Spring naar inhoud

Posts tagged ‘52.9%’

Ben Nevis 27y 1986, Chester Whisky

Ben Nevis, dat is lang geleden. Chester Whisky bottelde een 1986. Ook The Nectar bottelde een 1986, vorig jaar als ik me niet vergis. Ik weet niet of die zo goed was als deze. Wat ik wel weet, is dat 99 euro voor een 27-jarige single malt van dit niveau tegenwoordig een koopje is.

 

Ben Nevis 27 YO 1986/201, 52.9%, Chester WhiskyBen Nevis 27y 1986/2013, 52.9%, Chester Whisky, bourbon hogshead, 157 bottles
Erg aangename en ronde neus, zoet en fruitig. Rijpe kruisbessen, rode appels en perziken. Een wandeling tussen de fruitbomen. Dat fruit wordt gevolgd door hooi, peperkoek en marsepein. Veel marsepein. Vanille ook wel. En honing. Dat zoete wil van geen wijken weten. Een mooie minerale toets maakt het af. Natte stenen en zo, je kent dat wel. Niet al te veel eik, alhoewel aanwezig. Ronde, volle en romige smaak met een zeer leuke ‘kick-back’. Eerst proef ik kruiden zoals peper en kaneel, honing en kandijsuiker, en appels. Siroop van appels, het blijft ook op de smaak erg zoet. Maar dan, plotsklaps en schijnbaar uit het niets, duikt daar roze pompelmoes en mango op. Een tropische terugslag als het ware. Iets wat voor mij het verschil maakt tussen 89 en 90 punten. Knap! Niet alleen dat ik dat proef, maar ook de manier waarop, als een dief in de nacht. Tomatin 1976 heeft dat ook soms. Sappige, ondersteunende eik. Lange afdronk, licht drogend (de eik groeit wat), maar vooral zoet en fruitig. En het goede nieuws is dat het exotisch karakter behouden blijft. Dankzij de geweldige twist op de smaak een welverdiende 90/100

Advertenties

Bruichladdich 30y 1968, Signatory 10th Anniversary

En dan nu nog ‘s een whisky die me volledig van m’n sokken blies. Een whisky die weinig bekendheid geniet, en waarover ik eigenlijk beter niets zou schrijven alvorens ik een fles op de kop kan tikken. Maar ach, er is nog genoeg lekkers out there.

 

Bruichladdich 30 YO 1968/1998, 52.9%, Signatory 10th Anniversary, cask 2326Bruichladdich 30y 1968/1998, 52.9%, Signatory, 10th Anniversary, cask 2326, 186 bottles
Wow, wow, wow, wat een neus! Elegant, delicaat, aromatisch en complex. Zijdezachte geur van licht gezoute boter, nat hooi, heide, vanille, honing, zoet fruit (meloen, banaan, kruisbessentaart), zachte peper, kaneel en groene thee. Pollen. Fris en levendig. Ook wat boselementen: mos, natte bladeren. Dat zegt allemaal misschien niet veel, maar ik kan je verzekeren, deze neus is simpelweg subliem. De smaak doet niet onder, zijdezacht vlijt dit goddelijk vocht zich neer op je tong (sorry voor de wat pathetische lyriek, maar je zou voor minder). Meloen, ananas, vanille, allerlei kruidenthees (met honing), prachtige eik, crème brûlée, kandijsuiker, nootmuskaat. Een hint van turfrook. Alsook een hint van zilt. Pfiew, dit is goed spul! Lange, elegante afdronk op gestoofd fruit, kruiden en prachtige eik. By far de beste Bruichladdich die ik al proefde. 93/100

Caol Ila 30y 1981, Liquid Sun

Oude Caol Ila, ik moet de eerste persoon nog tegen komen die dat niet lekker vindt. Vandaag een 1981 van The Whisky Agency, gebotteld onder hun Liquid Sun label. Gunther, bedankt voor deze sample (één van de vele).

 

Caol Ila 30 YO 1981/2011, 52.9%, Liquid Sun,  bourbon caskCaol Ila 30y 1981/2011, 52.9%, Liquid Sun, bourbon cask, 191 bottles
Bijzondere neus. Zoet en ‘groen’. Groene bananen. Planten. Bladeren. Tabaksbladeren. Doet serieus aan rum denken. De betere rum welteverstaan. Het zoete wordt gevormd door de bananen, ananas, vanille en kandijsuiker. Melkchocolade ook. Ronde eik en maar weinig turf. Na en tijdje waait er een frisse wind door het glas, in de vorm van munt en eucalyptus. Op de smaak meer turf(rook), samen met de bananen, de vanille en de tabaksbladeren van in de geur. Naast de turf maken ook het zilt en de jodium het geheel meer Caol Ila. De eik en kruiden (nootmuskaat en zoethout vallen op) zorgen voor de nodige body. Amandelen (richting marsepein) vullen aan. Naar het einde wordt het wel vrij droog, het groene karakter speelt op. Sterke groene thee. Lange, licht bittere afdronk met citrus (witte pompelmoes), zilt en een lichte rokerigheid. Speciaal, vooral op de neus. En op het einde iets te bitter voor mijn smaak. Zeker geen slechte whisky, zelfs geen matige, maar er is betere Caol Ila uit deze periode te vinden. 85/100

Brora 30y for The Whisky Show 2011

Tromgeroffel, want vandaag maak ik nog eens tijd voor een top-Brora, de 30y voor The Whisky Show in Londen vorig jaar (geweldig bedankt voor de sample Karel!). Ik zorg voor een waardige sparring partner, want proef ‘m naast de Brora 32, ook een botteling van vorig jaar. Vermits de 32 twee jaar ouder is dan de 30, of de jongste whisky in beide bottelingen zou althans twee jaar verschillen (alhoewel ook dat niet gezegd is natuurlijk, maar alla), zou je verwachten dat de 30 wat meer Clynelish en minder typisch (farmy) Brora is.
Nog te koop via de website van The Whisky Exchange voor 350 pond. Aan de huidige stand van het pond mag je daar in euro nog eens 100 bijtellen.

 

Brora 30y, 52.9%, Speciality Drinks Ltd for The Whisky Show 2011, matured for three decades in oak wood
Die veronderstelling kan dus naar de prullenmand. De 30 is meteen veel meer ‘Brora’ dan de 32. We weten ondertussen natuurlijk wel dat deze laatste veel tijd nodig heeft om open te bloeien en zich dan ontpopt tot een complex juweeltje, de 30 heeft echter helemaal geen tijd nodig. Waar de 32 op de duur wel wat geuren van natte hond en nat hooi vertoonde maar geen geitenstal en mest, heeft de 30 dat wel. Dat kan doen vermoeden dat de 30 meer oudere Brora bevat dan de 32. Het lijkt me niet onlogisch dat de 32 vooral teerde op Brora van eind jaren zeventig (recenter dan 1979 kan al niet). En dat in de 30 dan naast whisky van rond 1980 ook oudere vaten (i.e. van begin jaren zeventig) verwerkt zijn. Of dat de mensen van The Whisky Exchange hun handen hebben kunnen leggen op zwaarder geturfde vaten (denk aan de geweldige Brora 18y 1981 OMC). Soit, genoeg gespeculeer, terug naar de whisky. Zeer herkenbaar Brora dus. Het natte hooi, de stallen met hun mest (dampend, zoet-zurig), zachte turf, veel zoethout, planten, appels, ananas in blik, honing en een beetje bijenwas. Allemaal wat minder subtiel en minder complex – en minder evolutie ook – dan de 32 maar zo f*cking heerlijk om ruiken. Nu ja, niet dat deze niet complex zou zijn, ik dien bij het bovenstaande nog mosterd en zilt toe te voegen. Dezelfde vergelijking tussen de twee whisky’s gaat op voor de smaak. Erg ‘onsubtiele’ Brora. Het mondgevoel is romig, rond en vol. De zee (zilt en zeewier), de zoete turfrook, de honing, de appels, de bijenwas en de boerderijtoestanden die ik ook in de geur had doen hun ding. Misschien iets meer kruiden. En kweepeer. Behoorlijk lange, romige afdronk op zoete turf, zilt en kruiden. Ik scoor dit hetzelfde als de 32. Het is een verschillend profiel, de 32 heeft de complexiteit en subtiliteit als pro, de 30 de uitgepuurde Brora-ness waar ik zo kriekezot van ben. 93/100

Stevige notes. Wat is het toch heerlijk om over Brora te schrijven. En dan is drinken natuurlijk nog een stuk plezanter.

Bladnoch 21y 1991, The Whiskyman for The Bonding Dram

The Bonding Dram van Jeroen Moernaut brengt zo af en toe een eigen botteling voor z’n klanten op de markt. En de geschiedenis leert dat Jeroen z’n vaten wel weet te kiezen. Ik denk aan de erg lekkere Laphroaigh 1996 en de minstens even lekkere Macduff 2000. Ik kan alleen maar hopen dat de botteling van dit jaar – samen met The Whiskyman deze keer – een beetje in de buurt komt.

 

Bladnoch 21y 1991/2012, 52.9%, The Whiskyman for The Bonding Dram, bourbon barrel, 118 bottles
Cleane neus. Zoet en grassig. Hooi en weide (met z’n boterbloemen en klavers). Boter en karamel (toffee). Rietsuiker (iets wat een typisch element in Bladnoch uit deze periode lijkt te zijn). Wat ananas ook. In blik. Of uit blik eigenlijk. Alleszins een geopend blik. Whatever, ik kan hier erg van genieten. Een unieke, uitgepuurde stijl. Op de smaak heb ik weer dat boterige en dat grassige, samen met de romige karamel. Maar ook veel vanille nu. Vanillefudge. Daarna meer en meer eik en pompelmoes, zorgend voor een aangename bitterheid. Peper en zoethout qua kruiden. Bitter-zoet in evenwicht. Middellange afdronk op citrus, vanille, kandijsuiker en sappige eik. Lang getwijfeld over de score, tot ik er een andere Bladnoch 1991 naast zette die ik 86 punten gaf. Deze gaat er vlotjes over, zeker de neus is nog een stuk beter. Knappe selectie dus. 88/100