Spring naar inhoud

Posts tagged ‘60’

Glenfarclas 105 8y, mid 1980’s

Glenfarclas werd in 1844 opgericht door Robert Hay, op de gronden van het Ballindalloch Estate. Hay gebruikte een deel van de uitrusting van de Dandalieth distilleerderij, die in 1825 werd gebouwd maar amper 12 jaar in gebruik was. Vandaag de klassieker ‘105’, maar dan een oude botteling, ergens van midden jaren tachtig, wat dus één van de eerste batchen moet zijn geweest.

 

Glenfarclas ‘105’ 8y, 60%, mid 1980’s, 75cl
Njummie, dit is zo’n lekker oud sherry-profiel: antieke meubelen, boenwas, chocolade, praliné, rijpe sinaas, mooie zachte eik, braambessen, rook van het hout… absoluut geen stevige sherry, wel zachte, belegen sherrytonen. Op de smaak laat het alcoholpercentage zich natuurlijk gelden. Stevig, mondvullend, maar perfect drinkbaar. Het kan zijn dat dat altijd zo geweest is, het kan ook zijn dat de tijd het geheel wat zachter heeft gemaakt. Vettig, olieachtig mondgevoel. Mooie fruitigheid (gedroogde abrikozen, mandarijnen en braambessen opnieuw), nougat, leder (oud leder natuurlijk) en daarachter kruiden. Gember, zoethout, tijm en peper. Erg lange afdronk (nu ja, sherrygerijpe whisky op dit alcoholpercentage, wat wil je), kruidig maar ook nog voldoende fruitig. Geen al te complexe, maar wel zeer genietbare oldie. 89/100

Glenfarclas 105

De Glenfarclas 105 is één van de eerste standaardbottelingen op vatsterkte en ondertussen een klassieker. Nu ja vatsterkte, het is een vatting op 60%.

 
Glenfarclas 105, 60%, OB 2010
Aangenaam geurende sherry. Sojasaus, rode bessen, dadels, vijgen, karamel, hert (nadat het gedood werd weliswaar), espresso. Met wat water doet hij me denken aan kruidige rode wijn. De onversneden (moet dat woord wat vaker gebruiken) smaak is… euh ja, stevig. Alhoewel best drinkbaar hoor. Aangename sherry met kandijsuiker, allerlei gedroogd fruit, sinaasschil, een bitterheid die mooi onder controle blijft. Met water meer fruit en ook zoethout en kruidnagel. Verwarmende droge en kruidige afdronk. Het alcoholpercentage kan afschrikken, maar daar is absoluut geen reden voor. 85/100

Three of a kind!

Bowmore 7y 2000/2007, 60%, Van Wees – The Ultimate Collection, cask 800064, bottle 190 – Islay – 77/100
Een jonge Bowmore met zoals te verwachten jonge, frisse turf. Nat hooi, rook en citroenen. Eerste slok is wat scherp… nu ja, met 60% is dat niet verwonderlijk. Daarna best drinkbaar zonder water. Ook hier de jonge frisse turf, peper, zoethout en wit fruit. Turf en zilt in de droge finish. Zonder al te complex te zijn, is deze dram best OK voor z’n leeftijd, maar ook niet meer.
 
Bowmore 17y, 43%, OB 2006 – Islay – 79/100
Eerste maal geproefd op het Whiskyfestival Gent 2007. Complexe en aangename neus. De zee! Wat kruidig ook. Smaak maltig en ziltig, met een aangename bitterheid. Citrusfruit. Een weinig turf. Complex. En een lange rokerige afdronk. 89 punten. Op dat moment nog te krijgen, maar niet meer voor lang (vervangen door een 18-jarige botteling, maar daarna toch ook nog door een nieuwe 17), dus snel nog een fles gekocht.
Fles geopend op 17/05/07, maar deze had een zeepsmaak! Nochtans dezelfde batch, dacht ik toch. Nu ja, het was wel nummer 28 of zo op het festival… Naast de boven beschreven sensaties dus duidelijk zeep. Doet me wat denken aan die harde paarse snoepjes (viooltjes?) die m’n grootmoeder vroeger had, vond ik toen ook al naar zeep smaken. Lavendel zeep.
Ook bij volgende pogingen nog steeds de (lavendel) zeep. Storend. De zeep-toets in de voor de rest best wel lekkere whisky kost deze fles toch 10 punten.
 
Bowmore 17y 1989/2007, 51.9%, cask 7914, 222 bottles – Islay – 80/100
Frisse neus (munt) met stevige rook en turf. Beetje kruiden. Ook de smaak is in eerste instantie erg fris, maar wordt vrij snel gevolgd door een turfexplosie. Lange afdronk met weer eens veel turf. Lekker hoor, maar de turf is me wat te dominant en de combinatie turf-munt is niet helemaal my cup of tea.

Calexico & een kletsje Brora

Daarnet wat naar Calexico zitten luisteren. Nee, hangen luisteren omschrijft de toestand beter. Feast of Wire, hun zesde plaat als ik me niet vergis. Lekkere deep down USA rock-blues-country, alhoewel dat qua omschrijving nogal bij de haren getrokken is, I know. iTunes omschrijft het als alternative country, wat al even nietszeggend is. Laat het ons op Americana houden, met duidelijke Mexicaanse invloeden welteverstaan. Dat laatste hoeft niet te verwonderen, die gasten komen uit Tucson, Texas.
Sunken Walz, Black Heart, Woven Birds, Guero Canelo… schitterende muziek. Dito optredens trouwens.

Het spreekt voor zich dat ik me hierbij iets te drinken had ingeschonken. Dat iets was de rest van m’n 20 cl flesje Brora Rare Malts. Muziek en whisky… aaah!

 
Brora 20y 1975/1996, 60,75%, Rare Malts, 20cl – Highlands – 91/100
De neus: zilt, turf, zoet, mineralig. Farmy toch ook wel. Zalig! Na een tijdje staan wordt ie wat stoffig. Oude boeken. Verre van onaangenaam, maar toch. De smaak: turf, hout, wat droog. Beetje water toevoegen helpt, wordt wat zoeter. Naast het zoete, bloemen in de neus en peper in de smaak. Afdronk op zilt en turf. Weerom een erg geslaagde Brora Rare Malts.