Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Glen Grant’

Glen Grant 25y 1964, Signatory

Vandaag een Glen Grant 1964 van Signatory. Niet dé Glen Grant 1964 van Signatory, dat is de 42-jarige uit de ‘Decanter Collection’ (volgens menig kenner de beste Glen Grant van allemaal – zelf heb ik nog niet de eer van een vloeibare ontmoeting gehad), wel een wat jongere, gebotteld onder het Vintage label.

 

Glen Grant 25 YO 1964/1990, 46%, Signatory, casks 107, 17, 18 & 19Glen Grant 25y 1964/1990, 46%, Signatory, casks 107, 17, 18 & 19, 1300 bottles
Ronduit schitterende sherryneus. Complex, elegant, gelaagd, smeuïg. Ik ruik eerst zoete zaken zoals kandijsiroop, zachte karamel, rozijnen, dadels en warme aardbeienconfituur. Daarna koffie, tabak, meubelwas en kruiden zoals gekonfijte gember, anijs en eucalyptus. Wat ook opvalt is de geur van de herfst. Gevallen, natte bladeren, natte aarde en mos. En dan betreden we een antiekwinkel. Oude boeken, oud leder, oude meubels. Onderliggend sappige eik en op de achtergrond de heerlijkste turfrook. Echt fantastisch vind ik dit. De smaak is iets minder complex en minder smeuïg, maar het blijft genieten in overdrive. Rozijnen, vijgen en appelsienconfituur qua fruit, zoethout, kruidnagel en munt qua kruiden. De sherry brengt verder ook koffie, tabak, kandij en chocolade mee. De eik groeit, maar het wordt nooit drogend, de turfrook zorgt ook hier voor een extra laag. Zeer lange, verwarmende afdronk, perfect in het verlengde van de smaak. Machtige Glen Grant. En mijn beste ook wel, los van een buitenaardse en vooroorlogse 21y. 93/100

Advertenties

Glen Grant 36y 1973, The Whisky Agency

Glen Grant van begin jaren zeventig? Bring it on!

 

Glen Grant 36y 1973/2010, 53.6%, The Whisky Agency, sherry cask, 251 bottles
Stevige, krachtige sherryneus op rozijnen, gebakken appels, appelsienen (de schil eerder), mandarijnen, veel eik, wat hars, munt, zoethout, chocolade, karamel, koffie en tabak. The usual suspects eigenlijk. Erg aangenaam. De smaak is al even krachtig, start op een eerder romig mondgevoel, om langzaamaan droger en droger te worden. Veel eik en kruiden (peper, gember, nootmuskaat, zoethout, anijs, munt) en minder fruit dan je zou verwachten bij dit profiel en deze leeftijd. Enkel een beetje mandarijn en pompelmoes. Doet me wel aan sterke thee denken. Ik ben niet helemaal overtuigd, toch niet van de smaak. Vrij lange, droge, kruidige afdronk. Niet mijn beste Glen Grant uit deze periode, deze mocht iets vroeger gebotteld worden. De geur is echter wel om (erg) van te genieten. 86/100

Glen Grant 39y 1972, The Perfect Dram

Glen Grant 1972, altijd blij dat ik daar naar kan teruggrijpen. Vandaag een botteling van The Whisky Agency onder hun Perfect Dram label. Hier en daar nog te koop, maar wel al voor iets meer dan 200 euro.

 

Glen Grant 39 YO 1972, 51.1%, The Perfect Dram, The Whisky Agency, sherry hogshead, 148 bottlesGlen Grant 39y 1972/2011, 51.1%, The Perfect Dram (TWA), sherry hogshead, 148 bottles
Glen Grant 1972 stelt zelden teleur, ook hier niet. Op de neus de perfecte combinatie tussen eik en gestoofd fruit. Abrikozenconfituur, aarbeienconfituur, gezoete rabarbermoes, gedroogde pruimen. Daarna ook wat banaan. De eik brengt wat kruiden mee, kruiden zoals munt, peper en gember. De sherry laat zich meer en meer gelden, ik noteer nu ook noten (hazelnoten, amandelen, cashewnoten), mokka en nougat. En een klein beetje rook van het hout om de geur nog wat te perfectioneren. Stevig, licht drogend mondgevoel, waarbij de eik, de noten (enorm) en de kruiden (gember, nootmuskaat, munt) de bovenhand dreigen te nemen op het fruit. Maar het fruit, geruggesteund door honing en marsepein (die noten), biedt mooi weerwerk. Het fruit is hier minder gestoofd dan wel gedroogd. Rozijnen, pruimen, dadels en vijgen. De subtiele rokerigheid blijft aanwezig. Rook van het hout, maar ook tabak. Behoorlijk lange afdronk, droog en kruidig, met het fruit dat voor z’n plaats blijft strijden. Het blijft net iets te veel strijden, ik heb het fruit op de smaak graag nog iets meer aanwezig. 89/100

Glen Grant 15y 70 proof, G&M

De leeftijd van een botteling kan je voor een stuk afleiden aan de inhoudsmaat. Zo mag je ervan uitgaan dat een fles die 26 2/3 fl. oz. als inhoud vermeldt, gebotteld werd vóór midden jaren zeventig. Een fles die zowel 26 2/3 fl. oz. als 75,7cl vermeldt, is een fles van midden de jaren zeventig. Vanaf eind jaren zeventig werd het 75cl en dit tot en met 1991. Begin 1992 werd de huidige standaard van 70cl ingevoerd. Vandaag dus een (very) oldie.

 

Glen Grant 15 YO 70 proof, G&M, early 1970’sGlen Grant 15y 70 proof, 40%, Gordon & MacPhail early 1970’s, 26 2/3 fl. oz.
Zachte neus met mooi old bottle effect. Licht stoffig, een kleerkast die in vijftig jaar niet meer open geweest is, oude meubels, licht metalige toetsen (bestek). Verre van storend. Groen appels (Granny Smith), lindethee met honing, pollen en lichte bijenwas. Pompelmoes in de verte. Zoethout, al evenzeer in de verte. Niet veel meer. Zacht en aangenaam op de tong, met veel appels (en appelsap), gember, zoethout, groene thee en wat tabaksrook. Eerder korte, kruidige afdronk met wat tabaksbladeren als extra. Niet complex, wel lekker en vooral erg drinkbaar. 84/100

Glen Grant 24y 1972, Signatory

De laatste jaren zijn er een aantal Glen Grants 1972 op de markt gekomen, meestal wreed lekker. Vandaag een 1972 die heel wat eerder gebotteld werd, meer bepaald in 1996 door Signatory.

 

Glen Grant 24y 1972/1996, 54.3%, Signatory, cask 691, 290 bottles
Zeer mooie old style sherryneus. Belegen eik, antiekwas, oude meubels, gedroogde bloemen en best wat fruit. Sinaas, bramen en pruimen. Karamel ook. En chocolade. Praliné. Op de smaak fruit, zowel gedroogd (abrikozen, pruimen) als vers (sinaas), eik (maar zeker niet te veel), chocolade (met pralinévulling, jawel) en heel zachte rook. Eerder richting tabak. Middellange afdronk in het verlengde van de smaak, bitterzoet. Ook op 24-jarige leeftijd was Glen Grant 1972 dus al heerlijk. 89/100

Glen Grant 35y 1972, Duncan Taylor for Limburg

Vandaag proef ik een Glen Grant 1972 (altijd iets om naar uit te kijken), gebotteld door Duncan Taylor voor Limburg. Let op, er bestaat ook een 1972 van The Whisky Fair. Dat is een andere botteling, maar misschien betreft het wel dezelfde whisky?

 

Glen Grant 35y 1972/2007, 56.3%, Duncan Taylor for Limburg, sherry cask #3887, 163 bottles
Heerlijke, smeuïge en aromatische neus. Om te beginnen veel fruit, zowel tropische varianten zoals banaan, mango en ananas, als gedroogde vruchten zoals vijgen, pruimen, rozijnen en abrikozen. Abrikozentaart ook. Naast het grootse fruit heb ik romige honing (acacia?), bijenwas, kruiden zoals gember, munt en zoethout, en sappige eik. Expressief, complex en perfect gebalanseerd. Op de smaak spelen gelijkaardige aroma’s ten dans, walsend tussen zoete fruitigheid en een drogere kruidigheid. Bij dat laatste denk ik zowel aan keuken- als aan tuinkruiden. Eucalyptus valt me op, maar ook nootmuskaat, kruidnagel en peper. En een beetje zoethout. En ook hier heb ik bijenwas en honing. Tonen van versgebakken cake ook, en een beetje eik. Deze smaken blijven erg lang hangen. Zalig drankje. 91/100

Glen Grant 10y 70 proof

Glen Grant was lange tijd eigendom van de Chivas groep, deel van Pernod Ricard, maar deze laatste diende bij de acquisitie van Allied Domecq enkele distilleerderijen van de hand te doen, waaronder dus Glen Grant, maar ook Laphroaig en Bushmills. Glen Grant werd verkocht aan Campari, niet toevallig een Italiaans bedrijf. Glen Grant is altijd zeer populair geweest in Italië. Vandaag een oude jongeling.

 

Glen Grant 10y 70 proof, 40%, Gordon & MacPhail, +/- 1970, Square bottle, 26 2/3 Fl. Oz.
Stevig old bottle effect: grootmoeders kleerkast, zilverpoets, metalige tonen… daartussen de schil van groene appels, granen, honing, thee, een klein beetje rook en iets van gerookte hesp. Best aangenaam om ruiken. Levendig en stevig op de tong, veel granen en appels (eerder gele appels hier), opnieuw de thee (English Breakfast), de zachte rokerigheid en hoe langer hoe meer kruiden. Wordt vrij droog. Verbrande toast meen ik nog te detecteren. Niet echt complex, wel zeer genietbaar. Korte afdronk op toast en kruiden. Een leuk antiek hebbedingetje. 86/100

Glen Grant 35y 1974, Duncan Taylor

In de negentiende eeuw bestonden er even twee Glen Grant distilleerderijen tegenover elkaar, Glen Grant en Glen Grant 2, het huidige Caperdonich. Tussen beide gebouwen liep er een pijplijn waardoor de spirit werd gepompt. Volgens de overlevering hadden enkele inwoners van Rothes, waar Glen Grant zich bevindt, een manier gevonden om spirit van deze pijp af te tappen.
Onderstaande Glen Grant werd gekozen door de bezoekers van het Spirtits in the Sky festival als single cask botteling voor België.

 

Glen Grant 35y 1974/2009, 55.2%, Duncan Taylor for The Nectar, cask 16582, 168 bottles
Fruitige en zoete neus, in eerste instantie op appel-kersensap (maar dan iets sterker), gevolgd door meloen, perzik, honing, vanille, een beetje kruiden en mooie eik. De smaak is zijdezacht en zoet. Vanille, honing, marsepein en opnieuw veel fruit (perzik, appel, sinaasconfituur). Naar het einde meer en meer kruiden: kaneel (appel-kaneel that is) en gember. Eik, maar niet dominant. Middellange en eerder droge afdronk. Wordt na verloop van tijd redelijk droog, was anders een punt of twee meer geweest. 86/100

Archives

Het onvolprezen Whiskybase is een indrukwekkende database met intussen meer dan 30.000 verschillende bottelingen, maar het is ook heel wat meer dan dat. Zo kan je er opinies en indrukken over bepaalde whisky’s kwijt, kan je deze vergelijken met de meningen van anderen, kan je whisky’s die je geproefd hebt scoren, kan je er je collectie virtueel tentoonstellen en nog heel wat meer. Samen met de Malt Maniacs Monitor consulteer ik Whiskybase bijna dagelijks, als ik eens wat tijd over heb, moet ik er me maar ’s wat actiever mee gaan bezighouden.
In ieder geval, de mensen achter Whisybase hebben hun activiteiten nog wat uitgebreid, zo bottelen ze nu ook eigen whisky’s onder het Archives label. In de Whiskybase shop kan je deze kopen. Na de zogenaamde Inaugural Release, ziet nu de First Release het levenslicht. Laat ons beginnen met de Glen Grant 1975.

 

Glen Grant 36y 1975/2012, 46.6%, Archives, bourbon hogshead #5476, 81 bottles
Zeer mooie, volle, smeuïge, aromatische neus. Vooreerst veel fruit: sinaas, roze pompelmoes, aardbeien, ananas en meloen. Licht tropisch dus. Daarnaast zoete tonen (honing en gekonfijte gember), kruidige (die gember dus, maar ook nootmuskaat) en florale (gedroogde bloemen). Erg complex, want hij gaat verder op hooi, lichte tabak, oud, geboend leder en antiekwas. En dat alles wordt dan nog eens onderbouwd door sappige, belegen eik. Heerlijk om ruiken, gaat qua geurprofiel (een beetje) richting Caperdonich 1972. Oké, genoeg over de neus, tijd om te proeven. Romig, zacht mondgevoel en opnieuw zeer fruitig: sinaas, banaan, aardbeien, perzik, ananas, meloen… Naast het fruit honing, meer eik dan op de neus (maar nog steeds rond en sappig) en ook meer kruiden: peper, gember, kaneel. Aangenaam drogend naar het einde en in de middellange afdronk. Prachtig op de neus, mooi op de smaak. Knappe selectie. 89/100

Glen Grant 1972, The Whisky Agency Private Stock

Glen Grant distillery werd genaamd naar z’n twee oprichters, John en James Grant, die in 1840 startten met de bouw van een distilleerderij in Rothes. De zoon van James bouwde een tweede distilleerderij, ‘Glen Grant 2’, aan de andere kant van de straat. Vandaag kennen we Glen Grant 2 als Caperdonich.

 

Glen Grant 39y 1972/2011, 51.4%, The Whisky Agency ‘Private stock’, sherry cask, 87 bottles
Prachtige, fruitige sherryneus. Om te beginnen zoet, gestoofd fruit: abrikozenconfituur, pruimencompot en warme aardbeienconfituur. Daarna kersen en mandarijn. Om tenslotte over te gaan in tropische varianten, zoals ananas en rijpe bananen. Indrukwekkend, geef toe. Maar deze neus is veel meer dan louter fruitig, ik noteer in willekeurige volgorde ook nog honing, fudge, koffie, hazelnoten, zachte eik, boenwas en kruiden. In deze laatste categorie zowel peper, gember als kaneel. Wat rook van het hout. Vreselijk complex (ik kon nog effe doorgaan) en vreselijk lekker. Erg stevig en intens mondgevoel, eerder aan de droge kant wel. Noten, eik, kruiden en donkere chocolade. Toch ook wat zoet tegengewicht in de vorm van rozijnen, vijgen en dadels, kandij en marsepein (het zoete van de noten), maar niet genoeg om het geheel in evenwicht te trekken, het blijft wat te droog op de smaak. Tabak mag ik niet vergeten te vermelden. De afdronk is lang, verwarmend, droog en kruidig met toch ook wat fruit dat naar het einde toe opduikt. Op de (ronduit sublieme) neus scoort hij hoger dan andere 1972’ers die ik al proefde, op de smaak lager. 91/100

Glen Grant 38y 1972, Malts of Scotland

De nieuwe batch Malts of Scotland besluit ik in schoonheid met een Glen Grant 1972, die 38 jaar op sherryvat rijpte.

 

Glen Grant 38y 1972/2011, 48.2%, Malts of Scotland, sherry hogshead #8235, 148 bottles
O ja, heerlijke neus! Start op zoet, gestoofd fruit, kweeperengelei en sinaasconfituur, gaat verder op marsepein en honing. Vervolgens komen er kruiden bij: munt, kaneel. Mos ook en noten. Best complex. Op de smaak iets meer eik en noten. De marsepein blijft aanwezig, net als het fruit. Hier is het echter meer gedroogd fruit dat de dienst uitmaakt (abrikozen en vijgen), de sherry laat zich gelden. Sinaas ook nog wel. Mooie balans echter tussen de aangename bittere tonen en de eerder zoete fruitige tonen. De munt zit ook hier, net als wat anijs. Koffie erdoorheen. De afdronk is niet erg lang, licht drogend op kruiden en amandelen. Zeer lekkere en vooral zeer drinkbare oude Glen Grant. 90/100

Glen Grant 37y 1972, Berry Bros

Glen Grant is een whisky die altijd al erg populair geweest in Italië, er bestaan honderde bottelingen voor de Italiaanse markt, vooral veel van de hand van Gordon & MacPhail. Glen Grant is vandaag de dag trouwens eigendom van Italianen, nl. van de Campari groep. De vorige eigenaar, Pernod Ricard, diende in 2006 de distilleerder – samen met o.a. Laphroaig en Bushmills – van de hand te doen.

 

Glen Grant 37y 1972/2009, 51.8%, Berry Bros, cask 744/9
De neus start op lekkere zoete en geroosterde tonen. Toast, geroosterde noten, crème brûlée, honing en karamel. Dan krijg ik kruiden (eucalyptus, tijm) en sinaas. Mokka ook. Mooi rond en gebalanceerd. Romig mondgevoel op honing, cappuccino, zachte eik en veel fruit. Banaan, sinaas, mandarijn. En ook hier komen de kruiden pas in tweede instantie om de hoek kijken. Peper en gember. Lange afdronk, licht bitter, op citrus en eik. Die eik blijft op elk moment perfect onder controle. 89/100

Glen Grant 34y 1972, Single Malts of Scotland

De op twee na laatste whisky in het feestrijtje is een Glen Grant 1972 gebotteld door Speciality Drinks Ltd., de firma van Sukhinder Singh achter onder andere The Whisky Exchange.

 

Glen Grant 34y 1972, 54.9%, Single Malts of Scotland, Speciality Drinks, sherry butt #2380, 447 bottles
Sherry voor sherryliefhebbers. Zowel op de neus als op de smaak stevige maar ook complexe sherry. Dat vertaalt zich in de geur van rode vruchten (zoete kersen, duidelijk), noten, romige karamel, eik, pruimencompot en drop. Dat alles met een lichte rokerigheid op de achtergrond. Erg dik en ‘rijk’, rijk aan geuren. Ook de smaak is dat. Hier denk ik aan hetzelfde rode fruit maar ook gedroogd fruit (abrikozen, rozijnen, pruimen), kruiden, eik, kandij, pompelmoes (mooie bitterheid) en opnieuw drop. Zoute drop. Tabak ook nog. Lange, verwarmende, bitterzoete afdronk. Erg mooie, complexe Glen Grant met – wat me hier vooral aanstond – veel rood fruit. 91/100

Intermezzo: Fulldram supertasting

Zoals vermeld, kon een eventueel intermezzo het rijtje feestwhisky’s onderbreken. En aangezien de slottasting – ook en beter gekend onder de naam supertasting – van onze club Fulldram altijd een feestelijk orgelpunt op het voorbije seizoen is, zal dit verslag niet echt uit de ‘feest’-toon vallen. We houden het niveau immers hoog, erg hoog.
Het opzet van de tasting was lichtjes anders dan vorig jaar, toen werd het budget gespreid over vijf toppers, dit jaar ook vijf heerlijke whisky’s maar met het grootste deel van het budget dat naar de afsluiter ging. Een afsluiter met een nogal stevig cultgehalte. Van enkele whisky’s nam ik een restje mee naar huis – van de ‘cult’ was dat meer dan een restje. Met m’n neus in het glas hieronder een verslagje.

 

Als soortement aperitief kregen we een oude luxeblend ingeschonken, de House of Peers 12y. De House of Lords 12y hebben we hier al eens gehad, tijd om ons onder het gewone volk te begeven. Geen idee wanneer deze gebotteld werd, laat het ons houden op ‘ergens in een ver verleden’. Je zou kunnen zeggen de Chivas Regal van toen.

House of Peers 12y, 43%, OB 1970’s?, 75cl
Een neus die ‘oud’ ruikt, met lichte sherrytonen. Een beetje stof en wat metalige tonen. Redelijk wat graan en na enige tijd ook fruit (de fles heeft het patroon van een ananas en je ruikt op de duur ook die ananas). Ook op de smaak domineert het graan en komt wat fruit om de hoek kijken. Niet echt bijzondere, maar verre van slechte blend. 77/100
 

De eerste whisky in het rijtje van vijf was een whisky die ik al eens eerder besprak. De Rosebank 1981 onder het oorspronkelijke Daily Dram label kon me toen al erg bekoren. Het is misschien niet echt typische Rosebank maar wel zeer lekker. Voor alle duidelijkheid, dit is een whisky op vatsterkte.

Rosebank 1981/2006, 43%, Daily Dram
Erg fruitige neus: peer, witte perzik, appel, citrus… Calvados. Zuurzoete appels. Wat florale toetsen. Een vage kruidigheid. In mijn eedere review merkte ik een klein beetje turf op, dat had ik hier nu niet. Op de smaak wel een hint daarvan. Naast het vele fruit. Niet echt complex deze Rosebank, zonder het fruit blijft er niet zo veel over, maar dus wel erg lekker. 88/100

 

Tweede in de rij was een Glen Grant 1959. Deze whisky, die in 2007 uitgegeven werd, is een overschotje – gezien de 22 flessen is dit verkleinwoord echt wel op z’n plaats – van een Samaroli botteling uit 1999. Het was de Whisky Club of Austria (van o.a. Malt Maniac Konstantin Gregoriadis) die Serge Valentin een label liet ontwerpen voor deze 22 flessen. Toch wel bijzonder dat er vier jaar later nog een fles in Leuven beland is, de leden van die club moeten dus minder dan die 22 flessen ter beschikking hebben gehad. Leuk voor ons, dat spreekt!

Glen Grant 40y 1959/1999, 48.9%, issued 2007 for The Whisky Club of Austria, sherry cask, 22 bottles
Erg compexe sherryneus met enerzijds wat ik zou omschrijven als bos-associaties, een wandeling door het bos. Varens, mos, natte bladeren. Ook de geur van een kampvuur, met vooral nat naaldhout. Hars. Anderzijds veel kruiden waar ik niet verder op gezocht heb. Wat nog? Chocolade, rozijnen en ertussendoor heerlijk fruit. Zowel gedroogde vruchten als roze pompelmoes en appel. Op de tong is deze whisky dik, vettig bijna. Vette oude sherry, lovely! Aarde, noten, kruiden, chocolade en veel fruit opnieuw. Pompelmoes, appelmoes, sinaas. Een stevige portie eik maar in tegenstelling tot anderen had ik geen tannines, niet in de smaak, niet in de afdronk. Het fruit geeft genoeg tegengas, het hout overheerst nooit. Zeer lange afdronk, heerlijk bitterzoet. Geweldige en geweldig complexe oude Glen Grant. Het spreekt voor zich dat je al enorm geluk gaat moeten hebben om hier nog een fles van te vinden. 92/100

 

De volgende whisky is op korte tijd een klassieker geworden. De Glen Ord 30y is volgens Serge Valentin trouwens de beste Glen Ord die hij ooit dronk, of althans besprak. Gezien het feit dat hij ook al de Manager’s Dram en de 1962 Samaroli ‘Bouquet’ in z’n track record heeft staan, wil dit wel iets zeggen.

Glen Ord 30y, 58.7%, OB 2005
De neus startte granig. Ontbijtgranen, met yoghurt. Pas na enige tijd florale en fruitige toetsen. Lychee, abrikoos, ananas, peer. Zeer mooi, clean en aromatisch, maar pas na enige tijd. Boter. Op de smaak domineert de alcohol, samen met een zoete granigheid. Dominiek merkte plis op. Earl Grey. Veel peper op het einde (de alcohol dus). Wat fruit, maar dat komt pas echt naar voor met een beetje water. Mandarijn heb ik opgeschreven, net als pompelmoes en kruiden (herbal). Hooi. Wat zoet, wat fruitig, wat bitter… subtiel en elegant, zeker, maar niet makkelijk te doorgronden. Best lange afdronk op fruit en kruiden. Water toevoegen bleek een meerwaarde voor de smaak, de neus was voor mij echter beter zonder. Pas water toevoegen na het ruiken dus… Complexe whisky, in elke betekenis van het woord. Maar beter dan de Manager’s Dram? I don’t think so. 90/100

 

En dan Ben Nevis 1966… iets wat me wel ligt om het eufemistisch uit te drukken. Ik heb al enkele Ben Nevis 1966’ers gedronken en was daar telkens behoorlijk weg van. Deze liet zich daarenboven aankondigen als euh… één van de betere.

Ben Nevis 26y 1966, 59%, OB for Japan
Hola, wat een zalige neus! Schitterende zoete en waxy sherry met een enorme fruitigheid. Banaan (nog niet al te rijp), ananas, sinaas (wel rijp), gedroogde abrikoos, vijgen… Associaties van koffie, cake, honing, antiekshop, geboende eiken meubelen, kruiden (veel kruiden, nootmuskaat en gember o.a.), tabak, sigarendoos, pfff, je kan hier eindeloos op doorgaan. Absolute topneus. Beter dan alle andere 1966’ers die ik al had, deze gaat dieper, is voller, is complexer. Hetzelfde geldt trouwens voor de smaak. Het zoete en het bittere in perfecte harmonie. Karamelsaus, noten (gesuikerd, denk aan coupe brésilienne), fruit, kruiden, prachtige eik, rozijnen, oude rum, een klein beetje rook… Afdronk? Van hetzelfde laken een broek. Ronduit prachtige Ben Nevis! 94/100

 

En dan was het tijd voor een streepje cult. Voor het slot in grootse stijl mocht een flesje Ardbeg zorgen, een flesje die wat men noemt een reputatie heeft. Dat is Reputatie met hoofdletter. Van de Provenance bestaan er enkele versies, wij kregen de eer de 1974/1997 for Europe op 55.6% te proeven. Dat is Eer met hoofdletter. Een sacraal sfeertje en dito stilte maakte zich meester van de zaal.

Ardbeg ‘Provenance’ 1974, 55.6%, OB for Europe, 1997
Schitterende, elegante neus op zachte, zoete turf vermengd met veel fruit (zoete appel en perzik), wat zilt en leder. Het looien van leder. Oud leder ook. Bijenwas, boenwas, de geur van oud geboend leder dus. Echt opmerkelijk dat leder. Maar hij gaat verder op kruiden (nootmuskaat, kruidnagel en gember) en lichte medicinale toetsen. Prachtige evolutie. En zo verschrikkelijk (dat woord is hier eigenlijk wat misplaatst) heerlijk om ruiken. Prikkelend mondgevoel. De zachte turf, dezelfde kruidigheid, een even heerlijke fruitigheid… zoetzure appels, pompelmoes, mandarijn. Het leder dat ook hier z’n opwachting maakt. Donkere chocolade smeltend op je tong. Vreselijk (ook dat woord is hier eigenlijk misplaatst) lange afdronk, op de heerlijke tonen van de smaak. Ik kan begrijpen waar dat cultgehalte vandaan komt. 94/100

 
Eindklassement van de groep (en van mezelf):

  1. Ardbeg Provenance
  2. Ben Nevis 1966
  3. Glen Grant 1959
  4. Glen Ord 30y
  5. Rosebank 1981

Geef toe, een schoon tastinkje.
 

Feest

Voor mij dan toch. Ik heb lang getwijfeld welke whisky ik zou selecteren voor mijn duizendste proefnotitie. Maar omdat ik nogal het besluiteloze type ben, ga ik het feest een beetje rekken. Ik heb de laatste maanden enkele whisky’s verzameld – het dient gezegd dat dit in de meeste gevallen spijtig genoeg flesjes van 2 of 3 cl zijn, alhoewel het financieel gezien beter zo is – en proef deze één voor één gedurende de komende dagen, eventueel onderbroken door een intermezzo indien daar (een goede) reden toe is. Het zijn stuk voor stuk whisky’s waarvan ik weet of hoop dat ze mij in de zevende hemel zullen doen belanden. Ik begin met één van de whisky’s die in de afgelopen drie jaar op mij het meeste indruk maakte, nl. de Glen Grant 21y Securo Cap. De securo cap was een sluiting (type draaidop) die enkel in de jaren 1961, 1962 en 1963 gebruikt werd. En aangezien Glen Grant z’n deuren sloot tijdens WO II, is dit dus jaren dertig whisky. Roffel roffel, hier volgt review nummer duizend.

 

Glen Grant 21y 70° proof, 40%, G&M early 1960’s, securo cap
Ah man, memories! Een avond voor Kerst, een kelder in Mortsel, een gezelschap waarbij het kwijl langs de mondhoeken naar beneden droop. Ik vond dit toen fenomenaal goede whisky, ik vind dat nu… euh, fenomenaal goede whisky. Die neus is echt uniek, indrukwekkend lekker maar niet eenvoudig te beschrijven. Laat me toch een poging wagen. Om te beginnen zoet: acaciahoning, gebak, zoet fruit à la banaan, rode appels en peer. Die banaan is gebakken banaan, met rum en honing. Rum-rozijnen. Dan heide en gedroogde bloemen. Daar stopt het bijlange nog niet bij, hij gaat verder op balsamico crème, oud leder en antiekwas. En de geur deed me van in het begin aan iets denken waar ik maar niet kon opkomen, tot het me ‘Eureka!’-gewijze te binnen schoot: Normandische pannenkoek geflambeerd met Calvados, boenk er op. En nog blijft hij evolueren. Aan de hand van een prachtige onderliggende kruidigheid bijvoorbeeld. En Canada Dry, en een beetje okkernoten, en… dat blijft maar doorgaan en doorgaan. Vermoeiend in zekere zin. Maar wat kan het me schelen! Ronduit subliem! Op de tong is hij smeuïg, dik, zoet en kruidig. Ik schrijf op: zoete appels, kaneel, gember, hars, herbal, siroop, munt, honing, Calvados, belegen eik…. Ja, vooral veel puntjes. Alles elegant, subtiel, niks scherps, complex… zo fucking complex! En lékker dat dit is! De afdronk? Pfff, whatever, lang en bitterzoet en dat zegt niks, ik weet het. Een juweeltje uit een zeer ver verleden. Hoeveel scoorde ik ‘m indertijd? 97? Wel, vandaag doe ik daar geen sikkepit van af. Buitenaards inderdaad. 97/100

Glen Grant 17y 1993, Dewar Rattray

Dewar Rattray of A.D. Rattray zoals het nu op hun flessen wordt vermeld, brengt deze maand enkele nieuwe bottelingen op de markt. Ik heb er hier een paar op een rijtje staan die ik de komende dagen zal bespreken. Beginnen doe ik met een Glen Grant 1993.

 

Glen Grant 17y 1993/2011, 55.6%, Dewar Rattray, bourbon cask #121916, 292 bottles
Frisse, levendige en fruitige neus. Veel peer, net als wat banaan en ananas. Na een tijdje ook citroen, maar dan zoet, denk aan die gesuikerde halve-maan-vormige citroensnoepjes van bij de bakker. Vanille. Bloemen van de weide: boterbloemen, madeliefjes, kamille… lente! Subtiele bijenwas, hooi, mosterd en een erg aangename mineraliteit, een zomeravond na een hevige regenbui. Ja, de seizoenen passeren hier snel. En er priemt ook wat rook van het hout door. Very nice! Met een beetje water komt het florale meer naar voor. De smaak gaat hier op door. De peren domineren (zonder dat dit ‘jong’ proeft echter), citroen en boter. Ginger Ale, maar dan zonder de prik. Cider, dito. Pils? Licht. Zoethout, zoute drop. Eik en wat mosterd. Stevig mondgevoel, licht drogend in het midden. Hier brengt water de citrus en de kruiden meer naar voor. Best lange afdronk op cider, hop en zoute drop. Ik vind dit lekkere whisky! 86/100

Twee oudjes vanop het Lindores Whisky Fest

Vanop het LWF bracht ik nog twee samples mee die ik zondag kraakte, alvorens de griep mij velde. Hopelijk ben ik vanaf morgen opnieuw in proef-vorm, want geraak stilaan zonder notes. Hieronder alvast mijn bevindingen van deze twee oldies.

 

Glen Grant 21y, 45.7%, OB, Director’s Reserve, 1970’s, tall neck, 75 cl
Over smaken valt niet te twisten, maar over de vormgeving van deze sledgehammer fles had men m.i. toch beter nog een nachtje geslapen. Op de doos staat vermeld dat dit ‘a rare example of Highland Craftsmanship from Glen Grant Distilleries, Rothes’ is. De neus is zacht, erg zacht zonder veel uitgesproken sensaties. Honing, rozenbottelthee, wat granen en een erg lichte waxyness. Wat roze pompelmoes ook, maar alles gedempt. Een tijdje in het glas laten, brengt niet veel extra naar voor. Ook de smaak is zacht, licht fruitig, wat granig en hier ook wat herbal te noemen. De afdronk is niet erg lang – dat liet zich raden – en in het verlengde van de smaak. Zeker geen slechte whisky, maar één die toch wat onder de verwachtingen bleef. Director’s Reserve!? Oude Glen Grant kan bangelijk goed zijn maar voor hetzelfde geld ook tegenvallen. Hier is het toch lichtjes dat laatste. 81/100

 

Glendronach 8y, 40%, OB bottled 1970’s, dumpy green, Italian Import
26 2/3 Fl. Oz. (fuid ounces) ofte 75 cl dus. Let op, dit is een andere versie dan de 45.4%. De neus van deze is alvast veel uitgesprokener dan deze van de Glen Grant, fruitig vooral. Allerlei citrusvruchten maar ook rijpe ananas (bijna overrijp, lichtjes zuur). Yoghurt (weer dat aangenaam zurige), heide, pollen, vers gemaaid gras, graan. Heel levendige neus. Op de smaak wat hout, wat ik op de neus niet had, hij start wat droog. Licht bitter ook. Maar daarna zet het fruit zich – wat schuw – door. Hier heb ik eerder bessen (braambessen, frambozen). Het grassige zit ook op de smaak en naar het einde meer en meer kruiden. Lange, eerder kruidige afdronk, met nog wat fruit dat om de hoek komt kijken. Lekkere oldie, maar de 45.4% vond ik nog beter. 86/100

Glen Grant 37y 1970, Duncan Taylor for The Nectar

De naam Glen Grant verwijst naar de twee oprichters, James en John Grant. De distilleerderij, gebouwd in 1840, ligt in Rothes en aan de overkant van de straat bouwde de tweede generatie Grants, burgemeester James Grant jr., een tweede distilleerderij: Glen Grant 2. Deze laatste kennen we vandaag de dag als Caperonich.

 
Glen Grant 37y 1970/2007, 53.3%, DT for The Nectar, c3475, 139 bts.
Subtiele en complexe neus op verfijnde sherrytonen. Ik heb gedroog fruit (vijgen, pruimen), noten, tabak, tabaksrook, oud leder, zachte karamel, koffie, praliné en belegen hout. Zelfs een licht tropische toets. Een neus om van te smullen! Stevig en prikkelend op de tong. Gedroogd fruit, karamel, wat hars, munt, veel noten en meer en meer hout. Wordt op de duur nogal droog (kost een puntje of twee). Lange, intense, kruidige afdronk. Kaneel. Maar ook hier wat te droog om nog hoger te scoren. Het blijft evenwel een héél lekkere whisky. 89/100

Glen Grant 1972, Duncan Taylor for The Whisky Fair

Een oude Glen Grant, altijd iets waar een mens naar uitkijkt. Deze whisky – die rijpte op sherryvat – werd recent door Duncan Taylor gebottled voor The Whisky Fair.

 

Glen Grant 36y 1972/2009, 56.3%, DT for The Whisky Fair, 209 bts
De neus is krachtig en start erg fruitig. Eerst op pompelmoes en mandarijn, daarna gaat ie de exotische toer op. Ananas, mango… maar ook pruimen en allerlei gedroogd fruit. Noten. Studentenhaver dus. Langzaamaan komen er bloemen en kruiden opzetten. Zoethout, eucalypthus. Dan boenwas en honing. Veel honing. Subtiele rook ook. Erg complex en wreed lekker die neus. De smaak is zoet en licht bitter. De sherry heeft z’n werk gedaan maar gaat nooit domineren. Het fruit (dezelfde soorten als in de neus), de kruiden, de noten, het hout, de honing, de chocolade, ze krijgen vrij spel. Middellange, verwarmende finish op allerlei zoets, leder en kruiden. Droogt niet uit. Geweldige Glen Grant. Dit is sherry zonder streken, sherry zoals ik ‘m graag heb. 91/100

Glen Grant 25y, George Strachan

George Strachan Ltd. is een Britse kruidenier en groothandel opgericht in 1926. Het heeft in het verleden al enkele whisky’s gebotteld, zowel single malts als blends.
Deze 25-jarige Glen Grant kocht ik tijdens ons bezoek aan de Mara kelder. De aanduiding ‘26 2/3 fl. Oz’ op het label slaat op de inhoud, fl. oz. is de afkorting voor de fluid ounces. 1 fluid ounce is een goeie 28 ml, wat rekenwerk brengt ons dus tot 750 ml. Deze inhoudsmaat werd gebruikt tot begin jaren tachtig, waaruit we afleiden dat deze whisky ten laatste eind jaren vijftig werd gedistilleerd. Het label vermeldt ook 86° proof, wat dan weer neerkomt op 49% alcohol.
De fles ging in Limburg meteen open maar niemand was er toen echt wild van. Het zou echter niet de eerste keer zijn dat een oude whisky z’n geheimen pas onthult na enkele weken geopend te zijn. Dit vocht zat immers ook 25 à 30 jaar onder de stop. Vandaag is het tijd voor een herkansing.

 

Glen Grant 25y 86° proof, bottled by George Strachan Ltd. early 1980’s, imported by Sestante, 26 2/3 fl. oz.
Aangename delicate sherryneus met een klein beetje old bottle effect. Mijn oma die in een vorig leven het zilverwerk poetste. Daardoorheen geroosterde noten, praliné, rozijnen, honing, rum en appels. Boter ook, gedroogde abrikozen en nog heel wat meer. Munt. Peterselie. Alles wel heel erg subtiel. Gedroogde bloemen? Ik denk het. Complex en toch wel erg lekker hoor. Een hint van turf? Mmm, niet duidelijk. Een bepaalde waxyness, dat zeker wel. Djéé, deze neus heeft tijd nodig. En geduld. Op de tong dezelfde subtiliteiten waar ik er veel aan sherry link. Walnoten (of zeggen we okkernoten?), wat hout, zilt, zoethout, een toefje tabak, vrij veel tannines (druivenpitten o.a.), hars, menthol en kruiden. Nootmuskaat, kaneel, peper… Een dipje in het midden evenwel. De smaak is zeker niet zo goed als de neus, de tannines gooien wat roet in het eten. De afdronk zit daar ergens tussenin. Die is niet echt lang te noemen maar wel lekker en moet het hebben van noten, honing en munt.
Conclusie? Hij valt me zeker beter mee dan toen bij het openen, op de neus is hij zelfs groots te noemen. Toch heb ik het gevoel dat hij nog meer te bieden heeft – of had – maar dat ik er wel erg veel moeite voor moet doen het te ontdekken. Alles is heel subtiel en zacht, soms komen er zaken door die zich dan weer verstoppen. Misschien dat hij zich bij een volgende proefbeurt wel volledig vrijgeeft. Geen makkelijke whisky in ieder geval. 87/100