Spring naar inhoud

Posts tagged ‘The Cross Hill’

Caperdonich 1969, The Cross Hill

Oude Caperdonich, altijd iets om naar uit te kijken. We weten ondertussen hoe fenomenaal goed Caperdonich 1972 kan zijn (voor mij nog altijd het beste wat de laatste paar jaar op de markt is gekomen), maar er zijn natuurlijk ook andere vintages door allerlei bottelaars uitgebracht. Telkens een ander profiel dan dat beroemde 1972 profiel, maar meestal ook erg lekker. Vandaag een 1969 uit de stal van Jack Wieber.

 

Caperdonich 1969/2010, 46.4%, The Cross Hill, Jack Wiebers Whisky World, 147 bottles
De neus start alvast fantastisch, op smeuïg zoet fruit. Ananas, sappige rode appels, mandarijn, meloen en mango. Vooral dat tropisch fruit springt er uit. Vanille. Niet al te veel hout, wel een zalige florale toets. Gedroogde bloemen en gesuikerde kamillethee. Een beetje gras ook. Heerlijke aromatische neus. De smaak is licht en erg zacht. Misschien zelfs iets té zacht. Fruitig, floraal en zoet, in lijn met de neus dus. Koude infusiethee, zachte karamel, munt, ananas, limoen, mandarijn… Misschien wat meer hout dan op de neus, maar dat is niet echt abnormaal bij veertig jaar oude whisky. De eik houdt zich echter redelijk gedeisd, het is pas in de afdronk dat het droger wordt. Alhoewel het fruitige en florale karakter niet helemaal moet wijken. Niet erg complex, wel zalige sloeberwhisky. Vooral de neus is top, met een iets krachtigere smaak en iets minder droge afdronk zou hij nog hoger scoren. 90/100

Jack Wiebers

Jack Wiebers is het geesteskind van Lars-Göran Wiebers en is dus geen Britse maar Duitse whiskyimporteur, gevestigd in Berlijn. In 1998 begon het zelf whisky te bottelen.
Dit bottelen doet het onder verschillende labels. The Cross Hill, Old Train Line en de Auld Distillers collection zijn misschien wel de bekendste reeksen. Daarnaast heb je nog de Prenzlow Portfolio Collection, Premier Malts, Scottish Castles (de goedkoopste reeks) en de recente Gentle Nose range.
Alle reeksen bevatten een beperkt aantal bottelingen, meestal single casks, vaak op vatsterkte en op een gelimiteerd aantal flessen gebotteld. Nooit koud gefilterd of gekleurd.
Als je in Berlijn bent, moet je zeker eens in Jack Wiebers’ bar binnenstappen. Je kan er een groot deel van de Jack Wiebers bottelingen proeven.

By the way, Wiebers was in het verleden met het platenlabel Jack Wiebers Records één van de drijvende krachten achter de Neue Deutsche Welle. Doens’t ring a bell? De namen Nena, Rheingold, Nina Hagen en het onvolprezen Einstürzende Neubauten doen dat ongetwijfeld wel. Zoniet ben je waarschijnlijk nog niet op alcoholdrinkende leeftijd – ksj, ksj, van mijn blog! – of ben ik het misschien die ouder word?

 
Glen Scotia 16y 1992/2008, 51.6%, Jack Wiebers Auld Distillers Collection, 174 bottles – Campbeltown – 79/100
Mijn eerste Glen Scotia. Frisse fruitige neus. Wat zoet ook. Karamel. Zilte ‘coastal’ smaak met weerom de karamel. Vrij droge en zilte afdronk. Best wel ok.
 
Longmorn 1975/2007, 53.2%, Jack Wiebers, The Cross Hill, 130 bottles – Highland – 86/100
Stevige en complexe neus met veel fruit (perzik, abrikoos, appel, banaan), subtiele waxyness (boenwas, schoensmeer, kaarsvet, dat soort zaken), munt? Beetje kruidig, zoethout. Honing en wat hout ook. De smaak is van hetzelfde laken een broek. Zelfde fruit, zelfde waxyness, de honing, de kruiden (peper), maar ook een beetje zilt en wat citrus op het eind. Lichte bitterheid. Lange afdronk op citroen en peper. Wat kunnen oude Longmorns toch lekker zijn!