Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Highland Park’

Highland Park 23y 1989, Malts of Scotland

De geschiedenis van Highland Park neemt een aanvang eind 18e eeuw, meer bepaald het jaar 1798, toen predikant en Orcadian (inwoner van Orkney) Magnus Eunson illegaal whisky zou gedistilleerd hebben op de plaats waar zich nu de distilleerderij bevindt. Eunson was een notoir smokkelaar en verborg z’n flessen onder de preekstoel van z’n kerk. Desondanks werd hij later heilig verklaard. Officieel echter is het geboortejaar van Highland Park 1826, toen Robert Borwick startte met de bouw van de distilleerderij én het een licentie om te distilleren kreeg.
Vandaag een 1989 van Malts of Scotland

 

Highland Park 23y 1989/2012, 53.2%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS12030, 281 bottles
Frisse, mooi gebalanceerde neus. Hij moet het hebben van citrus (pompelmoes, limoen) en sappige rode appels, zoete granen en daaronder heide en hooi. Lichte waxy tonen en vanille. Turf? Misschien, in de verte dan toch. Jodium, ook in de verte. Ik vind dit een zeer aangename geur, doet wat zomers aan. Meer heide en hooi op de smaak, en ook de turf groeit. Maar de granen en het citrusfruit worden niet weggedrukt. Vanille en honing maken het wat zoet. Fris, levendig mondgevoel. De afdronk is eerder kort te noemen, op pompelmoes en zoethout. Licht en aangenaam bitter. Vooral op de neus meer dan geslaagd. 85/100

Advertenties

Highland Park 1977 ‘Bicentenary’

De Highland Park ‘Bicentenary’ werd in 1998 gebotteld ter gelegenheid van – u raadt het al – het tweehonderdjarig bestaan van de distilleerderij. De keuze voor deze feestfles viel op een 21-jarige whisky gedistilleerd in 1977.

 

Highland Park 1977 ‘Bicentenary’, 40%, OB 1998
Erg aangename maar eerder lichte neus (het alcoholpercentage) op elementen die niet ongewoon zijn voor Highland Park: zilt, honing, heide, zachte rook en eik. Zachte, sappige eik is dat. Geboende meubels ook en wat oud leder. Pas in tweede instantie heb ik fruit: perzik, peer en druivensap. Lichte bijenwas. Allemaal erg elegant, breekbaar bijna. Romig en zacht mondgevoel. Meer turf, nog steeds een behoorlijke hoeveelheid honing, nu aangevuld met vanille. En ook de bijenwas zet zich verder op de smaak. Net als het zilt trouwens. Daarna kruiden, zowel de keuken- als de tuinvariant. Eucalyptus, nootmuskaat en zoethout onder meer. Qua fruit moet ik het hier met sinaas doen, de schil van sinaas meer bepaald. Vergezeld van donkere chocolade geeft dit de geweldige orangettes. Best lange afdronk, zoet en waxy, met lichte turf en tonen van mokka die ook nog om de hoek komen kijken. Delicate en subtiele whisky die eigenlijk enkele extra graden alcohol kon gebruiken. Zeer lekker, complex ook, maar wat dun. 88/100

Highland Park 18y 1992, Silver Seal

Highland Park, de meest noordelijk gelegen Schotse distilleerderij, bevindt zich aan de rand van de hoofdstad Kirkwall en overziet de bekende Scapa Flow, de centrale baai tussen een aantal van de Orkney eilanden die doorheen de geschiedenis heel wat bekendheid verwierf. De vikingen gebruikten de baai voor hun oorlogsschepen, het werd later de thuisbasis van de Britse vloot en het speelde een belangrijke rol tijdens de twee wereldoorlogen.
Vandaag een 1992 van Silver Seal, te koop voor een goeie 140 euro.

 

Highland Park 18y 1992/2010, 53.1%, Silver Seal, 260 bottles
Zeer mooie, ronde sherryneus, zoet en kruidig. Honing en zachte karamel zorgen voor het zoets, nootmuskaat, kaneel, gember en zoethout voor het kruidig karakter. Oud leder ook, geboende antieke meubels, tabaksdoosjes, en de heerlijke rozijnen op (oude) rum. Sinaas komt ook naar voor, net als gebakken bananen. Sappige eik. Ook op de tong is het rond, geen scherpe kantjes te bespeuren. Gedroogd fruit zoals rozijnenen, pruimen en vijgen vallen op, net als tabak, zachte karamel, antiekwas, smeuïge eik en opnieuw heel wat kruiden. Zoethout, kaneel, nootmuskaat en peper naar het einde. Een klein beetje zilt ook in dat einde. Rook vraagt u? Wel ja, maar ver op de achtergrond, zowel op de neus als op de smaak. Het is pas in de afdronk dat ik heide opmerk. Die afdronk is voor de rest behoorlijk lang, de balans behoudend tussen het droge, kruidige en het zoete, fruitige. Als je het weet, merk je hier en daar typische Highland Park elementen op, maar het is de sherry die ‘m speciaal maakt. Of beter, de stevigere sherry dan we gewoon zijn bij HP. 89/100

Highland Park ‘Thor’

De indrukwekkende Thor botteling van Highland Park (en dan heb ik het in eerste instantie over de verpakking) is een eerste van vier whisky’s uit de nieuwe Valhalla reeks, een reeks die je kan zien als opvolger van de Saint Magnus trilogie. Alle vier de bottelingen worden vernoemd naar Noorse goden. Na Thor mogen ook Loki, Freia en Odin hun opwachting maken. Deze ‘Thor’ is bevat whisky die minstens zestien jaar oud is en kost je een 150 euro.

 

Highland Park 16y ‘Thor’, 52.1%, OB 2012, Valhalla Collection, 23.000 bottles
De neus start op karamel en gestoofd fruit. Confituren, appelcompot, rabarbermoes, dat soort zaken. Pruimen ook. Verse. Daarna iets scherpere tonen zoals gekonfijte gember, mierikswortel, koper en gerookt vlees. Licht zilt. De geur van tabaksdoosjes ook wel. En onder dat alles zachte turfrook. Mooi. Romig mondgevoel. De smaak laat zich het best omschrijven als kruidige rook. Of rokerige kruiden. Heide(turf), kaneel, gember, zoethout, peper en peperkoek. Wat zoets dus ook, naast die peperkoek ook appelsap en honing. Enkele woudvruchten zoals bramen komen ook nog om de hoek kijken. Opnieuw tabak. En zilt (zoute drop). Ja, ook op de smaak is dit erg genietbare whisky. De afdronk is lang, eerst zoet en daarna vooral kruidig en zilt. Knap uitgebalanceerde whisky die heel wat aroma’s (verwachte en minder verwachte) aan bod laat komen. Veel beter dan ik op basis van vorige speciale bottelingen verwacht had. 89/100

Highland Park 11y 2000, Archives

Na de inaugural en de eerste release, is er sedert enige tijd ook een tweede Archives release, met daarin onder andere deze Highland Park 2000, gebotteld op 11,5 jarige leeftijd. Jawel, elf en half. Hij kost je 60 euro, te koop via de shop van Whiskybase.

 

Highland Park 11y 2000/2012, 50.9%, Archives, Bourbon Hogshead #800005, 129 bottles
Frisse neus die me wat doet denken aan net gewassen linnengoed. Geen paniek, geen zeep, wel fris linnen. Daartussen is het vooral zoets dat opvalt: vanille, nougat, suikerspin. Warme cake ook. Met appeltjes. Daarachter komt kaarsvet opzetten. Het is echter pas op de smaak dat het typische Highland Park karakter er door komt, in de vorm van heide en zachte rook (heideturf, die men aldaar gebruikt om een deel van de malt te drogen). Veel peper en zout ook. Net als bijenwas. Geen al te lange afdronk op heide en rook. HP all right. Je kan dit onmogelijk complexe whisky noemen, daarvoor is ie te jong, maar lekker is ie wel. 85/100

Highland Park 25y

Vandaag één van de standaardbottelingen van Highland Park, de 25 jaar. De helft van de whisky in deze vatting komt van Spaanse eik (first fill). Reken op een 150 euro.

 

Highland Park 25y, 48.1%, OB 2011
Erg lekkere neus op waxy turf of zoiets. Bijenwas, schoensmeer en turf, maar dan de typische (heide)turf van Highland Park, die toch anders is dan deze op Islay bv.. Noten en kruiden zoals kaneel en veel zoethout vullen aan, gevolgd door zoetere tonen zoals witte chocolade, zachte karamel en honing. Toch ook nog een beetje fruit, the orange kind: perzik en abrikoos. Onderliggend ook aarde, varens en mos. Bos dus. Complex en stevig op de neus maar ook op de smaak. De smaak is erg kruidig, zonder bitter of droog te worden. Nootmuskaat, kaneel, peper, gember, kruiden die mooi in balans blijven met de rest. En die rest is heel wat: eik, heide, boenwas, honing, rook (niet zozeer turfrook), karamel, noten en barikoos (de gedroogde variant hier). Oké, dat is dus redelijk in lijn met de neus. Ah, ook nog wat zilt. En de sherry heeft duidelijk z’n werk gedaan. Lange, verwarmende afdronk, kruidig en zoet. Complexe en knap gebalanceerde HP, en duidelijk nog een trapje hoger dan de 18. 88/100

Highland Park 12

Vandaag maak ik tijd voor een populaire standaardbotteling, de Highland Park 12. Kost een 30 euro.

 

Highland Park 12y, 40%, OB +/-2011
Zoete en granige neus: honing (natuurlijk, dit is HP) en ontbijtgranen bij een eerste maal ruiken. Daarna volgen heide (ook vrij typisch), boter en heel lichte rook. Tabak eerder. En dan na enige tijd ook vers gemaaid gras en boemen. Fris, inderdaad. Licht mondgevoel, mist een beetje body. Zoet (honing), fruitig (citrusfruit à la sinaas en mandarijn) en kruidig (peper, kaneel en gember). Met ook hier dat kleine beetje rook. En een hint van noten. Die noten groeien naar het einde, resulterend in een lichte bitterheid. Korte afdronk op honing, citrus en kruiden. Aangenaam en vlot drinkbare standaardbotteling, maar erg licht, zeker op de smaak valt hij me iets te zwak uit. 80/100

Highland Park 24y 1986, The Nectar of the Daily Drams

De winnaar van de Fulldram Class ’89 tasting was deze Highland Park 1986 van The Nectar. Zoals ik al vermeldde, ging voor mij de Glen Moray 1973 Perfect Dram daar nog een ietsje boven. Maar ik begrijp perfect waarom er meer mensen waren die deze beter vonden. Het is dan ook een schitterend whisky. Als je ‘m nog vindt, reken op een dikke 100 euro.

 

Highland Park 24y 1986/2010, 51.8%, The Nectar of the Daily Drams
Expressieve neus met veel fruitaroma’s zoals daar zijn: rode appels, sappige perzik, sinaas, ananas in blik. Naast het fruit noteer ik vanille, munt, rook en wat mineralige tonen (natte keien). Een beetje bijenwas merk ik ook op, net als honing. Zalig om ruiken in ieder geval. Deze Highland Park is romig en boterig op de tong, maar ook stevig en mondvullend. Qua associaties denk ik opnieuw in eerste instantie aan fruit (kruisbes, kiwi en de schil van sinaas), honing en vanille, maar ook aan zilt, zachte turfrook en zoethout. Curry? Toch iets dat in die richting gaat. Een klein beetje eik, maar niet veel. Vrij lange afdronk op zoet fruit, zilt en lichte rook. Complexe en aromatische whisky. En vreselijk drinkbaar. 91/100

Highland Park 18y ‘Earl Haakon’

En nu we toch bezig zijn, hierbij mijn bevindingen van de derde in de Saint Magnus trilogie, de 18-jarige ‘Earl Haakon’, genoemd naar de moordenaar van de heilige Magnus. Nogmaals bedankt voor de sample Marc.

 

Highland Park 18y ‘Earl Haakon’, 54.9%, OB 2011, 3.300 bottles
De neus heeft wat tijd nodig om open te komen. Hij start ‘groen’ (planten en tuinkruiden), gevolgd door kandijsuiker en bananen. Doet me wat aan rum denken. Kaneel ook en warme appelsmoes. Daardoorheen ‘herfst’: natte bladeren en mos. Maar een heel weinig turfrook. Stevig op de tong, mondvullend. Hier vallen de kruiden eerst op: gember, nootmuskaat, peper en zoethout . Ook hier rozijnen en bananen, groene bananen (lichte taninnes). Vanillefudge en nougat maken het geheel zoet. Lichte rook. Middellange, bitterzoete afdronk. Niet erg complex, wel lekker. Maar hoeft het gezegd, te duur voor wat het is. 86/100

Highland Park 12y ‘Saint Magnus’

Met de Magnus Editions trilogie heeft Highland Park eer betoond aan Saint Magnus, de eerste graaf van Orkney, en ook wel een beetje aan z’n stichter Magnus Eunson (1798), genoemd naar deze heilige. Saint Magnus was een Noorman (Orkney was in die tijd Noors grondgebied) die leefde van 1075 tot 1116 of 1117, toen hij door z’n neef en rivaal, Earl Haakon, werd vermoord. Z’n verhaal wordt verteld in twee sages (Magnus’ saga) en een legende (Legenda de sancto Magno).
De drie whisky’s in deze reeks zijn de 15y ‘Earl Magnus’, de 12y ‘Saint Magnus’ en de 18y ‘Earl Haakon’. Ze werden gebotteld in een hand-geblazen bruine fles en kregen een retro-label mee dat gebaseerd werd op een 150 jaar oude fles Highland Park.

De Saint Magnus die ik vandaag proef, is een vatting van whisky gerijpt op sherryvaten, voor het grootste deel van Europese eik. De jongste whisky werd gedistilleerd in 1998.

 

Highland Park 12y ‘Saint Magnus’, 55%, OB 2010, 11.994 bottles
Krachtige en zoete neus op tonen van honing en hooi (of wat had je gedacht?), karamel, leder, gedroogde vruchten, geroosterd vlees, kaneel en zoethout. En dat alles vermengd met eik en wat rook. Op zich allemaal aangename associaties, maar het geheel is vrij scherp: de karamel doet wat verbrand aan, het leder is nieuw en ruw, de eik en de kruiden zijn best dominant. Dus al bij al niet zó geweldig aangenaam. De smaak is al even krachtig en ja, ook scherp. Bitter. Daar zorgen kruiden, karamel, eik en noten voor. Wat rook ook, en teer. Water helpt wel, het brengt honing, sinaas en bijenwas naar voor. Lange droge afdronk op kruiden en turf. Zonder water zou ie onder de tachtig zijn geëindigd. Niet makkelijk meer te krijgen, maar zo erg is dat nu ook weer niet. 82/100

Highland Park 28y 1974, DL Platinum

2011 was wat whisky betreft best een gezegend jaar vond ik zo. Er is heel wat lekkers gebotteld en ook heel wat beter dan lekker. En we hoeven daarvoor tegenwoordig zelfs niet meer over de landsgrenzen te kijken. Denk maar aan al het moois dat Thosop, Asta Morris en The Whiskyman ons gebracht hebben. Buiten dat Belgische geweld vielen wat mij betreft eens te meer de bottelingen van Malts of Scotland (die Caperdonichs!) en The Whisky Agency op.
Maar het is niet het verleden wat belangrijk is, het is wat de toekomst ons zal brengen. De heren van Thosop, Asta Morris en The Whiskyman weten alvast dat de lat erg hoog ligt, maar ook van de andere bottelaars mogen we verwachten dat ze ons regelmatig een glimlach op het aangezicht toveren. En dat is uiteindelijk ook wat ik jullie allen dit jaar toewens, af en toe een whisky ontdekken die je simpleweg blij maakt, al is het maar voor even.

Bon, genoeg meligheid, laat ons het nieuwe jaar gezwind inzetten met een Highland Park 1974 van het prestigelabel van Douglas Laing, de Platinum Selection.

 

Highland Park 28y 1974/2002, 56.8%, DL Platinum Selection, 226 bottles
Frisse, grassige neus. Hooi, granen, sinaas, rook en melkchocolade tref ik aan. Ik vind deze neus eerlijk gezegd toch lichtjes tegenvallen. Redelijk wat turf in de smaak, naast geroosterde noten, munt, acaciahoning en gestoofd fruit. Lange zoete afdronk met wat turf. Niet geweldig complex maar wel lekker, alhoewel ik niet weet of Douglas Laing deze Highland Park onder het Platinum label had moeten bottelen. 85/100

Highland Park 1997 ‘Sword’

De sample van de Highland Park 1997 ‘Sword’ uit de Viking Collection belandde eerder toevallig in m’n brievenbus. Maar toevallig of niet, hij brengt me terug naar ons bezoek aan de Highland Park distillery enige tijd geleden, waar we deze ook konden proeven. Als je niet op Orkney bent, moet je voor deze whisky naar Taiwan. Of een gokje wagen op één of andere veiling kan natuurlijk ook.

 

Highland Park 1997 ‘Sword’, 43%, OB 2010, Viking Collection, exclusive for Taiwan, 75cl
Een mooie kruidigheid is het eerste wat opvalt. Peper, zoethout, nootmuskaat. Daarna hooi en stevige sherrytonen. Koffie, gedroogde vijgen en pruimen, kandijsuiker, leder. Mooie eik en lichte turf. Knappe neus. De sherry zet zich verder op de smaak, naast het hooi en de lichte turfrook. Gedroogd fruit, zwarte bessen, peper, zoethout, munt, koffie, chocolade. Zoute drop, en ook wel een klein beetje rubber. Rijke, volle smaak. Lange, stevige afdronk, bitterzoet met vooral de kruiden die om de aandacht dingen. 87/100

Highland Park 30y 1981, The Whisky Agency

Ik proefde deze Highland Park reeds enkele maanden geleden, toen ie nog geen 30 jaar oud was. Ik was er toen volledig weg van. Toch zie ik me verplicht ‘m nog eens te proeven, enkele maanden extra rijping kunnen het profiel immers (soms zelfs drastisch) wijzigen. Oké, ik geef toe, elke reden is goed deze nog eens te proeven. Pas in de winkel, maar volgens mij al uitverkocht…

 

Highland Park 30y 1981/2011, 52.2%, The Whisky Agency, Fungi, ex-bourbon wood, 198 bottles
Bingo! Pure Highland Park neus: heide (enorm), honing, sinaas, veel pollen, turfrook (maar duidelijk heideturf): de typische markers voor Highland Park. Nat hooi ook, wat deze neus een zalige ‘farmy’ toets geeft. Daarna komt er meer fruit door. Kruisbessen, kokos en de sinaas dus. Rijpe sinaas. Die heide die van in het begin zo op de voorgrond trad, wordt nu eerder verbrande turf. Is dat storend? Forget it, I just love it! Zoethout ook en een beetje bijenwas. Warm zaagsel niet te vergeten. Man, wat vind ik dit goed. Krachtig en romig mondgevoel, en al even typisch Highland park als de neus: heide, smeuïge honing, overrijpe sinaas en prachtige heideturf. Nootmuskaat en zoethout zorgen voor een lekkere kruidgheid. Kokos opnieuw. En mooie eik. Lange, verwarmende afdronk, perfect in het verlengde van de smaak. Een prachtige en uitgepuurde Highland Park. 92/100

Highland Park 12y 1982, G&M Cask

Highland Park is een distilleerderij met een rijke geschiedenis, een geschiedenis die officieel teruggaat tot 1825 en officieus tot eind achtiende eeuw. Een zekere Magnus Eunson, predikant en smokkelaar (ook vandaag zijn er mensen die religieuse met criminele activiteiten combineren) zou op de plaats waar nu de distilleerderij staat reeds in de tweede helft van de achtiende eeuw whisky gedistilleerd hebben. In 1825 werd dan de huidige distilleerderij gebouwd door Robert Borwick, die spoedig vervoegd werd door John Robertson, de man die Magnus Eunson achter de tralies stak.

 
Highland Park 12y 1982/1994, 56.9%, G&M Cask Selection, casks 784-786 & 788
Volle, aromatische neus op fruit, hooi, sappige eik, kruiden (veel zoethout) en zoete tonen. Vanille en honing. En dan die herfstgeur waar ik zo wild van ben (natte bladeren en zo). Very nice! Zacht (jawel, ondanks het alcoholpercentage) en romig op de tong, fris en fruitig. Peren, appelen en wat sinaas. Mooie eik, zoethout, kaneel (appel-kaneel, strudeltoestanden), honing ook, net als een beetje heide. Perfecte balans. Middellange, mooi bittere en fruitige afdronk. Niet erg complex, maar lekker seg! En vreselijk drinkbaar. En dat is dus gewoon 12 jaar oude Highland Park hé! Nu ja, gewoon is dit niet. 89/100

Highland Park 15y

Tijdens een wel zeer vorstelijke ontvangst vorige maand op Highland Park kregen we onder andere de 15y te proeven. Het toeval wil dat ik hiervan nog een kletsje heb staan. In deze 15y zit een groter aandeel first fill vaten (30%) dan in de 12y (20%). Hij bevat ook meer whisky uit vaten van Amerikaanse eik dan de 12y. Geen idee echter wat de verhouding Amerikaanse/Europese eik is.

 

Highland Park 15y, 43%, OB 2011
Op de neus naast de verwachte honing en heide veel citrus (limoen en citroen) en een heel klein beetje rook. Ook wat karamel en licht florale tonen (bloemen, naast de heide). Een hint van zilt. Hint, klein beetje, licht, wat… zoals je merkt is alles wel erg licht, het geheel mist duidelijk body. Op de zachte smaak opnieuw de citrus, de honing, de lichte rook en de heide, hier vergezeld van een zoete kruidigheid. Chocolade ook, granen en hooi. Licht drogend. Middellange, droge afdronk met terugkerende citrus. Toch wel een ander profiel en niet in lijn met de 12y en de 18y, waarschijnlijk door de andere verhouding in type hout. En zeker niet de beste uit de standaard range, dit zou zelfs de minste kunnen zijn. Ik herinner me in ieder geval dat ik zowel de 12 (licht) als de 18 (veel) beter vond. Over de 25, 30 en 40 zwijgen we dan. 79/100

Highland Park 21y 1959, green dumpy

En nu we toch bij Highland Park zitten, stel ik voor dat we een versnelling hoger schakelen. Wat zeg ik? We gaan in overdrive! En dit met de 21 jaar oude 1959 OB dumpy. Zo van die gedrongen groene flessen met een cirkelvormig label, vaak al half verweerd (euh ja, zie afbeelding). Maar wie maalt om het label als je weet wat voor een goddelijk vocht er in die fles zit?

 

Highland Park 21y 1959/1980, 43%, OB, J. Grant for Italy, green dumpy
Whohoow, wat een neus! Sherry, fruit, rook en kruiden strijden om de aandacht. Ook een geweldige waxy touch doemt op. En de bijna onvermijdelijke honing en heide. De smaak is ongelooflijk zacht, je hebt echt niet het idee iets op 43° alcohol te drinken. En toch heeft ie zeker genoeg ‘body’. Fruit, honing, hooi, zilt, rook, kruiden, karamel, subtiele sherry, alles perfect gebalanceerd. Elegante en complexe afdronk. Heb geen zin om hier nog dieper op in te gaan, van de rest van mijn glas ga ik nu zonder nadenken genieten. Erg genieten. Mijn beste HP tot op heden? Het scheelt niet veel. 94/100
 
En ook van onderstaande HP had ik nog notities liggen:
Highland Park 8y 1998/2007, 60.65%, OB for Japan, cask 8017, 35 cl
Lekkere jonge gesherriede Highland Park waarvan de smaak perfect geeft wat de neus beloofde. Het geheel is licht bitter en wat zoet, resulterend in associaties van bittere karamel, kruiden, zachte rook, noten, rozijnen en gedroogde abrikoos. Studentenhaver! 85/100

Highland Park 22y 1986, Duncan Taylor

Highland Park, gelegen aan de Scapa flow niet ver van Kirkwall op het eiland Orkney, is de meest noordelijk gelegen distilleerderij van Schotland. Zonder tegenspoed breng ik er volgend jaar een bezoekje aan. Vandaag een Highland Park 1986 van Duncan Taylor, gebotteld in 2009 maar hier en daar nog verkrijgbaar.

 

Highland Park 22 y 1986/2009, 55.7%, DT Rare Auld, cask 2254
Cleane, mineralige neus die start op granen, lichte zilt en gras. Hooi, gedroogde bloemen, heide… Daarna en daarnaast bijenwas, sinaas, lichte rook… kortom de neus van een jonge (jonger dan hier het geval is) Highland Park. Eucalyptus ook wel, het geheel is erg fris en levendig. Gember? De smaak sluit hier mooi op aan. De sinaas, het florale en grassige, zachte rook, wat kruiden, het zit ook hier. Licht drogend op het einde en in de afdronk. Die afdronk is wat zoeter dan de smaak. Aangename, complexloze whisky. 83/100

Highland Park 24y 1986, Malts of Scotland

Ook Malts of Scotland brengt dezer dagen een reeks nieuwe bottelingen uit. En dat is gezien de opgebouwde reputatie van deze bottelaar altijd iets om naar uit te kijken. Binnen enkele dagen zullen de flessen beschikbaar zijn in de handel, vanaf vandaag laat ik de negen whisky’s hier hun verhaal doen, met af en toe een hemels zijsprongetje. Beginnen doen we met een Highland Park 1986.

 

Highland Park 24y 1986/2011, 50.7%, Malts of Scotland, cask 2296, bourbon hogshead, 234 bottles
Mooie neus met heel wat ‘tuin’ associaties. Gedroogd gras, natte bladeren, dennennaalden, eik. Honing (uiteraard zou ik bijna zeggen). Daarna zetten zich mineralige tonen door (natte stenen), gevolgd door fruit (banaan, kruisbessen, appels), om te eindigen met kruiden. Zoethout, eucalyptus. Een lichte waxyness ook. Allemaal erg clean en ‘natuurlijk’. En zéér genietbaar. Olieachtig en stevig mondgevoel. Fris en prikkelend, op grassige, fruitige (ananas, roze pompelmoes, kruisbes, kiwi) en kruidige (peper, zoethout, curry?) tonen. Eik en vanille vervolledigen. En het mineralige zit ook hier. Ah, hier op het einde krijgen we ook een beetje turf. Een klein beetje. Dat blijft wel wat hangen in de middellange afdronk, samen met de kruiden, zilt en citrus. Geen water nodig. Heerlijk op de neus, lekker op de tong. 87/100

Bezoekje BB

Vrijdag vergastte Bert Bruyneel mij met een bezoekje. Ik had wat flessen klaargezet waarvan ik de meeste hier al eens besproken heb of dat in de nabije toekomst nog wel zal doen, ik ga ze hier niet oplijsten. Het deed me echter plezier dat hij de Fulldram Xmas bottling (Auchentoshan 1999) erg kon smaken, maar dat hij de Laphroaig 10y Cask Strength Batch 001 beter vindt dan de red stripe 2007, kan er bij mij niet in. Ik zou zeggen “Bert B. kent geen kl**ten van whisky”, maar zo ben ik niet.
Nu, Bert had zelf ook wat lekkers bij, en hij had zich niet ingehouden. Van deze whisky’s heb ik notes gemaakt en aan de hand van sampletjes kan ik deze notes vandaag nog wat verder stofferen.

 

Aberlour-Glenlivet 27y 1963/1991, 55.2%, Cadenhead Authentic Coll.
Erg frisse en levendige neus, bijna 50 jaar na distilleren en 20 jaar na botteling. Floraal (bloesems) en vooral erg fruitig. Meloen, banaan, perzik, sinaas, mandarijn… Vanille, zacht waxy en wat heide. Zeer mooie neus. Ook de smaak is fris en fruitig, met hier wat toegevoegde granen en kruiden. Vanille ook. Best lange, romige en vooral fruitige afdronk. Prachtig oud profiel. 91/100

 

Highland Park 26y 1972/1998, 55.7%, Signatory 10th Anniversary, cask 1632, 252 bottles
Volle, smeuïge en zoete neus op honing, vanille en peperkoek. Van die zelf gebakken peperkoek, nog warm. Gaat verder op boenwas, kruiden, eik en gekookt fruit. Lichte rook ook. Puur genieten deze neus! Smaak: van het zelfde laken een broek. Stevig, zoet, fruitig en kruidig, en alles in perfecte harmonie. Honing, gember, peper en zoet fruit. En hij blijft erg lang hangen. Ik zou dit blind nooit Highland Park raden, eerder oude Speyside. Sublieme oude Speyside dan wel. 93/100

 

Glenburgie 1966/1990, 61.2%, G&M Cask, cask 3405/6, 75cl
En het werd verdorie nóg beter. En wel met een Glenburgie 1966 van G&M, vaten 3405 & 3406. Als ik m’n neus nog maar effe in het glas steek… een explosie van de heerlijkste sensaties! Prikkelende kruiden, sappig fruit (aardbeien, rode appels, cassis, braambessensap – zou dat bestaan?), gebakken banaan, romige karamel, rozijnen op rum, chocolade… chocolade die smelt op de tong. Alwaar hij vergezeld gaat van noten (superieure studentenhaver), rijpe sinaas, de braambessen opnieuw, zachte gember en kaneel. Lichte zilt. Och ja, nu je het zegt, dit is whisky op 61.2%… niets van gemerkt. Lange afdronk op sappig fruit en gekonfijte gember. Sherry op z’n absolute best. A propos, deze krijgt op Whisky Fun een score van 81/100. Laat ons zeggen dat ik lichtjes van mening verschil. 95/100

 

A ja, dan waren er ook nog wat Benriach casksamples. Hierover later meer, maar hou je ogen open, er wordt wat dat betreft naar mijn bescheiden mening iets legendarisch klaargestoomd…

 

Bedankt voor het lekkers Bert!

 

Highland Park 25y 1981, Daily Dram

Highland park ligt zoals iedereen weet niet in de Highlands maar op Orkney. De naam van de distilleerderij komt van de hoger gelegen heuvels, High Park. Een 20% van de productie gaat naar single malts.

 

Highland Park 25y 1981/2007, 43%, Daily Dram, The Nectar
Aangename, grassige en frisse neus. Hooi, citrus, appels, een beetje rook en een beetje zilt. Zoete en fruitige smaak op honing, marespein, citrus, noten, gras en lichte turf. Geen geweldig lange afdronk met citrus en kruiden. Lekkere en me dunkt vrij typische HP. 84/100