Spring naar inhoud

Posts tagged ‘48.5%’

Bunnahabhain 40y 1973 ‘Birthday dram’

Voorafgaand aan het voorbije Lindores Whiskyfest gaven vier Lindorables een vrij memorabel feestje voor hun veertigste verjaardag. Dominiek, Geert, Billy en Dirk hebben 1973 als vintage, wat meteen ook het distillatiejaar is van de botteling die dit feestje nog wat extra luister moest bijzetten. Dominiek, aka The Whiskyman, selecteerde een bijzondere Bunnahabhain, die moeiteloos de drie lotgenoten kon overtuigen. Ruben (WhiskyNotes) ontwierp het label, na de Caperdonich 1972 voor QV.ID het tweede ‘black label’ van The Whiskyman. Te verkrijgen bij één van de vier jarigen (contactgegevens op aanvraag) voor 250 euro.

 

Bunnahabhain 40y 1973/2013, 48.5%, The Whiskyman ‘Birthday dram’, 155 bottles
Zalige, smeuïge neus. Zoet, fruitig, zilt en waxy. Ik noteer, en dit in willekeurige volgorde: bananen (geflambeerd), perziken, meloen, papaja, mango (tropical!), vanille, honing, geboende meubels, gedroogde bloemen, heide, zilt, gekonfijte gember, zachte rook (van het hout) en sappige eik. Typisch oude Bunna. Maar dan nog wat extra geconcentreerd en extra aromatisch. Heerlijk om ruiken. De smaak is al even romig en smeuïg. Hij is fruitig, op (veel) bananen, perziken, ananas, mango, papaja. Hij is kruidig, op de gekonfijte gember van de neus, zachte peper, kaneel. Hij is wat ‘coastal’, op zilt en zeewier. Hij is zoet, op honing vooral. En hij balanceert perfect de zoete en drogere aroma’s, nog beter dan zustervaten zoals de Archives die ik al super vond, of de Malts of Scotland die wat water nodig had. Aan water heb ik hier bij het proeven nooit gedacht. Best lange afdronk, de balans tussen het zoete fruit en de kruiden/eik verder doortrekkend. Ik heb er de Archives naast gezet, wat resulteert in een puntje extra, dankzij de toch wel perfecte balans (de Archives is een beetje droger op de smaak). Maar al bij al zijn het beide schitterende whisky’s. 92/100

Advertenties

Brora 24y 1981, Dun Bheagan

Brora, daar ga ik geen woorden meer aan vuil maken. Alleen al omdat ze hier allemaal al neergeschreven zijn geweest. Ik proef een 1981 uit de stal van Ian MacLeod, gebotteld onder hun Dun Bheagan label. Bedankt voor de sample Gunther.

 

Brora 24 YO 1981/2006, 48.5%, Dun Bheagan, fino sherry butt #1524Brora 24y 1981/2006, 48.5%, Dun Bheagan, fino sherry butt #1524, 726 bottles
Aangename en delicate neus, typisch voor Brora van begin jaren tachtig. Brora zonder de boerderijtoestanden. Redelijk ‘Clynelish’ dus. En deze is ook redelijk ‘groen’. Groene thee, hars, planten en eik. Daarna appels en harde peren. Vooral de schil van groene appels. Hazelnoten. En natuurlijk ontbreekt ook de mineraliteit niet. Natte stenen, nat gras. Boter. Pas daarna toch ook een beetje turfrook, maar dat is ver op de achtergrond. Fris en prikkelend mondgevoel. Mineralen, fruit (appelsien, appel), turfrook (meer dan ik in de geur had), honing en een florale toets (gedroogde bloemen, heide). Lichte bijenwas (zou gaan tijd worden verdorie). Meer eik en hars, de appelsien maakt plaats voor pompelmoes. Het wordt dus wat bitterder, wat hier absoluut geen minpunt is. Middellange afdronk, bitterzoet op citrus, honing en eik, en helemaal op het einde terug wat turf. Niet de beste Brora uit deze periode, maar zeker ook niet de minste. 88/100

Glenburgie 26y 1983/2010, The Nectar of the Daily Drams

Glenburgie, één van mijn favoriete ‘kleine’ distilleerderijen. Geen grote naam, wel vaak grote whisky. Het merendeel van de productie verdwijnt dan wel in de Ballentine’s blends, wat overblijft aan single malt vind ik vaak top. Zeker Glenburgie gedistilleerd in de jaren zestig, als je ooit de kans krijgt dat te proeven, niet twijfelen. Vandaag een iets recenter product, een 1983 van The Nectar.

 

Glenburgie 26 YO 1983/2010, 48.5%, The Nectar of the Daily DramsGlenburgie 26y 1983/2010, 48.5%, The Nectar of the Daily Drams
Cleane en frisse neus op mineralen, gras, weidebloemen en heide. De buitenlucht. Het heeft ook een vegetale toets, en een granige. En er komt een beetje was bij kijken. Schoensmeer en kaarsvet. Fruit? Jawel, appels en witte perziken. Best genietbaar zonder geweldig boeiend te zijn. Prikkelend en tintelend mondgevoel. De smaken zijn niet geheel geïntegreerd, het springt wat van hier naar daar. Appels en peren, dan gras, dan peper, dan aarde, dan vanille, dan granen, dan gember, dan noten, dan boter… niet slecht hoor, verre van, maar het mankeert hier aan verwevenheid. Het geheel is licht bitter. Geen al te lange afdronk, granig, fruitig en zoet en vooral beter gebalanceerd. Niet makkelijk te temmen, zeker niet op de smaak. 84/100

Hart Brothers

HB

Hart Brothers is één van de vele Schotse bottelaars. De geschiedenis van het bedrijf uit Glasgow gaat terug tot laat 19e eeuw, maar het is pas in 1964 dat de gebroeders Iain en Donald Hart het bedrijf registreren als whiskyhandel en blender. In 1975 worden ze vervoegd door Alistair, die z’n sporen al verdiend had als blender bij Whyte & Mackay. Alistair legde zich toe op het opsporen en selecteren van vaten whisky. Whisky die ze verder laten rijpen tot de gebroeders het moment ‘rijp’ achten het edele vocht te bottelen. Ze beweren niets anders dan water aan hun whisky’s toe te voegen.
Vandaag zijn het Donald en Alistair die het roer in handen hebben, maar hun respectievelijke zonen Andrew en Jonathan staan paraat om het bedrijf in handen van de familie te houden.
De bottelingen van Hart Brothers kan je vinden bij enkele slijters in de Lage Landen.

 
Ballindaloch 35y 1967/2002, 48.5%, Hart Bros. – Speyside – 77/100
Dit is een Glenfarclas in disguise. Glenfarclas verbiedt onafhankelijke bottelaars de naam van de distilleerderij op hun flessen te vermelden. Indien ze dit wel doen, hebben ze een proces aan hun been. Cadenhead trotseert de dreigementen van Glenfarclas, andere bottelaars houden zich braafjes aan het verbod. Zo ook Hart Brothers. Zij noemen deze Glenfarclas dan ook Ballindaloch. Deze botteling heeft een aangename neus met verdacht weinig sherry. Wel: fruit (peer, citrus), vanille, kruiden en gaat daarna over in levertraan. Niet onaangenaam, maar bepaalde jeugdtrauma’s komen bovendrijven… De smaak is vrij droog op hout, kruiden en een beetje fruit. Daarna thee. Ook hier weinig sherry trouwens. Kruidige afdronk met veel peper. Een beetje teleurstellend voor een 35 jarige Glenfarclas.

Drie officiële Farclies

Ik bedoel dus Glenfarclas, maar wat is in godsnaam het meervoud van Glenfarclas? Glenfarclassen? Glenfarclasses? Glenfarclas’en? Whatever, Farclies dus.

 
Glenfarclas 15y, 46%, OB 2007 – Speyside – 83/100
Mmm, lekkere Speyside! Subtiel zoet in neus en smaak. Fruitig ook, naast de sherry. Heel lichte rook? Boenwas. Hout. Behoorlijk krachtige en gebalanseerde whisky. De overtreffende trap van de 10y.
 
Glenfarclas 18y 1985/2003, 48.5%, OB, sherry cask 2823, 308 bottles – Speyside – 82/100
Mijn sumiere notities vermelden ‘typische Glenfarclas met duidelijke sherry invloeden. Hout. Fruit. Best lekker. 82 punten’.
 
Glenfarclas 30y, 43%, OB 2007 – Speyside – 81/100
Oei, hier had ik meer van verwacht. Duidelijke sherry in de neus, naast het fruit (sinaas) en een klein beetje rook. Wat vettige smaak met de sherry en het fruit (peer?). Beetje kruidig (peper). Middellange afdronk. Lekker, maar de 15y is beter en vooral een pak goedkoper.