Spring naar inhoud

Posts tagged ‘25 yo’

Bowmore 25y

Als we van de bottelperiode van de nieuwe Bowmore 25y z’n leeftijd aftrekken, belanden we midden in de jaren tachtig, midden in de lavendel- en zeepperiode dus. Desondanks blijkt mijn vrees voor een ‘French Whore Perfume’ bom onterecht te zijn…

 

Bowmore 25y, 43%, OB 2011
Zachte sherry vermengd met zilt en turf. Munt ook, eucalyptus, hout en drop. Gedroogde bloemen. Confituur. Alles behoorlijk subtiel. De smaak is zijdezacht en licht droog op turf, karamel, bloemen, noten en kruiden. Veel ‘bloemen’ zoals je kan lezen, floraal is inderdaad het woord, maar nooit ‘zeep’. De afdronk is best lang en zoet op zilt en fruitige turf. Dit is lekkere whisky, maar aan het niveau van de 21y kan hij naar mijn smaak toch niet tippen. 84/100

Port Ellen 1982/2007, Berry Bros, casks 2470 & 2472

Bottelaar Berry Bros & Rudd heeft de laatste jaren een aantal Port Ellens 1982 gebotteld, sommige op 46%, andere op vatsterkte. Of op zogenaamde vatsterkte. Het is immers nog maar zelden dat een whisky die op cask strength lijkt gebotteld te zijn, ook effectief de alcoholsterkte van het vat heeft behouden. Vaker, veel vaker, wordt de whisky versneden tot een percentage waarop hij volgens de bottelaar het best tot z’n recht komt. Er wordt dan wel angstvallig op toegezien dat het uiteindelijk percentage nog wel ‘cask strength’ genoeg is. Ik bedoel dat indien 46% of 50% de ideale sterkte zou zijn, dat gegarandeerd bv. 45.9% of 50.2% zal worden.

 
Port Ellen 25y 1982/2007, 55.6%, Berry Bros & Rudd, casks 2470 & 2472
De donkere kleur verraadt het vattype. Amber. De neus laat nog weinig aan de verbeelding over. Stevige sherry op tonen van perensiroop, kandij, tabak, leder en koffie, waarbij natuurlijk het zilt en de turf niet mogen ontbreken. Wat rubber ook. Geen sulfer deze keer, nice. De smaak is stevig en mondvullend, met de sherry, het zilt en de turf die elkaar mooi in evenwicht houden. Hier komen ook nog kruiden bij, peper en zoethout. Gekonfijt fruit en chocolade. Erg lange afdronk op turf, zilt en kersen. Doet me qua profiel denken aan vat 2463, gebotteld door Dewar Rattray, ook in 2007 trouwens. Hoeveel scoorde ik die? 91? Wel, dit is even goed. 91/100

Glen Moray 1959, Samaroli

En nu we toch bezig zijn met superspul, proefde ik gisteren ook nog een Glen Moray van 1959 gebotteld door Samaroli, een whisky die omwille van de bottelaar en de huidige veilingprijzen van rond de 1000 euro torenhoge verwachtingen schiep.

 

 

Glen Moray – Glenlivet 1959, 46%, Samaroli, 1984, sherry butt, 240 bts.
Een hele waaier aan geuren. Zalige geuren. Tropisch fruit (we zitten dan ook in de goeie periode daarvoor): mango, meloen, passievrucht, ananas, papaya… heerlijk. Abrikozen niet te vergeten, hoe langer hoe duidelijker. Vanille komt erbij, wat hout, bijenwas, pollen, antieke meubelen, sandalwood… een typisch oud Highland profiel. Of oude Springbank, ook daar kan je deze mee vergelijken. De smaak is vrij krachtig en vol, fruitig en kruidig. De abrikozen zijn hier gedroogde, ik heb ook sinaas, er is ook meer hout dan op de neus, de vanille is nog aanwezig, maar het zijn de kruiden die hier het verschil maken. Nootmuskaat, kaneel, kruidnagel, koriander, the whole lot. Hoestbonbons. Geen al te lange maar wel heerlijke afdronk op vanille, sinaas en gember. Een whisky waar de klasse van afstraalt. 92/100

Port Ellen 1983, Norse Cask

Norse Cask is een label van de Deense onafhankelijke bottelaar Quality World. Tot op vandaag hebben ze bij mijn weten drie Port Ellens gebotteld, twee 1983’ers en één 1979. De Port Ellen die ik vandaag proef is een botteling van een sherry hogsheadvat. Port Ellen 1982/1983 op sherryvat, altijd gevaar voor sulfer.

 

Port Ellen 25y 1983/2009, 58.6%, Norse Cask, cask QW1312, 226 bts.
De neus start alvast on-Port Ellen. Ik heb weinig rook en ook niet al te veel zilt. De sherry heeft z’n werk gedaan en maakt de neus zoet en fruitig. Stroperige karamel, honing, gekonfijt fruit, perensiroop, gedroogde abrikozen en vijgen… de karamel krijgt een verbrand randje. Geen sulfer evenwel. Daarna kruiden, maar het geheel blijft vooral zoet. Wat rook, toch wel, maar op de achtergrond. In de mond is hij stevig en olie-achtig, romig bijna. Meer rook dan op de neus, naast het zoets en de kruiden. Peperkoek. Nootmuskaat ook en peper. Noten. Tevens wat fruit, pruimen en naar het einde peer. Lange, kruidige, wat grassige afdronk met een voldoende portie rook. Zéér lekkere Port Ellen. 91/100

En nog twee Glenfarclassen

Vandaag de twee andere Glenfarclas samples, de 25-jarige en de 40-jarige. Glenfarclas maakte doorheen z’n geschiedenis een gestage groei door. In 1897 werd de distilleerderij volledig herbouwd, in 1960 werd de productiecapaciteit verdubbeld en in 1976 werden er twee nieuwe stills geplaatst, wat het totaal op zes bracht. Momenteel gaat ongeveer de helft van de productie naar single malt, de rest naar de blenders.

 

Glenfarclas 25y, 43%, OB 2010
Ook hier krijg je zachte en zoete sherry op de neus, bij deze vergezeld van een duidelijke munttoets. Donkere chocolade ook, wat ons bij After Eight brengt. Kersen. Honing. Het mondgevoel is vol en zijdezacht met fruit (kersen, sinaas), honing, koffie en noten. Een beetje hout. Peperkoek? Best lange afdronk op hout en een lichte kruidenheid. Lekkere whisky, absoluut, maar eens te meer: waarom deze kopen als je met de 15y voor de helft van de prijs een even goede whisky hebt? 85/100

 

Glenfarclas 40y, 46%, OB 2010
Ola, dit is iets anders! Ook zoet, maar veel meer fruit. Gedroogd fruit à la rozijnen, pruimen, vijgen, maar ook orangettes en van die halve-maan-vormige gesuikerde sinaasschijfjes. Braambessen. Naast het fruit noten, eucalyptus, heide en redelijk wat kruiden. Kaneel en zoethout. Drop. Heerlijk om ruiken. De smaak is nog kruidiger dan de neus, het fruit komt wat in de verdrukking. Hier is het vooral gedroogd fruit dat tussen de kruiden en het hout doorpriemt. Qua kruiden denk ik aan zoethout, nootmuskaat en veel peper. Donkere chocolade en drop zorgen voor een zoete toets. Koffielikeur steekt ook nog de kop op. Toch wel een pak complexer dan de voorgangers. De afdronk is lang en droog (maar zeker niet té droog, wordt net als op de tong nooit wrang), met tonen van koffie en chocolade – altijd al een geslaagde combinatie – en zoethout. Zéér lekkere whisky en met z’n dikke 250 euro ook zeer betaalbaar voor een veertigjaar oude whisky. 91/100

Caol Ila 25y 1984, Cadenhead

Het dorpje Caol Ila werd in 1846 zo goed als letterlijk uit de grond gestampt door de oprichter van de Caol Ila distilleerderij, Hector Henderson, op dat moment ook de eigenaar van Littlemill. Samen met de bouw van hun werkplek bouwde hij immers huisjes voor z’n werknemers.

 
Caol Ila 25y 1984/2010, 55.2%, Cadenhead Authentic Collection, 250 bts
Gebalanceerde neus op turf, appelsienconfituur, appel, zilt, kruidnagel en kaneel. Op de tong is hij zoet en zilt met ook hier de turf, net als citrus en vanille. De afdronk is redelijk droog, rokerig en ziltig. Lekkere whisky, kapt makkelijk binnen. En ik moet verdorie nog altijd mijn eerste slechte Caol Ila tegenkomen… 85/100

Hakushu 25y

Laat ons nog even in Japan blijven… De Hakushu 25y is de oudste whisky van deze distilleerderij. De prijs is er dan ook naar: waar je hem nog kan vinden, betaal je gauw 650 euro.

 
Hakushu 25y, 43%, OB 2008
Aangename, olieachtige neus met lekkere sherrytonen. Eerst heb ik noten, vlees en nieuw leder. Dan wat fruit: wit fruit (appel en peren) en veel sinaas. Daarna wordt hij vrij herbal. Eucalyptus en zo. Zachte smaak, licht drogend met ‘mellow’ hout (belegen), zoethout, sinaas, pompelmoes, peper, kruidnagel. Woodsmoke? Drogende, middellange afdronk. Lekkere whisky maar veuls te duur. 86/100

Benromach 25y

In feite zou Benromach in het rijtje van Port Ellen, St. Magdalene en Brora moeten staan, het werd immers samen met deze legendes in 1983 gesloten door United Distillers (UDV, het huidige Diageo). Maar in tegenstelling tot zijn roemruchte lotgenoten werd Benromach ‘gered’, door Gordon & MacPhail die het in 1992 opkocht, alhoewel de distilleerderij op de washbacks na volledig ontmanteld was.

 

Benromach 25y, 40%, OB 2010
Frisse, florale neus op bloesems, citroen, limoen, gras, vanille, van die harde fruitsnoepjes en gember. Geconfijte gember (een aanrader). Die gember zit ook in de volle, romige en zoete smaak. Vanille, fudge, geroosterde noten en een tikkeltje rook. De afdronk is bitterzoet en kruidig. Lekkere whisky, maar met de nieuwe 10y heb je voor minder geld een whisky die minstens even goed is. 85/100

Highland Park 25y 1981, Daily Dram

Highland park ligt zoals iedereen weet niet in de Highlands maar op Orkney. De naam van de distilleerderij komt van de hoger gelegen heuvels, High Park. Een 20% van de productie gaat naar single malts.

 

Highland Park 25y 1981/2007, 43%, Daily Dram, The Nectar
Aangename, grassige en frisse neus. Hooi, citrus, appels, een beetje rook en een beetje zilt. Zoete en fruitige smaak op honing, marespein, citrus, noten, gras en lichte turf. Geen geweldig lange afdronk met citrus en kruiden. Lekkere en me dunkt vrij typische HP. 84/100

Glen Grant 25y, George Strachan

George Strachan Ltd. is een Britse kruidenier en groothandel opgericht in 1926. Het heeft in het verleden al enkele whisky’s gebotteld, zowel single malts als blends.
Deze 25-jarige Glen Grant kocht ik tijdens ons bezoek aan de Mara kelder. De aanduiding ‘26 2/3 fl. Oz’ op het label slaat op de inhoud, fl. oz. is de afkorting voor de fluid ounces. 1 fluid ounce is een goeie 28 ml, wat rekenwerk brengt ons dus tot 750 ml. Deze inhoudsmaat werd gebruikt tot begin jaren tachtig, waaruit we afleiden dat deze whisky ten laatste eind jaren vijftig werd gedistilleerd. Het label vermeldt ook 86° proof, wat dan weer neerkomt op 49% alcohol.
De fles ging in Limburg meteen open maar niemand was er toen echt wild van. Het zou echter niet de eerste keer zijn dat een oude whisky z’n geheimen pas onthult na enkele weken geopend te zijn. Dit vocht zat immers ook 25 à 30 jaar onder de stop. Vandaag is het tijd voor een herkansing.

 

Glen Grant 25y 86° proof, bottled by George Strachan Ltd. early 1980’s, imported by Sestante, 26 2/3 fl. oz.
Aangename delicate sherryneus met een klein beetje old bottle effect. Mijn oma die in een vorig leven het zilverwerk poetste. Daardoorheen geroosterde noten, praliné, rozijnen, honing, rum en appels. Boter ook, gedroogde abrikozen en nog heel wat meer. Munt. Peterselie. Alles wel heel erg subtiel. Gedroogde bloemen? Ik denk het. Complex en toch wel erg lekker hoor. Een hint van turf? Mmm, niet duidelijk. Een bepaalde waxyness, dat zeker wel. Djéé, deze neus heeft tijd nodig. En geduld. Op de tong dezelfde subtiliteiten waar ik er veel aan sherry link. Walnoten (of zeggen we okkernoten?), wat hout, zilt, zoethout, een toefje tabak, vrij veel tannines (druivenpitten o.a.), hars, menthol en kruiden. Nootmuskaat, kaneel, peper… Een dipje in het midden evenwel. De smaak is zeker niet zo goed als de neus, de tannines gooien wat roet in het eten. De afdronk zit daar ergens tussenin. Die is niet echt lang te noemen maar wel lekker en moet het hebben van noten, honing en munt.
Conclusie? Hij valt me zeker beter mee dan toen bij het openen, op de neus is hij zelfs groots te noemen. Toch heb ik het gevoel dat hij nog meer te bieden heeft – of had – maar dat ik er wel erg veel moeite voor moet doen het te ontdekken. Alles is heel subtiel en zacht, soms komen er zaken door die zich dan weer verstoppen. Misschien dat hij zich bij een volgende proefbeurt wel volledig vrijgeeft. Geen makkelijke whisky in ieder geval. 87/100

Tamdhu 25y

Blijkbaar is dit nog maar mijn tweede Tamdhu. Tamdhu werd in 1897 opgericht en twee jaar later verkocht aan Highland Distillers & Co Ltd. Na twintig jaar stilgelegen te hebben, werd de productie terug opgestart in 1948. Het was evenwel pas in 1976 dat Tamdhu als single malt werd gelanceerd, tot voordien ging de productie volledig naar de blenders. Ook na 1976 was het grootste gedeelte van de whisky bestemd voor blends, met op kop Famous Grouse (maar ook in J&B en in Cutty Sark tref je Tamdhu aan).
Een trieste noot om mee te eindigen: de Edrington Group, sedert 1999 eigenaar van Highland Distillers & Co, besloot vorige maand Tamdhu definitief te sluiten.

 
Tamdhu 25y, 43%, OB 2006
De neus van deze Tamdhu is fris met veel bloesems, appel, ananas, kaneel en tabak. De smaak valt me wat tegen, heeft iets van bier (spijtig genoeg pils). Ja, een bitterheid die ik eerder met bier associeer. Hout, karamel, nootmuskaat en peper. De afdronk is ziltig maar niet erg lang. 77/100