Spring naar inhoud

Posts from the ‘Tullibardine’ Category

Tullibardine 21y 1990, A. Dewar Rattray

In 1995 sloot Tullibardine de deuren, om in december 2003 onder de nieuwe eigenaars de productie te hervatten. Begin 2011 werd een eerste whisky op de markt gebracht die na de heropening werd gestookt, de Tullibardine Aged Oak Edition. Maar vandaag proef ik een distillaat van voor de sluiting, recent gebotteld door A.D. Rattray.

 

Tullibardine 21y 1990/2011, 46%, A. Dewar Rattray, bourbon hogshead #6100, 234 bottles
Zoete en granige neus op ontbijtgranen, honing, kaarsvet, olijfolie, leder en natte wol. Iets geparfumeerds ook, maar zeker niet onaangenaam. Aarde, natte bladeren en gras noteer ik ook nog. Zachte smaak op zoete tonen (suikerspin), kruidige (zoethout, peper) en grassige. Ook hier olijfolie. Zachte, middellange afdronk op zoete en kruidige tonen. Verre van slecht, deze Tullibardine. 82/100

Daintier Bull

Vandaag een Tullibardine van The Nectar en Bresser & Timmer onder het oude Daily Dram label. Niet het eerste label, maar het vorige, dat met de anagrammen. Tullibardine wordt hier Daintier Bull. Hier en daar nog te krijgen voor een 60 euro.

 

Tullibardine 16y 1992/2008 ‘Daintier Bull’, 54.8%, Daily Dram, The Nectar, 120 bottles
Lekkere, aromatische neus op granen (pils), fruit (kruisbessen en pompelmoes) en zachte rook. Eucayptus ook, net als vers gemaaid gras. Wat kaarsvet heb ik nog. En warm zaagsel. Boeiende neus vind ik. Stevig mondgevoel, kruidig en fruitig. Eik, munt, peper en gember. Qua fruit is het hier vooral ananas en peer dat ik heb. Wat vanille en hooi vullen aan. Vrij lange en aangename afdronk op eik, kruiden en hooi. Eerder droog dus. Een meer dan aangename verrassing deze Tullibardine. Mijn beste tot op heden trouwens. 85/100

Tullibardine 1988

Tullibardine ligt in het stadje Blackford, waar al sedert 1700 whisky gestookt werd. Tullibardine zelf is echter een vrij recente distilleerderij, het werd opgericht in 1949. Sedert 2003 is het eigendom van Whyte & MacKay.

 

Tullibardine 1988, 46%, OB 2010
Deze whisky werd gebotteld ter gelegenheid van de 500ste verjaardag van de kroning van koning James IV. De neus geeft niet veel vrij. Granen, vanille, gras (droog gras, eerder hooi), alcohol, niet veel meer. Vrij clean. Misschien ook wat verbrande karamel. En wie weet een beetje citroen en munt, maar daar moet ik al heel wat moeite voor doen. Ah, de geur van drijfgas! In ieder geval een eerder vlakke, platte geur. De smaak is vrij scherp, zoet en granig. Frosties, brood, vanille, sinaasschil, noten, peper… saai. Of wacht, ik tref toch ook nog een klein beetje turf en hooi aan. Wordt wat droog. Neen, lekker vind ik dit toch niet. Korte, kruidige en wat bittere afdronk. Gelukkig dat James IV dit niet meer hoeft te drinken. 74/100

Tullibardine 1993, PX sherry finish

Tullibardine, Keltisch voor ‘Heuvel aan het kleine bos’ vierde vorig jaar z’n zestigste verjaardag en is vandaag eigendom van Tullibradine Distillery Ltd., dat het overkocht van Whyte & MacKay. De Tullibardine 1993 die ik vandaag proef, werd afgewerkt op Pedro Ximinez vat.

 
Tullibardine 1993/2009, 46%, OB, PX sherry butt finish
De neus van deze Tullibardine start wat muf en weinig aromatisch. Nat karton, niet meteen het aangenaamst om ruiken. Na enige tijd komt er wat zoets door. Gedroogde pruimen, dadels en gebakken bananen. Karamel. Geroosterde noten. Gember? Gras. De smaak is een beetje flauw, wat vlak. Vooral zoet. Abrikoos, rozijnen, sinaas. En ook hier wat karton. Een lichte kruidigheid die echter weinig bijbrengt. Vrij korte, bitterzoete afdronk op granen en kruiden. Heeft tijd nodig, maar echt lekker wordt hij nooit. Het karton vind ik moeilijk te negeren. De Sauterne Wood finish is veel beter. 72/100

Een nieuwe lading Dewar Rattray’s

Na een tijdelijke afwezigheid gooit Dewar Rattray zich opnieuw op de Belgische markt. Deze herlancering vertaalt zich in 12 nieuwe bottelingen onder het Cask Collection label, bottelingen die vanaf heden in België te verkrijgen zijn. Ook lanceren ze twee nieuwe versies van de Stronachie, een 12y en een 18y. In de loop van de komende weken zal je hier af en toe besprekingen van dit alles zien verschijnen. Ik begin met twee 1990’ers, een Mortlach en een Tullibardine.

 
Mortlach 19y 1990/2010, 58.6%, Dewar Rattray Cask Collection, cask 5950 (part), 218 bottles
Mortlach is de oudste distilleerderij op Dufftown, opgericht in 1823. Dit is een sherryvat, maar op het eerste zicht (vervang zicht door reuk en smaak) merk je daar niet veel van. Frisse neus die het bij de start vooral moet hebben van granen, citrus (schil van citroenen), honing en gedroogd gras. Wat droog. Daarna komen er abrikozen, sinaas, okkernoten en (melk)chocolade bovendrijven, zaken de je toch eerder met sherry associeert. Een lekkere ‘herbal’ kruidigheid steekt ook de kop op. Nog iets? Ja, appelschillen. Het geheel doet me trouwens wat aan cider denken. Boeiende neus, mooie evolutie. Water toevoegen vergroot de fruitigheid, peren onder andere. De smaak is stevig en toch zijdezacht met fruitig en kruidig als kernwoorden. Hooi, malt, pompelmoes, zoethout, licht bitter. Hier is het het water dat de sherry naar boven haalt. Het zoethout wordt prominenter en er komt zachte karamel, koffie en praliné door. De finish is niet geweldig lang maar mooi gebalanceerd op citrus, melkchocolade en gebak. Lekkere whisky, absoluut. 86/100
 
Tullibardine 18y 1990/2009, 59.1%, Dewar Rattray Cask Collection, cask 6105, 300 bottles
Deze whisky heeft zowat dezelfde kleur als de Mortlach, maar hier klopt het plaatje, dit is een bourbonvat. De neus start zoet op fudge, dadels en kandijsiroop. Dan krijgen we warme appelmoes en kaneel. Appelstrudel… oh ja, duidelijk appelstrudel. Een beetje peer ook, en een lichte houttoets. Best lekker, maar de neus van de Mortlach kon me meer boeien. Meer vanille met wat water. In de mond is hij olieachtig en zoet. En vreemd genoeg ook wat stoffig. Wat hebben we hier allemaal? Paraffine, gras, lichte hints van karton, wat niet echt een pluspunt is. Er komen meer en meer kruiden door: kaneel, nootmuskaat, zwarte peper en zoethout. Deze whisky wordt me toch wat te bitter op de duur. Misschien dat water helpt. Mmm, een beetje. Fruit en yoghurt krijg ik nu. De afdronk is vrij lang en verwarmend maar ook hier wat te bitter om echt lekker te zijn. De neus is aangenaam, op de smaak verliest hij het pleit. 78/100

Een zalige Wim Helsen en een dito Tullibardine

Wim Helsen was weer sterk gisteren. Met de laatste aflevering van het onvolprezen Rome erachteraan een zalige televisieavond. De onderstaande Tullibardine maakte het helemaal af.
 
Tullibardine Sauterne Wood finish 1993, 46%, OB 2006 – Highland – 81/100
Zeer fris en fruitig (citrus). Zachte, olie-achtige, licht zoete smaak. De sauterne heeft duidelijk z’n werk gedaan… Lange fruitige afdronk. Een geniet-whisky voor een warme zomeravond.