Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Glen Mhor’

Glen Mhor 22y 1979, Rare Malts Selection

Glen Mhor is één van de vele distilleerderijen die opgericht is op het einde van de negentiende eeuw, tijdens de zogenaamde whisky-boom. Diageo, vanaf 1972 eigenaar, sloot de deuren in 1983. En dat was definitief, want drie jaar later werd Glen Mhor letterlijk met de grond gelijk gemaakt.

 

Glen Mhor 22y 1979/2001, 61%, Rare Malts Selection
Zoals wel vaker bij de Rare Malt whisky’s, start de neus behoorlijk alcoholisch, clean en wat scherp. Eik, vernis, alcohol, vers gemaaid gras, varens, kalk… Maar het slaat snel om, onder andere dankzij tonen van vanille, sappig wit fruit zoals meloen, appel en perzik, kruiden zoals zoethout, en zachte rook. Sigaren en tabak. Water toevoegen, brengt chocolade, noten en leder naar voor, het wordt complexer en de scherpte verdwijnt volledig. Stevig, verwarmend en licht drogend in de mond, op smaken van eik, vanille, peper, kaneel, munt, noten, meloen, perzik en chocolade. Zelfs wat merengue. Met water meer fruit, nog een beetje zilt, en ook hier een zachte rokerigheid. Middellange, droge afdronk op hooi, bijenwas, een beetje leder en lichte rook. Erg lekkere Glen Mhor, maar water is zeker een meerwaarde. Zonder is het een punt of drie minder. 87/100

Advertenties

Glen Mhor 15y 1978, Gordon & MacPhail Cask

Vandaag een oude jonge Glen Mhor uit de Cask reeks van Gordon & MacPhail. Werken is dit. Maar niet slecht terug eens met beide voeten op de grond te komen, heb me wat te veel bezondigd aan recente en minder recente pareltjes de laatste tijd.

 

Glen Mhor 15 YO 1978, 62.2%, Gordon & MacPhail Cask, casks 2263, 2264, 2266, 2268Glen Mhor 15y 1978/1993, 62.2%, Gordon & MacPhail Cask, casks 2263, 2264, 2266 & 2268
Frisse, prikkelende en granige neus, vermengd met fruitige tonen. Kiwi, lychee, de schil van groene appels. Het granige karakter vertaalt zich in muesli met yoghurt (licht zurig). Ook in gist. En pils. De alcohol speelt ook wel op, resulterend in hars, peper en lijm. Zelfs wat aceton. Of nagellakverwijderaar. Potloodslijpsel. Vanille. Best complex die geur, maar niet altijd even aangenaam. Water toevoegen brengt ether naar voor. De granen treden nog meer op de voorgrond. Geen meerwaarde dus. Misschien is het dat wel op de smaak. Zonder water erg krachtig. Nu ja, wat had je verwacht? Granig en licht zuur. Pils, gist, hars, opnieuw het potloodslijpsel. Pas na enige tijd een beetje onderliggend fruit. Maar dan enkel nog groene appels. Opnieuw dat zurige. En met wat goede wil ananas. Maar ook wijnazijn. Peper. Water help hier wel. De ananas komt duidelijker naar voor, het zurige verdwijnt. Middellange, droge afdronk. Zonder water licht zurig, met water niet. De score is met water, wat de smaak ten goede komt. Zonder water halt ie amper de 70. 74/100

MacKinlay’s Shackleton Replica

De MacKinlay’s Shackleton is een whisky met een verhaal. En wat voor een verhaal. De beroemde avonturier en ontdekkingsreiziger Sir Ernest Shackleton liet een kist Mackinlay’s Rare Old Highland Malt Whisky achter op Antarctica bij z’n zuidpoolexpeditie van 1907 tot 1909. Shackleton moest op een goeie 150 kilometer van de pool z’n expeditie staken, waarna de Brit Scott en de Noor Amudsen hun race om de zuidpool konden inzetten, met de Noor als uiteindelijke winnaar in 1911.
Na een eeuw onder het ijs te hebben gezeten, werd deze whisky opgegraven en werden drie flessen naar Groot-Brittanië verscheept. Richard Patterson van Whyte and Mackay (dat in de jaren 1990 eigenaar werd van Charles Mackinlay & Co), kreeg de taak de whisky zo nauwgezet mogelijk na te maken, wat resulteerde in de Schackleton’s replica, een ‘limited’ release van 50.000 flessen. De originele flessen worden teruggegeven aan de Antarctic Heritage Trust om opnieuw en volgens wet onder het ijs geplaatst te worden.
Deze vatted malt bevat whisky uit Speyside, uit de Highlands en van de eilanden. De oudste whisky die er in zit is Glen Mhor 1983. Niet verwonderlijk, want MacKinlay was in die tijd eigenaar van Glen Mhor, deze malt zal een belangrijk onderdeel van die blend geweest zijn en in 1983 werd er voor het laatst whisky gestookt. Ook leuk om weten is dat per verkochte fles 5 pond geschonken wordt aan de Antarctic Heritage Trust.

 

Mackinlay’s Shackleton Replica ‘Rare Old Highland Malt’, 47.3%, OB Whyte and MacKay, 2011, vatted malt, 50000 bottles
Cleane neus met veel vanille, gras, een beetje wit fruit (appel, peer), leder, kruiden (kaneel), aarde, een klein beetje rook en een al even klein beetje stof. Of nee, zaagsel eerder. Het is op de duur de aarde, het leder en dat zaagsel dat gaat domineren, het fruit en de kruiden worden wat weggedrukt. Niet slecht maar ook niet echt geweldig deze neus. Het mondgevoel is droog. Fruitig, maar dan eerder op sinaas en gedroogde ananas, kruiden, hazelnoten en kandijsuiker, dat zijn de zaken die me eerst te binnen schieten. Gesuikerde noten in feite. Dat toefje rook zit ook hier, net als het grassige en de kaneel. En nootmuskaat. Middellange afdronk op sinaas, gras en kruiden. Tja, een mooi verhaal, een iets minder mooie whisky als je het mij vraagt. Mocht wat frisser, wat prikkelender, te veel op doffere tonen (het gras, het zaagsel, het leder). Je betaalt ongeveer 130 euro voor de fles. En voor het verhaal. En voor de verpakking. En voor de marketing. 82/100

Nog twee Glen Mhors

Ik had hier nog twee staaltjes staan van oude Glen Mhors. Weliswaar niet zo oud als de Charles MacKinlay van zaterdag, maar toch. Beide werden door Gordon & MacPhail gebotteld. Ik proefde ze gisteren naast elkaar.

 

Glen Mhor 13y 1974, 58.4%, G&M for Sestante, White label with green and gold letters, 75cl
De neus is clean, fris (zelfs na meer dan twintig jaar op fles), mineralig en grassig. Natte stenen, vers gemaaid gras, natte aarde. Leder ook en een klein beetje citrus. Water toevoegen accentueert het grassige nog meer, en voegt noten en groene thee toe. Eigenlijk helemaal niet slecht deze neus. Op de tong is deze whisky zonder water weinig toegankelijk, alcoholisch en scherp. Maar met water is hij erg genietbaar. Dan krijg je fruit, meer dan op de neus, noten en vooral veel kruiden. Peper, gember, en hoe langer hoe meer tuinkruiden. Dille, rozemarijn, tijm… Heel lichte rook ook. De afdronk is lang, zeer lang zelfs, licht drogend en vooral erg kruidig. Bijzondere whisky, en zeker met water ook best lekker. 86/100
 
 

Glen Mhor 15y, 40%, Gordon & MacPhail +/- 1985, 75cl
Erg donker van kleur, dat wordt een sherrymonstertje. En inderdaad, veel eik op de neus, maar met genoeg zoete toetsen erdoorheen. Zelfs wat tropisch fruit, heel licht weliswaar. Ook wat hars en granen. En redelijk wat kruiden. Peterselie, kervel, dille. In de verte wat tabak. De smaak is voor z’n alcoholpercentage best krachtig en eerder droog. Toch ook wat zoet (karamel, maar ook wat vanille), fruitig (banaan) en kruidig. Verwarmende afdronk, stevig en droog. Niet echt complex en misschien wat te droog op de tong, maar voor de rest niets mis mee. 83/100

Glen Mhor 28y 1982, Riverstown

Riverstown is een nieuw label van Robin Tucek, de man achter Blackadder en The Clydesdale. De naam Riverstown verwijst naar een Ierse distilleerderij, gelegen in de buurt van Cork, die niet lang actief was, waarschijnlijk opgericht in 1824 en gesloten rond 1840.
Ook Glen Mhor (spreek uit glen vhoar) is één van die weinig gekende distilleerderijen, deze 1982 is er trouwens mijn tweede review van en misschien nog maar de vierde of vijfde die ik proef.

 

Glen Mhor 27y 1982/2010, 55.8%, Riverstown, cask 1348, 259 bts.
De neus is stevig en start floraal en granig, vermengd met citrus. Daarna gevolgd door waxy tonen. Boenwas, antieke (geboende) meubelen. Zoethout zit er ook bij. Hoe langer hoe zoeter. Op de smaak tref ik dezelfe waxyness aan, maar minder uitgesproken, net als het zoethout, honing en wat zilt. Zoute drop. Wat eucalyptus? Drogend, zeker naar het einde en in de afdronk. Best lekker, zonder mij evenwel van m’n sokken te blazen. 84/100