Lange afdronk, zoet, kruidig en rokerig. Mooi in lijn met de smaak dus. Highland Park van die perdiode valt maar heel zelden tegen. Ook deze beantwoordt volledig aan de verwachtingen. 88/100

26 mrt

Teaninich 39y 1973, Malts of Scotland

De parel aan de kroon van de jongste Malts of Scotland release is een Teaninich 1973, die rijpte op een bourbonvat. Net geen veertig jaar oud en net geen 200 euro.

Teaninich 39y 1973/2013, 41.8%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS13011, 198 bottles
Frisse en expressieve neus op veel fruit. Zoet en zuur. Kruisbessen (niet al te rijp), kiwi (enorm), ananas, banaan, appelsien… Pisang orange. Smeuïge acaciahoning. Marsepein. De geur van tabak (en tabaksbladeren) en sigarendoosjes. Houtskool. Geboterde toast. Delicate eik op de achtergrond. Yoghurt, wat samen met een deel van het fruit echt voor een mooie zurigheid zorgt. Perfect in balans gehouden door de zoetere aroma’s. Genieten. De smaak is licht maar meer dan gewoon aangenaam. The return of the pisang. Groene bananen, appelsienen, kiwi. Vanille. Een mooie bitterheid die nooit drogend wordt. De nog wat groene banaan, kruiden zoals zoethout en kaneel, groene thee en sappige eik. Hij valt wel vrij snel weg, de afdronk is voor z’n leeftijd verdacht kort. Wel mooi gebalanceerd op fruitige elementen enerzijds en de eik en de kruiden (eucalyptus nu ook) anderzijds. Complexe oude whisky die echter de nodige body en power mist om negentig of meer te scoren. 89/100

25 mrt

2 Reacties

Ardmore 20y 1992, The Nectar of the Daily Drams

Bij een vorige tasting note schreef ik dat je Ardmore 1992 blind kan kopen. Bij deze The Nectar of the Daily Drams weet ik dus waaraan ik me kan verwachten. Vanaf 85 euro is hij de jouwe.

Ardmore 20y 1992/2012, 47.8%, The Nectar of the Daily Drams
Mineralige turf, jawel. Dat is het herkenbare vertrekpunt bij Ardmore 1992 blijkbaar. De turf is echter discreet, discreter dan bij andere bottelingen heb ik de indruk. Mineralen dus, natte aarde, olijfolie, zilt en cashewnoten. En veel citrusfruit. Mandarijn, limoen, citroen… citrus dus. Maar ook kersen. Honing zorgt voor een zoete toets. Nat hooi geeft het een ‘farmy’ kantje. Ik vind het geweldig. Op de smaak is de turf al even discreet en subtiel. Zoete elementen zoals vanille en honing, en fruitige zoals sinaas, citroen en ook meloen spelen de eerste viool. Het is pas na enige tijd dat de turf meer op de voorgrond treedt, samen met het zilt en het hooi, zaken die ik ook al op de neus had. Kruiden zoals peper en gember zijn ook te ontwaren. Eigenlijk ligt de smaak mooi in het verlengde van de neus. Olieachtig mondgevoel. Lange afdronk, waarbij het fruit, de mineralen, het zilt en de turf elkaar ondersteunen. Perfect gebalanceerde whisky en voor mij samen met de Peat Fighting Man van The Whiskyman de beste die ik al kon proeven. Deze laatste heeft trouwens een tweede Ardmore 1992 gebotteld, met een wat minder typisch profiel. Bespreking hiervan volgt. 90/100

23 mrt

Glenglassaugh 31y 1967, Signatory, Silent Stills

Glenglassaugh figureerde weliswaar in de Silent Still reeks van Signatory (een reeks bottelingen van gesloten distilleerderijen), maar hoort daar vandaag eigenlijk niet meer in thuis, aangezien de distilleerderij in 2008 opnieuw werd opgestart. In 1998 (het jaar dat deze whisky gebotteld werd) was Glenglassaugh echter inderdaad nog gewoon een gesloten distilleerderij (sinds 1986).

Glenglassaugh 31y 1967/1998, 55.8%, Signatory, Silent Stills, cask 2893, 217 bottles
Aromatische neus. Zoet, fruitig, kruidig, grassig en licht rokerig. Het fruit speelt hier wel de eerste vioool, ik noteer abrikozen, rabarbercompot, sinaas, pompelmoes en sappige appels. Het grassige vertaalt zich in gedroogd gras (hooi), het kruidige in munt, citroenmelisse, gember en tijm. De lichte rook doet me niet direct aan turf denken, eerder aan tabaksrook en rook van een houtvuur. In ieder geval, ik vind dit zalig om ruiken. De smaak is lichter dan het alcoholpercentage deed vermoeden. Erg grassig wel (net zoals in de geur de gedroogde variant). Samen met hars en eik maakt dit het geheel wel vrij droog. Ook de kruiden versterken dit gevoel. Maar vanille en sinaas zorgen wel voor tegengewicht. En ook een zilte toets komt nog om de hoek kijken. En opnieuw de zachte (tabaks)rook. En na enige tijd opnieuw de munt. Fris. Lekker op de smaak, schitterend op de neus. 91/100

21 mrt

Clynelish 1997 for Whisky Live Belgium

Op het jongste Whisky Live festival in Spa, zorgde Malts of Scotland voor de festivalbotteling. Als je weet dat Dominiek Bouckaert invoerder van MoS is, hoeft het niet te verbazen dat de keuze op een Clynelish viel. Een Clynelish 1997. Verkrijgbaar in de handel voor een kleine 80 euro.

Clynelish 15 YO 1997/2013, 54.7%, Malts of Scotland for 10th Whisky Live Belgium, bourbon hogshead #MoS12051 Clynelish 15y 1997/2013, 4.7%, Malts of Scotland for 10th Whisky Live Belgium, bourbon hogshead #MoS12051, 242 bottles
Yep, opnieuw bingo. Ronde, smeuïge geur op de obligate bijenwas, honing, vanille en sappig (wit) fruit. Rode appels, witte perziken, zelfs wat meloen. Pas in tweede instantie komt de zee opzetten. Zilt, zeewier, oesters. En ook het mineralige karakter geeft zichzelf pas na enige tijd bloot. Kalk. Sappige eik ondersteunt het geheel. En nu ik er aan denk, ik merk weinig kruiden op. Wel olie. Arachide-olie. En amandelen (marsepein). Rond, romig en vol mondgevoel. Perfecte drinksterkte, water is het laatste waar ik aan denk. Zoet en fruitig bovenaan, met een prachtig onderliggend bitter kantje. Vanille, honing, sappige appels en perziken, ananas, marsepein. Peperkoek. En daaronder dan witte pompelmoes, zachte eik en kruiden. Zoethout en gekonfijte gember. Een lichte zilte toets en een iets minder lichte waxy toets. Wat nat hooi ook nog. Erg complex voor z’n leeftijd. Middellange afdronk, waar de bijenwas, het zoete en sappige fruit, het zilt, de kruiden en de eik elkaar perfect in evenwicht houden. Misschien niet de allerbeste Clynelish 1997 die ik kon proeven, die eer gaat nog steeds naar de botteling van The Bonding Dram, maar veel scheelt het niet. Ik ben fan. 89/100

20 mrt

Highland Park 30y

Highland Park kijkt uit over de Scapa Flow. Aan het begin van de tweede wereldoorlog werd in de Scapa Flow het Britse slagschip de HMS Royal Oak door een Duitse onderzeeboot getorpedeerd, waarbij 833 opvarenden omkwamen. Dit leidde tot de aanleg van de zogeheten Churchill Barriers, een blokkade van de oostelijke route aangelegd door Italiaanse krijgsgevangenen. Deze krijgsgevangenen bouwden op één van de oevers ook de Italian Chapel, na heropbouw nu een toeristische bezienswaardigheid op Orkney.

Highland Park 30y, 48,1%, OB +/- 2012
Volle, romige en complexe neus die start op chocolade, praliné en mokka, overgaat in honing en heide, en ondersteund wordt door sappie eik en kruiden. Kruiden zoals daar zijn: nootmuskaat, zoethout en kaneel. Karamel, gedroogde vijgen en rozijnen op rum noteer ik ook nog. En daarmee is het nog niet gedaan, ook confituur van kersen, abrikozencompot en sigaren (en sigarendoosjes) dienen zich aan. En boenwas niet te vergeten. En oud leder. Complex dus, de aroma’s komen in lagen, en de verwevenheid (een woord dat ik dringend nog eens moest gebruiken) is perfect. De smaak is al even vol en complex. En dik, stroperig bijna. Misschien wat droger dan op de neus, maar dat is muggenziften. Het is in ieder geval wel aangenaam droog en er is voldoende ruimte voor fruitige (gedroogd fruit weliswaar) en zoete elementen. In willekeurige volgorde: rozijnen, vijgen, dadels, honing, kandijsiroop, mokka, tabak, chocolade, amandelen, kaneel, munt, een beetje peper… En ook een beetje zilt. En sinaas, hoe langer hoe duidelijker. De geweldige orangettes! Hier ook subtiele turf, iets wat mij in de geur niet opgevallen was. Eik, natuurlijk. Best lange afdronk, best zoet ook, wat de balans zeker ten goede komt. De turf groeit. Lovely. Ik heb het hier reeds vermeld, de standaardreeks is erg consistent, hoe ouder hoe beter. Vind ik toch. Als je de kans krijgt de 40 te proeven, doen. Over de 50 kan ik me spijtig genoeg niet uitspreken. Je kan niet alles hebben in het leven. 90/100

19 mrt

Speyside Malt 17y 1995, The Whiskyman

The Whiskyman heeft niet alleen een Isle of Jura gebotteld voor de Zweedse markt, er is ook een whisky die door het leven gaat als Speyside Malt, waarmee we niet veel meer dan de regio te weten komen.

Speyside Malt 17y 1995/2013, 53.9%, The Whiskyman for Viking Lines, Sweden, bourbon cask, 167 bottles
De geur start op studentenhaver. Noten, gedroogde vruchten (abrikozen en gele rozijen) en melkchocolade. Bourbonvat? Serieus? Actief vatje dan toch wel. Best wat eik ook. Het is pas na enige tijd dat hij volledig de bourbon toer op gaat. Ik ruik nu kruisbessen en perziken. Zoethout, honing en esdoornsiroop (maple) maken het zoet. Hij heeft ook een mooi floraal kantje. Heide en gedroogde bloemen. De balans tussen de drogere en de zoetere elementen zit juist. Ook op de smaak. Die is prikkelend. Met siroop, honing en melkchocolade aan de éne kant, eik, heide en kruiden anderzijds. Zoethout, veel peper en al even veel gember. Zoete granen en toast vullen aan. Lange bitterzoete afdronk op de tonen van de smaak, met wat nougat als extra. Een whisky die me even op een verkeerd been zette. Lekker, dat wel. 86/100