Spring naar inhoud

Posts tagged ‘44%’

Littlemill 20y 1992, Archives Anniversary release

Littlemill van eind jaren tachtig, begin jaren negentig, er kunnen er niet genoeg gebotteld worden. Ook Whiskybase heeft er ééntje op de markt gebracht onder z’n Anniversary label, meer bepaald een 1992. Hij kost je 100 euro.

 

Littlemill 20 YO 1992/2012, 54.8%, Archives, Whiskybase, Anniversary release, bourbon hogshead #44Littlemill 20y 1992/2012, 54.8%, Archives, Whiskybase Anniversary release, bourbon hogshead #44, 339 bottles
De neus start minder expressief dan verwacht, maar als je ‘m tijd geeft, bloeit hij open tot een subtiele en complexe whisky. Lichte toetsen van tropisch fruit. Wit tropisch fruit zoals lychee, meloen en coeur de boeuf. Wat pompelmoes ook wel, net als rijpe kruisbessen. Ook lichte weidetoetsen (gras, weidebloemen). Vanille. Onderliggend is er behoorlijk wat kaarsvet, en ook wat amandelspijs. Ik hou erg van dit profiel, maar op de geur heeft hij tijd nodig. Op de smaak veel minder, hij is hier een stuk minder schuw. Meteen veel fruit: pompelmoes (big time), appels, meloenen (Galia) en passievrucht. Naast dit fruit vanille, veel kruiden (peper, gember, kaneel) en een grassige toets. Gedroogd gras, hooi. Gesuikerde lindethee. Lichte eik en wat hars. Stevig en olieachtig mondgevoel. Water toevoegen brengt de vanille en de bijenwas nog meer naar voor. Lange, licht drogende afdronk op kandij en citrus. Een whisky die het haalt op de smaak, daar is hij textbook Littlemill. En je weet hoe graag ik dat heb. 90/100

Advertenties

Old Pulteney 30

Pulteney kennen we beter van z’n whisky, Old Pulteney. Pulteney distillery is het meest noordelijk gelegen van alle distilleerderijen op het Schotse vasteland, gelegen in het plaatsje Wick (aan de gelijknamige rivier), en het werd opgericht in 1826 door James Henderson.
Vandaag de officiële 30, tot voor kort de oudste Pulteney, tot men met de 40-jarige op de proppen kwam.

 

Old Pulteney 30 YOOld Pulteney 30y, 44%, OB +/- 2012
Mooie, ronde neus, zoete en zilte aroma’s in perfecte balans. Zilt, jodium, appelsap, rijpe kruisbessen, vanille, honing, aardbeienconfituur en marsepein. Daarachter een licht florale toets, en zachte eik. Het fruit krijgt een subtiel tropisch kantje: mango en ananas. I like. Zachte, elegante smaak, op tonen van tropisch fruit, perziken, rode appels, vanille, zoethout, kaneel en eik. Die eik groeit naar het einde toe maar gaat nooit overheersen, de balans blijft behouden. En ook hier ontbreekt natuurlijk het zilt niet. Lange afdronk, iets krachtiger dan de smaak zelf, wat aan de steviger wordend eik kan liggen. Kruiden, zilt en vanille vullen hier aan, maar ook het tropisch fruit roept nog wat om aandacht. Ik weet dat voor sommigen op de smaak de eik iets te veel opspeelt, niet zo voor mij. 90/100

Highland Park 40y 1958

De vierde whisky in de line-up was een cultfles, de veertig jaar oude 1958. Reken op meer dan 2000 euro op veilingen en nog 500 euro meer in winkels die nog een fles opzij hebben staan.

 

Highland Park 40y 1958/1998, 44%, OB, 665 bottles
Wat een heerlijke neus! Extreem aromatisch, expressief en rijk. Vooral dat fruit is ronduit groots. Sappige rode appels, ananas, meloen, mango en perziken. Maar ook geboend leder, sigarendoosjes en oude meubels. Gekonfijt fruit (bolus) doemt op, net als cake en zachte karamel. Marsepein. Erg smeuïg. En ook de heide en de zachte rook ontbreken niet. Vreselijk complex. Krachtig mondgevoel, zeker voor z’n 44%. Superfruitig. Geflambeerde banaan, ananas, meloen, abrikozen (zowel verse als gedroogde), gele rozijnen (van die grote). Cake opnieuw, nougat en hoe langer hoe meer kruiden. Munt, nootmuskaat, kaneel en zoethout. En ook hier de heide en de zachte rook. Best wat eik, niet verwonderlijk na 40 jaar, maar droog wordt het nooit. De zoete en de fruitige aromas blijven domineren, tot het bittere eind. Alhoewel dat bitterzoete eind moet zijn. De balans blijft immers bewaard in de erg lange afdronk. Sublieme whisky. Punto e basta. 96/100

Glenallachie 38y 1973, Malts of Scotland

Voor ik enkele nieuwe Malts of Scotland bespreek, laat ik eerst nog even een botteling uit de batch van eind vorig jaar aan bod, de Glenallachie 1973. Eentje die links en rechts al bejubeld werd. En nu ook hier.

 

Glenallachie 38y 1973/2011, 44%, Malts of Scotland, bourbon hogshead, MoS 11018, 125 bottles
Aromatische neus met veel fruitige tonen: sappige appels, peren, lychee, ananas, perziken… succulent. Suikerspin en honing zorgen voor een zoete toets, weidebloemen en gras voor een florale. Na enige tijd gaat dat richting vegetaal. Planten, groenten. Zeer mooie neus. Zo goed als geen eik, iets wat ik op de smaak wel heb, samen met kruiden en okkernoten, wat het geheel licht drogend maakt, maar er is nog meer dan genoeg fruit (wit fruit en pompelmoes) en zoete tonen (vanille, honing) om de balans te vrijwaren. Middellange, mooi drogende afdronk met eik en fruit in balans en ook iets aangenaam zurigs. De smaak haalt niet helemaal het niveau van de neus, maar dan nog is dit een absolute winnaar. 91/100

Twee Balblairs

Vandaag proef ik twee Balblair samples, een tijdje geleden meegebracht van een festival. Was het het WWWF? Of Spirits in the Sky vorig jaar? Mmm, don’t remember. In ieder geval, deze whisky’s vertegenwoordigen zowat het beste en het slechtste wat Balblair te bieden heeft.

 
Balblair 15y 1991/2007, 55.2%, Dewar Rattray, cask 3289, 204 bottles – Highland – 69/100
Een ander deel van dit vat is gebottled voor Jack Dewar (for Monnier). Bitterzoete neus, op lichte sherry met karamel en koffie. Het afsteken van vuurwerk. Lichte zwavel. Met water geconfijt fruit, of zo van die bitterzoete citrusschillen. De smaak is wel héél bitter, de sherry is veel te dominant. Veel rubber, (kurkdroog) hout, gember… Iets beter met water, maar blijft toch erg bitter, ook in de nasmaak. Enkel en alleen als je van über-sherried whisky houdt, maar absoluut not my cup of tea.
 
Balblair 38y 1966/2004, 44%, OB, spanish oak, 2400 bottles – Highland – 92/100
Wow, deze Balblair is helemaal anders dan ik had verwacht. Zo goed als geen hout en erg beheerste sherryinvloed. Fris en fruitig (appel, peer) in neus en smaak. De elegante neus geeft ook lekkere waxy toestanden en een dito kruidigheid. Karamel. Crème brûlée? Jawel! Lekker seg! De smaak is al evenzeer om van te smullen. Die is zoet (honing), fruitig (eerder gestoofd fruit hier) én kruidig, en dat alles heel mooi gebalanceerd. De finish is lang en bitterzoet op honing en okkernoot. Heerlijk! In verhouding tot de leeftijd en het vattype is deze whisky erg zacht en toegankelijk, hij vertoont relatief weinig houtinvloed. Een dijk van een whisky en by far mijn beste Balblair tot op heden.