Spring naar inhoud

Archief voor

7 okt

1 reactie

Longrow 1987 ‘To Celebrate 2000’, Samaroli

En dan nu een ander zusje. Een legendarisch zusje. Een Longrow 1987 die Samaroli eind 1999 bottelde om het jaar 2000 te vieren. Ik denk niet dat meneer Samaroli veel beters had liggen. Zelfs hij niet.

 

Longrow 1987/1999, 55%, Samaroli, To Celebrate 2000
De neus vertoont een gelijkaardig patroon als bij vat 113. Dezelfde heerlijke combinatie van zoete turf, zee-elementen (inclusief gerookte heilbot en oesters), farmy tonen, kruiden, mineralen, zoete elementen… maar krachtiger, gebalder. Een aanéénschakeling van zeer expressieve aroma’s. Explosief is het woord. En van explosief gesproken, het proeven voelt aan als vuurwerk. Vuurwerk van turf, sinaas, mandarijn, amandelen, marsepein, teer, gember, zoethout, peperkoek, zilt, hooi, mineralen… nu ja, je kent het patroon ondertussen wel. Het heeft niet veel zin, en het is eigenlijk ook onbegonnen werk alle associaties op te schrijven. Het woord ‘goddelijk’ mag volstaan. Zéér krachtig allemaal, maar tegelijk getemd door de olie. Ook de afdronk roept hard en vooral zéér lang om de aandacht. Even goed als de beste Brora’s. Ik vond vat 113 fantastisch, dit is simpelweg subliem. Veel beter wordt whisky niet. 95/100

5 okt

1 reactie

Longrow 1987 cask 113, Samaroli

Longrow 1987, het uitspreken alleen al heeft hetzelfde effect op mijn speekselklieren als het ruiken aan een perfect gegaarde Sint-Jacobsvrucht. De meeste 1987’ers komen niet toevallig uit de Samaroli-stal. Ik besprak hier vorig jaar al vat 115 dat Samaroli in 2002 bottelde, vandaag proef ik het zustervat 113. En morgen… tja, daar moet je morgen maar voor terugkomen.

 

Longrow 1987/2005, 45%, Samaroli, cask 113, 312 bottles
Neus: all right! Zalige boerderijgeur. Nat hooi, natte hond, de zoetzure stalgeur… Zoete turf. Haardvuur. Zilt, jodium, zeewier brengen me naar de zee. Warme aardbeienconfituur, sinaas, zachte karamel en peperkoek zorgen voor het zoets. Rozemarijn, gras en natte stenen geven de neus een frisse toets. Complex, met een prachtige evolutie. Smaak: all right! Krachtig en mondvullend op zachte karamel, sinaas, zoete turf, hooi (jawel, daar hebben we de boerderij weer), peperkoek, zoethout en gekonfijte gember. Dat laatste geeft punch. Bijenwas niet vergeten. En olijven. In de verte wat eik. En zo vreselijk drinkbaar. Afdronk: all right! Lang, waarbij de zoete turf van geen wijken wil weten, en vergezeld van peper en een beetje zilt. Schitterend. Nu weet ik waarom Silvano Samaroli alle Longrow 1987 had opgekocht. 93/100

4 okt

Glendronach 8y 43% Ruffino import

Vandaag een Glendronach 8 ‘green dumpy’. Eigenlijk bestaan er vele versies van deze groene, gedrongen fles Glendronach 8y. Je hebt er op 40%, op 43% en 45.4%. En de meeste zijn op z’n minst best genietbaar. Ook deze.

 

Glendronach 8y ‘Single Malt’, 43%, OB 1970’s, Ruffino Pontassieve (Firenze) 75cl
Gedempt fruit op de neus. Ik bedoel dat ik fruit ruik, maar niet al te expressief. Peer, ananas, mango (vrij tropisch dus), maar licht. Ook wat tuinkruiden, granen, gedroogde bloemen en gras. Best lekker om ruiken, maar ik mis een beetje power. De smaak heeft dat wel, omwille van de eik vermoed ik. En kruiden zoals kaneel en zoethout. Het fruit blijft ook wel aanwezig, in de vorm van zachte cassis en rode bessen, net als het grassige. Middellange afdronk op kruiden en wegdeemsterend fruit. Misschien wat minder dan de botteling op 45.4%. Op 45.4% is er trouwens ook een erg lekkere ‘Pure Malt’ gebotteld, enkele jaren voor de ‘Single Malt’. 87/100

3 okt

Highland Park 10y 1998 for QV.ID

Typisch voor het profiel van Highland Park whisky zijn de associaties van honing en heide. Die heide komt van de turf waarmee men een deel van de kiemende gerst droogt. Op Orkney is er veel heide, de turf bevat dan ook veel heiderestanten. Een klein deel van het mouten gebeurt nog op de distilleerderij zelf.
Vandaag een 1998 gebotteld voor QV.ID. Eén van hun eerste bottelingen was dat.

 

Highland Park 10y 1998 for QV.ID, 46%, Cuvee Idee 2009
Mooie ronde neus op vanille, zachte eik, pruimen en mokka, met onderliggend de typische Highland Park elementen zoals heide, lichte turf en zilt. Je ruikt ook meer en meer zee: de geur van zeewier en jodium. Die van oesters ook. Besprenkeld met een beetje citroen. En lijnzaadolie (in de whisky, iet op de oesters). Erg clean profiel. Het mondgevoel is romig en olieachtig. Opnieuw vrij clean. Met een licht zoet toets. Honing, vanille en mokka-ijs. Of mokka-pudding. Fris fruit zoals limoen en harde peer. Ook wat sinaas na een tijdje. De zachte rook en het zilt tekenen ook op de smaak present. Easy drinking, kapt binnen als limonade. De afdronk is lang, op citrus, zachte turf en zilt. Prima whisky. 85/100

2 okt

Littlemill 24y 1988, Malts of Scotland

Wist je dat er geturfde Littlemill bestaat? Dominiek Bouckaert beweert dat al langer, maar Loch Lomond Distillers, de toenmalige eigenaar van Littlemill, heeft na wat geëxperimenteer geturfde Littlemill gebotteld onder het Dumbuck label. Dunglass was dan weer een ander label, dat niet-geturfde Littlemill bevatte. Beide whisky’s zijn echter zeer zeldzaam. Vandaag een Littlemill pur sang.

 

Littlemill 24y 1988/2012, 52.1%, Malts of Scotland, Sherry Hogshead #MoS12028, 125 bts.
Stevige sherry, perfect in balans met een even stevige fruitigheid, zowel op neus als op smaak. Ik zou er mij met voorgaande zin gemakkelijk van af kunnen maken, maar ik laat me niet kennen. Wat de sherryzijde betreft noteer ik op de neus kruiden zoals gember, kruidnagel en munt, rozijnen, tabak, koffie en best wat eik. Wat het fruit betreft sinaas, mandarijn en perzik. Oké oké, ik weet het, dat fruit komt voor een stuk van de sherry, maar ik bedoel dus eerder dat de drogere en zoete elementen van de sherry perfect in balans zijn, met elkaar en met het fruit. Het mondgevoel is groots. Stevige en mondvullende whisky. De eik, de kruiden (zie neus + peper), de noten, het maakt het pittig, het fruit (gedroogde en verse varianten) en de zoetere tonen zorgen voor het evenwicht. Het fruit krijgt een prachtig tropisch kantje. De eik is wat prominenter aanwezig dan in andere Littlemills uit deze periode, maar het is allemaal zoals vermeld mooi gebalanceerd. Lange afdronk in lijn met de rest, waarmee ik me er nu wel gemakkelijk van afmaak. Van hetzelfde hoge niveau als de 1989’ers van Thosop en Liquid Sun. 91/100

1 okt

4 Reacties

Glenburgie 9y 2003, Asta Morris

Na de Blair Athol 1998 en amper drie weken na de Caol Ila 1999, staat hier voor mij de nieuwste botteling uit de Asta Morris stal, een Glenburgie 2003. De tweede Glenburgie die Bert bottelt, na de 1997. En opnieuw scherp geprijsd, je betaalt er 49 euro voor. Oké, hij is jong, maar het blijft een single cask op vatsterkte natuurlijk.
En voor ik het vergeet: een gelukkige verjaardag Bert!

 

Glenburgie 9y 2003/2012, 53.6%, Asta Morris, cask AM013, 334 bottles
Bijzondere neus. En niet in de zin van “speciaal” (zoals in “yek, wat is dit?”), nee, integendeel, dit is een neus die ik geweldig vind, maar die zich niet gemakkelijk laat omschrijven. Honingzoete granen, toast, licht verbrande cake en verbrande heide, dat zijn zo de zaken waar ik eerst aan denk. Dat laatste duwt me in de richting van het florale. Gedroogde bloemen, potpourri… maar dan eerder die met gele en bruine tinten (zoeter), dan wel de frissere varianten. Herfst, geen lente. Ja, herfst, want ik kom ook op varens en gevallen bladeren uit. De juiste whisky voor het juiste seizoen. Licht aangebrand stoofvlees (no kidding). En er doemt ook wat fruit op, gestoofd fruit. Appelsienconfituur. abrikozencompot. Warme krieken. Een klein beetje eik en kruiden: tijm, nootmuskaat en kaneel. De kaneelstokjes van in die potpourri. Zelfs een heel klein beetje rook van het hout. Negen jaar? Knap. De smaak is stevig en ook wel wat hevig. De leeftijd natuurlijk, maar ik ga ervan uit dat Bert ‘m wel wat getemd zal hebben. Veel kruiden, heide, honing en zoete eik vallen op. Qua kruiden gaat hij heel breed, zowel allerlei tuinkruiden als keukenkruiden. Kruisbessen, en nog niet zo’n beetje. Opnieuw dat licht aangebrande (toast). Prikkelend mondgevoel. Niet echt rond te noemen, daarvoor is hij gewoon nog te jong. Maar wat kan het me schelen, ik vind het heerlijk. Lange, prikkelende, bitterzoete afdronk. Bijzonder, absoluut, en zeker op de neus erg complex voor een negenjarige whisky. Opnieuw knap geselecteerd (dank u Johan). 90/100

Nieuwere berichten »