Spring naar inhoud

Posts tagged ‘61.1%’

Bunnahabhain ‘Mòine’ 5y 2006, Archives Anniversary Release

Ik heb even gewacht met mijn bevindingen van deze whisky te publiceren. Ik vind ‘m dan ook niet echt geweldig. Het betreft een wel erg jonge Bunnahabhain, amper 5 jaar oud. Hij draagt de naam ‘Mòine’, Gaelic voor turf en dus het geturfde product van de distilleerderij.

 

Bunnahabhain 'Mòine' 5 YO 2006/2012, 61.1%, Archives, Whiskybase, Anniversary Release, Bourbon hogshead #800041Bunnahabhain ‘Mòine’ 5y 2006/2012, 61.1%, Archives, Whiskybase Anniversary Release, Bourbon hogshead #800041, 264 bottles
De neus is erg zoet op bubblegum en fruitsnoepjes. Jong dus. Veel granen en gist ook. Nog redelijk ‘new make’ (nog niet gerijpt distillaat). Rokerig natuurlijk, maar niet te assig. Smeulende houtskool. Grassig is het ook, net als ‘notig’. Okkernoten. Fruit zegt u? Amper, in de verte misschien wat citroen. Erg zoete smaak. Naast het granig en zilt karakter. Hier krijg je kruiden als extra. Zoethout en peper. Gist opnieuw. Ah, en nu ook fruit. Aardbeien(snoepjes) en peren. Een stevige portie assen. Lange, zoete en rokerige finish. Dit hadden ze echt nog langer moeten laten rijpen, dit is nog veel te veel new make. Meer educatief dan genietbaar. 60/100

Een straatje Karuizawa

Deze week zal grotendeels in het teken van Karuizawa staan. Karuizawa is goed bezig een cult whisky te worden, voor zover het dat nog niet is. Het stopte de productie immers in 2001 (opgestart in 1956) en sloot definitief de deuren in de herfst van 2011. Karuizawa gebruikte vooral de Golden Promise gerstvariëteit.
De overblijvende stock werd opgekocht door Number One Drinks. Deze stock wordt beetje bij beetje op de markt losgelaten, aan alsmaar stijgende prijzen. We gaan van jong naar oud, van 1984 naar 1969, en dus van duur naar duurder, van 250 naar 750 euro.

 

Karuizawa 28y 1984/2012, 61.6%, Number One Drinks, sherry butt #3692Karuizawa 28y 1984/2012, 61.6%, Number One Drinks, sherry butt #3692, 359 bottles
Eén van de gouden medaille winnaars van de Malt Maniac Awards 2012. Bedankt voor de sample Angelo. Machtige sherryneus. Enorm veel noten, veel eik, veel kruiden, veel gedroogd fruit, maar ook veel vlees. Zowel geroosterd vlees als wild (everzwijn en hert). Bij dat gedroogde fruit denk ik aan vijgen, abrikozen en rozijnen. Ik heb echter ook gestoofd fruit. Confituren (appelsienen, braambessen). Leder, donkere chocolade en koffie ontbreken ook niet. Net als tabak. En wat op de duur ook opvalt is gezouten karamel. Een aantal typische sherry-associaties dus, maar wat hier bijzonder aan is, is de intensiteit en kracht. Big! Onderliggend mag ik zeker ook de lichte turfrook niet vergeten. Die rokerigheid treedt meer op de voorgrond na wat water toe te voegen. Dan dreigt er echter ook een heel licht sulferig kantje om de hoek te komen kijken. Heel licht evenwel en helemaal niet storend. Maar water is m.a.w. overbodig op de neus. De smaak is droog. Erg droog toch wel. In het begin valt het nogal mee, maar na enige tijd trekt m’n mond er van dicht. Stevige eik, dadels, rozijnen, sinaas, tabak(sbladeren), sterke koffie (zéér sterke koffie), donkere chocolade… behoorlijk bitter allemaal. Tonen van praliné ook nog, net als leder. En opnieuw de lichte turfrook. Ook hier is de intensiteit van de aroma’s enorm. Met water vertoont hij een extra fruitigheid. De sinaas komt meer naar voor, vergezeld van bessen (licht zuur). Lange, drogende afdronk op stevige sherrytonen en iets minder stevige turfrook. Een must voor de sherryliefhebber. Als een stevige portie sherry niet je ding is, hou het dan bij de (schitterende) neus, ook als niet-sherryliefhebber is het wat dat betreft puur genieten. 90/100

De clash der Brora’s 22y Rare Malts (61.1% vs. 58.7%)

Na twee uur sneeuwpret met de kids heb ik even mijn neusholtes moeten laten wennen aan temteraturen die ze gewend zijn bij het proeven van whisky, maar ze zijn nu helemaal klaar voor Onversnedens note nummer 500: de Brora 22y 1972/1995, 61.1%, Rare Malts. Geef toe, ik kon een slechtere keuze maken. Aangezien ik nog een sample van die andere batch op 58.7% heb staan en mijn Brora 30y 2004 bijlange nog niet leeg is, wordt dit een mooie jubileum post.

Ik begin met een snifje en een nipje van de 30y 2004, kwestie van het pallet meteen op ‘what the fuck!?’ te zetten. Man, dit is en blijft toch een dijk van een whisky! Die gebalde farmy notes, zalig. De perfecte gangmaker voor de Brora 22y 1972 op 61.1% me dunkt.

Deze Rare Malts geeft zich ondanks het alcoholpercentage meteen bloot. En hoe! De neus is scherp, de whisky stormt echt je neusholtes binnen. Ik heb turf, zilt, farmy notes van de beste soort, wit fruit, maar ook een licht medicinaal toets. Djéé, dit is goed! De smaak is erg ‘dik’, hij blijft plakken, beetje vettig. Ik tref er de turf en het zilt uit de neus aan, plus peper, nootmuskaat, honing en witte pompelmoes. Erg complex en o zo lekker! I love it! Oh man, I love it! Rustig Johan, rustig, denk aan je hart. En dan hebben we die afdronk nog niet gehad… ja, dit is het soort whisky waar ik gelukkig van word zie. En, het beste van alles: ik heb nog 8cl over!

Tenslotte schenk ik mezelf nog een klestje van de 58.7% uit, voor mij de op één na beste whisky die ik ooit dronk (euh, ondertussen misschien op twee na, maar daarover later meer). Deze is zoals te verwachten redelijk vergelijkbaar, maar hij is toch nog complexer hoor, zeker in de neus maar ook op de smaak voegt hij nog extra fruit en een waxy toefje toe. Oh ja, dit is duidelijk nóg beter! Buitenaards gewoon… en by far mijn beste Brora ever.

Conclusie? De 30y is meer rechttoe rechtaan farmy Brora, de 58.7% de complexiteit ten top. Qua scores gaat het allemaal niet zo heel veel schelen. Ik gaf de 30y 2004 indertijd 95/100 en de Rare Malts 58.7% 97/100. Ik heb na vandaag absoluut geen reden om daar iets aan te wijzigen. De 61.1% kan het niveau van de 58.7% niet aan, dat is ook schier onmogelijk, maar dat van de 2004 kan hij wel aan, makkelijk. 95/100 wordt het, en met de twee sparringpartners is dat een behoorlijk gefundeerde score, al zeg ik het zelf. Drie 95+ op één avond, hèhè. En zes op een weekend, maar daarover dus later meer…

 

Bon, dit was weer een hoogtepunt in m’n leven zie! En dan straks mevrouw Onversneden mogen uitleggen hoe het drinken van enkele centiliter whisky in godsnaam een hoogtepunt in m’n leven kan zijn… het onbegrip!