Spring naar inhoud

Posts from the ‘Port Charlotte’ Category

Port Charlotte ‘An Turas Mor’

De An Turas Mor bevat vijf tot acht jaar oude whisky en is ‘unfinished’. Wat tegenwoordig een kwaliteitsaanduiding is. Voor een goeie 40 euro is hij de jouwe.

 

Port Charlotte ‘An Turas Mor’, 46%, OB +/-2010
Een neus met veel ‘kust’. Zilt, zeewier, een beetje jodium, je kent het plaatje. Zachte rook en veel mineralen. Olijfolie en natte stenen. Fruit in de vorm van citroen en limoen, appels en perziken. Zachte kruiden (munt, kaneel, peper). Een beetje vanille. En, als een duivel uit een doosje, is de boerderij en z’n bijhorende geuren daar. Nat hooi, natte hond en met wat goede wil ook mest. Na enige tijd komt daar oude kaas bij, een beetje zweterig. Maar dat laatste is hier absoluut geen minpunt. De smaak is zoet, met opnieuw de mineralige en medicinale tonen die ik ook in de geur had, samen met zilt, kruiden en turfrook. Die rook doet me ook wat aan een barbecue denken. Het fruit is nu nog enkel citrus. Vol en rond mondgevoel. Lange, kruidige en rokerig afdronk. Complex turfje, behoorlijk naar mijn goesting. 87/100

Port Charlotte 11y 2001, Malts of Scotland

De Longmorn 1976 van Malts of Scotland wordt vergezeld van een Port Charlotte 2001, gerijpt op een Riojavat. White Rioja neem ik aan. Ik ben echt wel fan van Port Charlotte, over het algemeen prefereer ik Port Charlotte boven jonge Laphroaig of Ardbeg. Samen met jonge Bowmore zowat het boeiendste wat ze tegenwoordig op Islay produceren. Niet goedkoop echter, 109 euro is gewoon duur voor single malt van deze leeftijd.

 

Port Charlotte 11 YO 2001/2013, 57.5%, Malts of Scotland, Rioja Hogshead #MoS13027Port Charlotte 11y 2001/2013, 57.5%, Malts of Scotland, Rioja Hogshead #MoS13027, 358 bottles
Zoet en zilt profiel op de neus. Een hammetje gebraden boven een houtvuur op het strand. Met een honingsausje. Ik krijg er honger van verdorie. Ook gerookte heilbot stimuleert de honger. Het geheel wordt hoe langer hoe zilter. Kappertjes. Gezouten boter. Natuurlijk is dit ook erg rokerig. Turfrook, rook van een haardvuur. De wijn maakt het zoet. Honing heb ik al vermeld, naast de geur van citroensnoepjes. Ik ruik ook een beetje schoensmeer en kaarsvet. Op de smaak wordt dit patroon van zoet, zilt en rokerig verder gezet. Met de (turf)rook nog wat meer op het voorplan. De gerookte vis doet verder z’n ding, vergezeld van best wat citrusfruit. Minder citroen hier, wel appelsienen en mandarijnen. Vanillefudge. Met water (nog) zoeter en (nog) rokerig. Ondanks de 57,5% is water niet noodzakelijk. Erg lange afdronk, perfect in lijn met de smaak. Zilt, rokerig en zoet dus. Toch weer erg lekker hoor. Het zijn extreme smaken, oké, maar het is allemaal wel zeer mooi verweven en geïntegreerd. 89/100

Port Charlotte 10y 2001, Malts of Scotland

De oude Port Charlotte distilleerderij, ook gekend als Lochindaal, was actief tussen 1829 en 1929. De gebouwen zijn nooit afgebroken en worden nu o.a. door Bruichladdich gebruikt om een deel van hun ‘Port Charlotte’ whisky te laten rijpen. Bruichladdich produceert immers vanaf 2001 sterk geturfde whisky, die dan onder de Port Charlotte of Octomore vlag wordt gebotteld.
Vandaag een PC die vorig jaar gebotteld werd voor het Islay whisky dinner van Malts of Scotland.

 

Port Charlotte 10 YO 2001/2012, 63.3%, Malts of Scotland, Islay Whisky dinner, sherry hogshead #MoS12039Port Charlotte 10y 2001/2012, 63.3%, Malts of Scotland for the Islay Whisky dinner, sherry hogshead #MoS12039, 302 bottles
Frisse en prikkelende neus, eerst kruidig, dan zoet. Het zijn munt, eucalyptus, kaneel en zilt die voor het prikkelende karakter zorgen. Daarachter treft ik chocolade en karamel aan, net als perensiroop en appelsienen(confituur). Oud leder. Sappige eik. En natuurlijk ontbreekt ook de stevige, zoete turf niet. Zoet turf die wat farmy tonen met zich meebrengt. Mooie balans tussen bitter en zoet. Op 63% is dit een stevig beestje, maar toch is het mondgevoel romig en (redelijk) zacht. Daar zorgt de zoete sherry voor: chocolade, karamel, siroop, rozijnen, mokka. Gekonfijte gember en zilt zorgen voor de nodige pit. Ook de sappige eik doet dat. Turf en barbecuetoestanden (gerookt vlees, smeulende houtskool) zorgen voor een lekkere rokerigheid. Erg lange afdronk, dankzij de turf, het zilt en het alcoholpercentage. Eén van die heerlijke Port Charlottes op sherryvat. 88/100

Port Charlotte 10y 2002, Malts of Scotland

Nu de zomervakantie stilaan naar z’n einde loopt, mogen we ons weer warm maken voor nieuwe bottelingen, zo ook voor een zevental van Malts of Scotland, een bottelaar die er vooralsnog een stevig tempo in weet te houden. En naar het schijnt hebben ze daar in Paderborn nog genoeg vaten liggen om dit een hele tijd vol te houden. Een eerste die ik bespreek, is een Port Charlotte 2002. Kost je 85 euro.

 

Port Charlotte 10y 2002/2012, 63.1%, Malts of Scotland, Sherry Hogshead #MoS12034, 265 bottles
Weer zo’n Port Charlotte bom, deze keer gerijpt op sherryvat. De neus is zoals verwacht krachtig en intens. De aroma’s die het hardst om de aandacht roepen (zeg maar schreeuwen) zijn zoete turfrook, sinaas en zilt. Leder en marsepein volgen, warme aarbeienconfituur vervolledigt. Gember en zoethout komen naar het einde toe ook nog meespelen. Een turfexplosie in de mond, of wat had je gedacht. Alhoewel die turf dus groots is, laat hij toch ruimte voor karamel, boter, zilt, gember, peper, rijpe sinaas en donkere chocolade (zonder te bitter te worden). En leder niet te vergeten. Toch ook maar wat water geprobeerd, wat het geheel logischerwijze minder scherp maakt, maar ook zoeter. En de turfrook gaat met nog wat extra water serieus assig worden. Dus best ook weer niet te veel water toevoegen. De afdronk is bijzonder lang, verwarmend, op zilte, rokerige en zoete tonen. Een beest van een whisky, wat jong, wat ruw (minder rond dan bij een aantal vorige bottelingen), maar zoals wel vaker bij jonge PC toch weer lekker. 86/100

Port Charlotte 2002, Malts of Scotland, cask #1172

En dan nu een whisky die ook hoog scoorde op de Fulldram Class of ’89 tasting. Zowel voor de groep als voor mij viel hij net buiten de top-3. Alhoewel ik whisky één en twee 91 punten gaf en whisky drie en vier 90 (de andere tussen 86 en 89), het verschil tussen beide koppels was voor mij dus zo miniem dat ik na de komma zou moeten scoren.

 

Port Charlotte 2002/2010, 64.2%, Malts of Scotland, bourbon hogshead, cask #1172, 306 bottles
Voor meer dan 64% alcohol te zijn, ruik ik meteen heel wat meer dan de alcohol. Echt een levendige en aromatische neus. Sinaas, zilt, karamel, turfrook, leder en gember vallen op. Nat hooi ook. Ook op de tong is het meer dan te doen. Sterk, natuurlijk, mondvullend, natuurlijk, alcoholisch, natuurlijk… maar ook zonder water al heel wat meer dan dat. Zoet vooral. Karamel, honing, gekonfijte gember. Veel rook, net als peper en een beetje rubber. Met water erbij zilt en opnieuw het natte hooi. Lange afdronk op zoete turf en zilt. Sprankelend en levendig, met de nadruk op zoete en farmy turf, een profiel dat me wel ligt. 90/100

Een blinde Fulldram sessie – vervolg

Na de pauze gingen we blind en gezwind verder met volgende vier gesokte flessen.

 
Longrow 10y 100° proof, 57%, single cask for The Nectar, Belgium
Zachte, granige neus met associaties van zoete turf, vanille, hout en veel granen. Bierbeslag. Niet geweldig, maar water toevoegen helpt. Water brengt vooral fruit naar boven, zoet fruit, rijpe banaan, maar ook cake en winegums zoals iemand opmerkte. Ook op de smaak heeft hij water nodig, zonder is hij te scherp en te gesloten. Dan krijg je zachte, zoete turf en vanille. Lekkere whisky, maar enkel en alleen met water. 83/100
 
Arran 1997/2010, 55%, OB for Belgium, cask 965, 306 bottles
Zachte sherry- en wijnneus. Ik dacht aan tarte tatin. Met z’n rozijnen, warme appels en karamel. Eucalypus. Honing. Deed me ook wat aan rum denken. Op de tong is hij erg krachtig, het vocht brandde zich een weg naar m’n maag. Alcohol en karamel maar niet veel meer. Water dan maar. Mmm, blijft weinig uitgesproken. Gestoofd fruit, dat wel. Middellange, bitterzoete afdronk. Ook dit is best lekkere whisky hoor, maar voor mij toch de minste van de avond. Niet voor iedereen evenwel, zie de eindrangschikking onderaan. Aan mijn score kan je echter afleiden dat het niveau van de tasting wel meer dan oké was. 80/100
 
Bowmore 16y 1993/2010, 59.9%, The Perfect Dram (TWA), 209 bottles
Aha, een Bowmore 1993! Een legendarische jaar voor deze distilleerderij. In 1993 draaide Bowmore op verminderde kracht, alles gebeurde er een beetje trager. Zo nam de fermentatie dubbel zoveel tijd in beslag als andere jaren. Het resultaat is whisky van uitzonderlijke kwaliteit. Probleem is dat er nog weinig Bowmore 1993 te vinden is, wat gezien de reputatie niet verwonderlijk is. Maar misschien zullen er later nog wel enkele beauties uit dat jaar gebotteld worden op hogere leeftijd.
De neus van deze is licht mineralig en geeft zachte turf en veel bitterzoet fruit. Sinaasschil, kruisbessen, bosbessen, maar ook een lichte tropische touch met ananas en papaya. Vanille. Dit patroon zet zich verder op de smaak. Licht bitter (wat kruiden), veel fruit (de bessen) en zachte turf. De laatste twee associaties komen meer naar voor met enkele druppels water. Fruitige en zoete afdronk met terugkerende rook en wat zilt. Lekkere fruitige whisky (staat in m’n top 3) maar van een Bowmore 1993 had ik misschien toch nog net een ietsje meer verwacht. 86/100
 
Port Charlotte 6y 2002/2008, 57.6%, Streah, cask 85, 281 bottles
Ik moet bekennen nog nooit van deze onafhankelijke bottelaar gehoord te hebben. Vraag me af wat ze zo nog gebotteld hebben. De neus is romig en fruitig met turf natuurlijk, zilt, vanille en vrij veel wit fruit (jong). Niet geweldig complex maar wel lekker. Hetzelfde geldt voor de smaak. Fruit, turf, peper en een lichte assigheid. Lange afdronk in het verlengde hiervan. Voila, een Port Charlotte die wél 84 verdient! 84/100
 

Met deze Port Charlotte sloten we een geslaagde avond af. We hebben dus redelijk wat peat voorgeschoteld gekregen, maar telkens wel mooie en relatief complexe peat. En op zich mocht dit ook wel eens, de nadruk ligt over het algemeen immers sterk op fruitige whisky, waar we natuurlijk niets op tegen hebben.
Blinde tastings? Zo mogen er voor mij elk jaar wel enkele zijn.

 
A ja, voor ik het vergeet, de top 3 van de avond zag er als volgt uit:

  1. Springbank 21y
  2. Arran 1997 for Belgium
  3. Longrow 10y for The Nectar

In de winnaar kon ik me perfect vinden, maar zeker met de tweede plaats van de Arran was ik het niet eens. Bij mij stond de Rollercoaster op twee en de Bowmore op drie, alhoewel deze laatsten erg dicht bij elkaar lagen.

 

Een indrukwekkend setje Port Charlotte

Vandaag proef ik twee Port Charlottes van de Malts of Scotland, één op bourbonvat en één op sherryvat. Zeker gezien de jonge leeftijd van deze whisky’s (geen 9 jaar oud), zijn dit waanzinnig straffe bottelingen. En ik bedoel hier niet het alcoholvolume. Vooral de sherry is hallucinant goed.

 
Port Charlotte 2001/2010, 60.2%, Malts of Scotland, Bourbon Barrel, cask 967, 220 bottles – Islay
Gedistilleerd op 14 december 2001, in februari gebotteld. De neus heeft wat tijd nodig om open te komen. Enkele druppels water kunnen dit wat bespoedigen, we zitten hier immers boven de 60%. Maar dan krijg je een shot aan vette turf vermengd met zilt en bitterzoete fruittoetsen. Ik heb pompelmoes (met suiker), sinaasappelschil en onrijpe banaan. Oh ja, die combinatie van vette cleane turf, zonder rokerige asbaktoestanden, en romige fruitigheid is perfect. Smaak: knock-out. Met een klein beetje water (heeft echt niet veel nodig) zoete turf, medicinale elementen (een gans dokterskabinet), zilt, peper, nootmuskaat en fruit. Lange, verwarmende afdronk op fruitige turf. Kortom, een zalige whisky. 92/100

Laat dit soort whisky een jaar of tien, vijftien verder rijpen zodat de turf wat aan kracht mindert en de complexiteit nóg toeneemt… het wordt me een beetje ijl in het hoofd.

 
Port Charlotte 2001/2010, 61.6%, Malts of Scotland, Sherry Hogshead, cask 833, 326 bottles – Islay
Gedistilleerd op 6 december 2001, vorige maand gebotteld. Djééé, wat is dit? Dit kan toch niet? Hoe kan sherry en turf op amper acht jaar al dit ten toon spreiden? Wat een kracht, wat een balans! Romig en zoet op verbrande cake, karamel, turf, leder, rubber (ook de rubber is verbrand, dus niet het type binnenband), gedroogde abrikozen, vijgen en pruimen, cappuccino… pfiew! En neen, geen sulfer. Met water ook gerookt vlees. Zwarte-Woud ham, my favourite! Het orgastisch genot zet zich verder op de tong. Die sherry en die turf! Bitterzoet met dadels, rozijnen, pruimencompot, karamel, hout en donkere chocolade, mooi gecounterd door de turf. Dit alles met een lekje water. Vat 967 had een lange afdronk, maar valt maar bleekjes uit in vergelijking met deze. Hij blíjft maar hangen, na een uur proef ik ‘m nog. Neen, ik kan er niet van over, dat turf en sherry op amper een dikke acht jaar rijping al tot zo’n complex en gebalanceerd samenspel kan komen… dit moét je proeven.

Hij doet me trouwens wat denken aan zowel de Lagavulin 21y (92/100) als de Port Ellen 12y James MacArthur (98/100). Deze achtjarige Port Charlotte is beter dan de eenentwintigjarig Lagavulin (beste Lagavulin volgens Serge Valentin), no kidding. OK, de Port Ellen staat nog een trap hoger, is een graad complexer en geconcentreerder (‘bolder’), is eigenlijk out of this world… maar toch, deze whisky kan daar dus zonder blozen gaan tussen staan hé. Score? Wel, op het gevaar af me vierkant belachelijk te maken, moet ik toegeven dat ik een tijdje met twee stemmetjes in m’n hoofd gezeten. Dat ging ongeveer als volgt:
“Wel, dit verdient niet minder dan 94/100”
“94? Neen, dat kan niet.”
Mmm, nog ’s ruiken en proeven…. “Hèhè, toch wel!”
“Neen Johan, dit is achtjarige Port Charlotte verdorie.”
“So what?”
“Ja maar, 94!?”
“Yep!”
“Zeker!? Proef voor alle zekerheid nog ‘s”
“Whoehaaa, dit ís gewoon 94!”
“100% zeker!?”
“Absolutely!”
Voor de mensen die zich zorgen beginnen te maken over mijn geestelijke gezondheid, no worries, ik heb daar mee leren leven. 94/100

In tegenstelling tot bij de bourbon heb ik hier niet het gevoel dat dit door extra rijping nog veel beter gaat worden. Veel marge is er trouwens ook niet meer. Misschien wel integendeel, de zoete sherrywood zou wel eens kunnen gaan overheersen en het gevaar op sulfernotes is dan ook niet meer denkbeeldig.

 

Tja, wat te concluderen na zo’n sessietje? Dit is indrukwekkende whisky. Daarenboven zijn de scores tot stand gekomen met drie uitdagers, een 90-, een 92- en een 93-punter, telkens geturfd spul. Een aantal existentiële vragen dienen zich aan, zoals daar zijn: Heeft Jim McEwan hier een antwoord op Ardbeg 1974 liggen? Wordt Port Charlotte de rechtgeaarde erfgenaam van Port Ellen? De toekomst zal het uitwijzen, maar hij lacht ons tegemoet.

Cask Six Blind Session

Ik heb voor het eerst eens deelgenomen aan één van de beruchte Cask Six Online Blind Sessions, hun zevende ondertussen. We kregen twee 3cl samples toegestuurd en mochten raden naar streek, leeftijd, alcoholpercentage en distilleerderij. Erg leuk om te doen, volgende keer ben ik weer van de partij.
Deze ochtend werd bekend gemaakt wat we geproefd hadden en wisten we dus meteen hoe goed we het gedaan hadden. Of hoe slecht, ahum. Hieronder mijn proefnotities van een whisky die een Amrut bleek te zijn en een Caol Ila die voor een Port Charlotte moet doorgaan. Eronder wat ik dacht te proeven (ja, dit publiceren vergt enig masochisme).

 
Amrut NAS, 46%, Blackadder, 2009, cask BA 5/2009, 295 bottles – India – 91/100
Neus: veel zoet fruit. Geplette banaan, sappige peer. Een heerlijke waxy touch. Honing ook. Bloemen. Een lichte kruidigheid. Nootmuskaat. Tabak? Zalig, en heel complex. Smaak: filmend met karamel, fruit, confituurtoestanden, hout en kruiden op het einde. Peper vooral. Lekkere, middellange, fruitige en kruidige afdronk. Acaciahoning pops up. Heel mooie balans, geen scherpe kantjes. Vooral de neus is fruitige top. Daarenboven laat ie zich wreed makkelijk drinken.

Wat dacht ik?
Een highlander? Misschien, maar ik denk ook aan Tomatin, wat niet echt rijmt met Highland… Linkwood? Bon, het kan dus evengoed een Speysider zijn. Wordt moeilijk. Toch een lichte voorkeur om de Tomatin piste te bewandelen.

Pas op: het alcoholpercentage had ik juist (een mens moet zich toch aan iets kunnen optrekken niet waar). De bottom line evenwel is dat dit eens te meer een bewijs van de kwaliteit van Amrut is. Heb me meteen een fles besteld, voor 40 euro is dit immers prijs/kwaliteit top.

 
Port Charlotte 5y 2002/2008, 46%, OB for Nadi Fiori, first fill sherry – Islay – 91/100
Woow, wat een neus! Zoete turf, noten, geroosterde amandel, koffie, subtiele balsamico. Sherryvat? Verbrande cake. Duidelijk zilt en zeewier ook en een lichte medicinale touch. We’re coastal here. Citrus. Peperkoek! Geweldig complex. In de smaak stevige turf, fruit (sinaas, banaan), peper & zout. Heerlijk lange en zoete afdronk op rook en kruiden. Vind de neus beter dan de smaak, maar dat zegt niets over de heerlijke smaak. Wat moet dit kosten?

Wat dacht ik?
Dit is geen geturfde Speysider, we moeten richting Schotse westkust. En dan belanden we onvermijdelijk op Islay, tenzij het een Longrow is natuurlijk. Ik herken in ieder geval geen Ardbeg, noch Laphroaig. Caol Ila daarentegen… mmm, dit zou wel eens een Caol Ila kunnen zijn. Volgens mij is ie gerijpt op sherryvat (of op z’n minst een deel ervan), wat ongetwijfeld wat het distilleerderijkarakter maskeert. Lagavulin kan ook… nee, toch eerder Caol Ila. Yep, laat ik het daar bij houden, op een relatief jonge cask strength Caol Ila.

Vind het toch onverantwoord dat ze Caol Ila bottelen onder het label van Port Charlotte. Tegen dit soort praktijken moet dringend opgetreden worden! Soit, de regio en het vattype – waarom worden hier geen punten voor gegeven??? – had ik dus wel juist.

 
Weer met beide voeten op de grond dus en twee nieuwe parels ontdekt.

Een schep turf

Port Charlotte PC7 2001/2008, 61%, OB 2008 – Islay – 83/100
Derde batch na de PC5 en de PC6. Alcoholpercentage zorg voor een stevig mondgevoel. Wham bam, en dan turf, turf turf. Ook een beetje zilt. Op het eind wordt ie wat peperig. Lange afdronk op turf en kruiden. Best aangenaam hoor, maar als je op zoek bent naar complexiteit ga je die hier niet vinden. Misschien moet ik eens water gebruiken bij een volgende tasting van deze Port Charlotte.
 
Benriach 21y ‘Authenticus’, peated malt, 46%, OB 2007 – Speyside – 85/10
Stevige turf-neus, met ook iets zoets (honing), iets kruidigs en na een tijdje ook wat citrus. Smaak wordt behoorlijk gedomineerd door de turf. Daarnaast ontwaar ik een beetje kruiden (peper) en zoethout. Het fruit is zo goed als weg. Hij start vrij zoet, maar wordt bitterder naar het eind. Bittere chocolade. Ja, nu duidelijk erg bittere chocolade. Lange, bitterzoete afdronk op turf en pure chocolade. Erg lekkere whisky, spijtig dat de balans met het originele Speyside-karakter zoek is, ik geef de voorkeur aan de klassieke 20-jarige.