Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Van Wees’

Bunnahabhain 38y 1967, Duncan Taylor voor Van Wees

Vandaag een Bunnahabhain 1967 (de topperiode) die Duncan Taylor enkele jaren geleden bottelde voor Van Wees. Met voor mij één van de beste sherryneuzen ever. Ook bedankt voor deze sample Gunther.

 

Bunnahabhain 38 YO 1967/2005, 40.8%, Duncan Taylor Rare Auld for Van Wees, sherry cask #3328Bunnahabhain 38y 1967/2005, 40.8%, Duncan Taylor Rare Auld voor Van Wees, sherry cask #3328, 209 bottles
De neus legt meteen z’n troeven op tafel: krachtige, expressieve en sappige sherry. Erg rijk en vol, startend op sappig fruit zoals rijpe appelsienen, bananen, kiwi, mango, perziken en ananas. Tropical! Sappige rozijnen, en ook wat gekonfijt fruit. Prachtig. Een klein beetje ‘zee’. Zeewier en zilt. Chocolade, twijfelend tussen melkchocolade en donkere. Veel eik, maar niks drogend. Kruiden zoals kaneel, zoethout en anijs. Maar doorheen deze kruiden en eik is het fruit ronduit groots. De perfecte sherryneus voor mij. De smaak is een stuk krachtiger dan de 41% alcohol kon doen vermoeden. Daar zorgt de eik, de kruiden en het zilt voor. Het maakt het stevig en prikkelend. Ik heb hier minder fruit dan ik in de geur had. Appelsienen, mandarijnen, limoenen en bananen, dat wel, en ook rozijnen en pruimen, maar allemaal wat minder aromatisch. De chocolade keert weer. De balans tussen de droge en de zoete elementen slaat op de duur iets te veel door naar het droge. Het wordt redelijk bitter. Noten en hoestsiroop komen erbij. Lichte tannines. Middellange, licht bittere afdronk. De neus geef ik nog enkele punten meer. 91/100

Three of a kind!

Bowmore 7y 2000/2007, 60%, Van Wees – The Ultimate Collection, cask 800064, bottle 190 – Islay – 77/100
Een jonge Bowmore met zoals te verwachten jonge, frisse turf. Nat hooi, rook en citroenen. Eerste slok is wat scherp… nu ja, met 60% is dat niet verwonderlijk. Daarna best drinkbaar zonder water. Ook hier de jonge frisse turf, peper, zoethout en wit fruit. Turf en zilt in de droge finish. Zonder al te complex te zijn, is deze dram best OK voor z’n leeftijd, maar ook niet meer.
 
Bowmore 17y, 43%, OB 2006 – Islay – 79/100
Eerste maal geproefd op het Whiskyfestival Gent 2007. Complexe en aangename neus. De zee! Wat kruidig ook. Smaak maltig en ziltig, met een aangename bitterheid. Citrusfruit. Een weinig turf. Complex. En een lange rokerige afdronk. 89 punten. Op dat moment nog te krijgen, maar niet meer voor lang (vervangen door een 18-jarige botteling, maar daarna toch ook nog door een nieuwe 17), dus snel nog een fles gekocht.
Fles geopend op 17/05/07, maar deze had een zeepsmaak! Nochtans dezelfde batch, dacht ik toch. Nu ja, het was wel nummer 28 of zo op het festival… Naast de boven beschreven sensaties dus duidelijk zeep. Doet me wat denken aan die harde paarse snoepjes (viooltjes?) die m’n grootmoeder vroeger had, vond ik toen ook al naar zeep smaken. Lavendel zeep.
Ook bij volgende pogingen nog steeds de (lavendel) zeep. Storend. De zeep-toets in de voor de rest best wel lekkere whisky kost deze fles toch 10 punten.
 
Bowmore 17y 1989/2007, 51.9%, cask 7914, 222 bottles – Islay – 80/100
Frisse neus (munt) met stevige rook en turf. Beetje kruiden. Ook de smaak is in eerste instantie erg fris, maar wordt vrij snel gevolgd door een turfexplosie. Lange afdronk met weer eens veel turf. Lekker hoor, maar de turf is me wat te dominant en de combinatie turf-munt is niet helemaal my cup of tea.

Van Wees – The Ultimate

Onlangs hadden we met de club een openluchttasting op het terras van De Blauwe Schuit in Leuven. De tasting stond in het teken van Van Wees en werd gegeven door Marc Segers van Whisky Corner.

Het familiebedrijf Van Wees werd in 1921 opgericht door Hubertus van Wees en legde zich toe op de handel in tabak. De zonen van Hubertus, Han (Johan) en Ben van Wees namen bij diens overlijden in 1954 de zaak over.
In het jaar 1963 verwierven Han en Ben een licentie om wijn en likeuren te verhandelen. Een belangrijke aanleiding voor deze stap was het feit dat vrienden van de gebroeders van Wees in dat jaar de vracht van een gezonken schip opkochten. Het schip was op weg naar de haven van Rotterdam, maar leed schipbreuk. Naast auto’s en meubelen bevatte deze vracht ook een container whisky, bestemd voor de Latijns-Amerikaanse markt. De kwaliteit van deze whisky lag een pak hoger dan wat de Nederlanders gewoon waren te drinken. Han twijfelde niet en kocht de whisky, welke ik geen tijd de deur uit vloog.
De vraag naar de betere whisky nam toe en Van Wees legde zich dan ook meer en meer toe op het importeren van bekende single malt whisky zoals Glenfarclas, Macallan, Springbank… zowel officiële als onafhankelijke bottelingen. De tabakhandel daarentegen werd omwille van dalende winsten definitief gestopt in het jaar 1974.

Maurice, de zoon van Han vervoegde in 1987 het bedrijf. In 1994 startte Van Wees met de import van Signatory bottelingen en nog enkele jaren later vierde het de geboorte van een eigen reeks bottelingen, The Ultimate Single Malt Scotch Whisky Selection, kortweg The Ultimate. Alle bottelingen zijn single cask bottelingen en worden noch gekleurd, noch koud-gefilterd. Zowel het rijpen als het bottelen van de whisky vindt plaats in Schotland.

Ben van Wees stapte in 2000 uit de zaak en liet het dagelijks beleid over aan Han en Maurice. De winkel in Amersfoort heeft een indrukwekkende collectie van 1200 verschillende whisky’s, maar biedt daarnaast ook een ruim aanbod aan andere sterke dranken.

 
Burn of Speyside 6y 1996, 43%, Van Wees, 2002 – Speyside – 65/100
Een whisky met een verhaal, een verhaal van een schipbreuk (weerom), dat je hier kan lezen. De scheepslading, zijnde 144 vaten whisky, was oorspronkelijk bedoeld voor de Amerikaanse markt, maar werd na de schipbreuk opgekocht door Van Wees en in Nederland gebotteld. Onderzoek wees uit dat de whisky geproduceerd was bij William Grant & Sons in Dufftown.
De Burn of Speyside bevat 99% Balvenie en 1% Glenfiddich. Misschien vreemd, maar Balvenie mocht door derden (bottelaars) niet als dusdanig (single malt) gebotteld worden. Met 1% Glenfiddich erbij is het geen single malt meer, maar een vatted malt, en dat kon wel. Nadat Van Wees de whisky gebotteld had en te koop aanbood, werd het vanuit Schotland vriendelijk doch met aandrang verzocht de namen ‘The Balvenie’ en ‘Glenfiddich’ van de etiketten te schrappen. Met enkele tienduizenden flessen hadden de plaatselijk beschutte werkplaatsen hun handen meer dan vol. De eerste verkochte flessen, waarbij de beide namen nog niet doorstreept waren, worden stilaan collectors items.
De whisky zelf is licht en fruitig en vooral erg vlot drinkbaar. Het is geen hoogvlieger, maar voor 16/17 euro is hij z’n geld meer dan waard. Niet echt duurder dan een mainstream blend, maar dan is dit toch wel een pak beter.
 
Glenrothes 13y 1995/2008, 46%, Van Wees, The Ultimate Selection, casks 9/8362+3, bottle 177 – Speyside – 70/100
Vanille, honing en fruit (sinaas) in de neus. En noten. Frisse, fruitige en kruidige smaak. Wit fruit hier vooral. Eerder korte, fruitige afdronk. Zomerwhisky, ideaal voor op een terrasje.