Spring naar inhoud

Posts tagged ‘23yo’

St. Magdelene 1970, Rare Malts

Naast de overbekende 1979 heeft Diageo indertijd een tweede St. Magdalene gebotteld als Rare Malt Selection, een 1970. Voor beide betaal je ongeveer 400 euro op veilingen. Mocht je dat bedrag te spenderen hebben, zou ik wel weten op welke m’n zinnen te zetten.

 

St. Magdalene 23y 1970/1994, 58.1%, Rare Malts
Rare Malts, dat wil zeggen dat ik de termen ‘stevig’, ‘clean’ en ‘scherp’ moet bovenhalen. Zo ook hier. De neus start alcoholisch, grassig en scherp, maar dat deemstert langzaamaan weg. Granen, hooi en rubber maken plaats voor fruit, turfrook en honing. Qua fruit moeten we het zoeken bij de familie van de citrusvruchten. Limoen, mandarijn en appelsien. Kruiden piepen ook om de hoek. Zoethout, nootmuskaat en gember. Vol en krachtig op de tong, grassig en fruitig. Maar ook hier heeft hij tijd nodig om open te komen, dat fruit is er niet onmiddellijk. Het fruit ligt in lijn met dat van op de geur en wordt vergezeld van noten, hooi, kruiden en eik. Naar het einde wordt het een beetje bitter en doemt opnieuw de turfrook op. Lange, droge afdronk op eik en kruiden. Net zoals de 1979 is ook de 1970 een whisky die veel tijd en geduld nodig heeft. Maar die dan al bij al toch heel wat minder te beiden heeft dan z’n legendarische broer. 86/100

Advertenties

Littlemill 23y 1990, The Whiskyman for LWF

De festivalbotteling van het voorbije Lindores Whiskyfest is een Littlemill 1990 van The Whiskyman, en was op minder dan een kwartier uitverkocht. Het is dan ook een botteling op amper 60 flessen, oftewel ‘a very very small cask’. Ik proef ‘m naast de 1990 voor Fulldram.

 

Littlemill 23y 1990/2013, 49.6%, The Whiskyman for Lindores Whiskyfest, ‘very very small refill sherry cask’, 60 bottles
O yes, dit is Littlemill van de betere soort. Schitterende neus op fruitige, zoete en grassige tonen. Ten eerst het fruit. Dat zijn appels, perziken, gele pruimen, abrikozen en ananas. Dan het zoete. Dat is onder andere vanille, honing en marsepein. Het grassige vertaalt zich in gedroogde bloemen, hooi en gedroogd gras. Het geheel wordt nog wat romiger door de geur van bijenwas en schoensmeer. Eik en zachte kruiden zoals kaneel, zoethout en gember vullen aan. Echt wel zalig om ruiken. Op de tong is hij romig en dik, startend op fruitige en zoete associaties zoals honing, vanille, mandarijn, perzik en pompelmoes. Daarna volgen enkele drogere zaken zoals hooi, eik, hars en kruiden (gember en kaneel vallen op). Lichte mineralen ook. Alles mooi verweven. De afdronk is lang, fruitig en licht kruidig, prachtig bitterzoet. Ronduit heerlijke whisky. Hij ligt erg in lijn met de botteling voor Fulldram. Deze laatste is misschien nog net iets complexer, maar veel scheelt het niet. 91/100

Blair Atholl 23y 1989, Coopers Choice

Dat is dus Blair Atholl met dubbele ‘l’. Er is een plaats in Schotland met de naam Blair Atholl, maar de distilleerderij gaat door het leven als Blair Athol. Behalve hier dus.
De geschiedenis van Blair Athol gaat terug tot 1798, toen John Steward en Robert Robertson een distilleerderij met de naam ‘Aldour’ uit de grond stampten, op de plaats waar de huidige distilleerderij staat. Dit project was echter geen succes, de heren dienden de deuren van Aldour te sluiten. In 1826 werd de productie nieuw leven ingeblazen door Alexander Connacher. Na een overname in 1933 door Arthur Bell & Sons, is het vandaag eigendom van Diageo.

 

Blair Atholl 23y 1989/2013, 46%, The Coopers Choice, cask 6502, 280 bottles
Niet al te complexe, maar wel erg frisse neus. Veel mineralen, zoals kalk en de geur van vers gemaaid en nat gras. Lichte granen en al even lichte kruiden. Wat kaneel, wat peper, wat munt. Fruit? Wel ja, misschien een beetje citrus (limoen, pompelmoes), meer niet. Voor de rest valt er nog weinig te ontwaren, op de geur van gedroogde bloemen na. Ik vind dit niet echt boeiend. Ook op de smaak valt hij me tegen. Prikkelend en nogal springerig. Springt van de hak op de tak, van granen op marshmallows, van peper op citroen, van amandelen op pompelmoes. Weinig consistent, weinig gebalanceerd. En ook niet geweldig lekker. De afdronk is nog redelijk lang, maar een beetje bitter (peper, eik, granen en pompelmoes). 77/100

Glenburgie 23y 1989, Chester Whisky

We mogen de laatste van de vier Chester whisky’s niet vergeten. Dat is een Glenburgie 1989. Glenburgie is zo één van die minder bekende distilleerderijen waar ik toch wel een zwak voor heb, zowel voor het ouder als voor het recenter spul. Deze kost je een 90 euro.

 

Glenburgie 23 YO 1989/2013, 54.8%, Chester WhiskyGlenburgie 23y 1989/2013, 54.8%, Chester Whisky, bourbon barrel, 212 bottles
Frisse, cleane neus met veel ‘groene’ elementen. Groene thee, planten, nat gras (en z’n mineralen), kruisbessen en nog wat groene bananen. Kaarsvet en schoensmeer brengen de altijd welgekomen was met zich mee. Het geheel wordt daarna wat zoeter, op tonen van suiker en zoete ontbijtgranen. En nog wat later krijgt het een zuur kantje. Een aangenaam zuur kantje. Yoghurt, citroenen. Lekkere neus, zonder super te zijn. Wat trouwens ook gezegd kan worden van de smaak. Fruit (citrus vooral maar ook gele appels), granen, vanille en kruiden (peper, gember… lichte bitterheid), een doordeweeks bourbon-recept. Maar het is allemaal perfect, zonder de kleinste fout. Dat maakt het misschien niet de meest boeiende whisky, maar er valt anderzijds ook niets op aan te merken. De whisky blijft relatief lang hangen, waarbij de balans tussen de zoete en bittere tonen behouden blijft. Goed zonder meer. 84/100

Ardmore 23y 1977, Signatory

Vandaag nog zo één van die dumpy Signatory flessen, die mij wel vaker kunnen bekoren. Een Ardmore 1977.

 

Ardmore 23 YO 1977/2000, 58.1%, Signatory, cask 1183Ardmore 23y 1977/2000, 58.1% Signatory, cask 1183, 306 bottles
Mooie ronde, olieachtige neus op tonen van zachte turf, olijfolie, gedroogde bloemen, heide, nat hooi en zelfs wat mest. Nogmaals, dat is een meerwaarde, hoe gek het ook klinkt. Zoetzuur geheel. Gesuikerd citroensap. Een beetje zilt ook wel. Niet supercomplex, wel erg aangenaam om ruiken. Op de smaak is de turf nog wat promintenter aanwezig, en het gevoel is ook hier olieachtig. Peper, nootmuskaat en gember zorgen voor de nodige pit, citroen en sinaas voor wat fruit, vanille en nougat voor zoets. Lange afdronk, op turfrook, kruiden en citrus. Dat olieachtige is hier een absolute meerwaarde. De lichte farmy toets op de neus zeker ook. Weer een erg lekkere Signatory dumpy. 88/100

Tobermory 23y 1972, Lombard

Tobermory is de enige distilleerderij op het eiland Mull. Vandaag bottelt Tobermory onder z’n eigen naam niet-geturfde whisky, en geturfde onder de naam Ledaig. Ik proef vandaag een Tobermory 1972, die Lombard bottelde onder z’n Jewels of Scotland label.

 

Tobermory 23 YO 1972, 46%, Lombard Jewels of ScotlandTobermory 23y 1972, 46%, Lombard Jewels of Scotland
De neus start niet al te geweldig op scherpe granen, karamel, overrijpe (maar dan écht wel overrijpe) sinaas, peper, boter, medicinale toetsen en scherpe turfrook. Mosterd ook. Van Dijon. Scherp is het woord, en helemaal niet zo aangenaam. Na enige tijd komt er zelfs wat zeep bij, wat niet echt een verbetering te noemen is. Op de smaak heb ik die zeep vrij meteen (misschien omdat ik er nu op gefocust ben). Er is spijtig genoeg ook een soort van plastic waar te nemen, net als het even geweldige natte karton. Oké, aan de andere kant van het spectrum valt er ook wat sinaas, peper en nootmuskaat te ontwaren, maar daar moet je al moeite voor doen. Soit, het heeft niet veel zin nog verder te zoeken, het is toch al om zeep. De afdronk is gelukkig niet al te lang. Jewels of Scotland… mja. 58/100

Longmorn 23y 1988, First Cask

First Cask kennen we van het Britse Direct Wines, maar sinds kort ook van Whisky Import Nederland (WIN) van de heren Jan Kok en Marcel Bol. Onder hun First Cask label (ik ga ervan uit dat ze de rechten van Direct Wines hebben overgekocht) bottelen zij single casks, zoals deze Longmorn 1988. Hij kost je net geen honderd euro. Bedankt voor de sample Steven.

 

Longmorn 23y 1988/2012, 52.6%, First Cask, sherry hogshead #14379, 259 bottles
Volle, smeuïge sherryneus. Veel zoet fruit: rozijnen op rum, gekarameliseerde appels, warme appelstrudel, tarte tatin, appelmoes met kaneel… eigenlijk alles wat je kan bedenken met warme appels. Vergezeld van een bolletje vanille-ijs. Bramenconfituur ook, en pruimencompot. Daaronder zorgen vanillefugde en bijenwas voor een extra smeuïgheid. Gevolgd door sappige eik, gekonfijte gember en zoethout, die de neus extra gewicht geven. Mooi. Zéér mooi. De vanille groeit trouwens, we hadden al vanillefudge en vanille-ijs, nu zijn het zuivere vanillestokjes. Leder ook nog en een beetje heide. Een heel lichte rokerigheid. Van de heide, en van sigarendoosjes. Die evolutie is echt knap. Erg aangenaam mondgevoel, perfecte sterkte. Zoete en kruidige tonen vallen op. Kandijsuiker, rozijnen, gedroogde pruimen en melkchocolade met pralinévulling. Lichtgroene bananen (zoals ik ze het liefst heb). Qua kruiden noteer ik zoethout, kaneel en nootmuskaat. Speculaaskruiden ook wel. De balans is perfect, het zoete blijft mooi in de pas van de drogere elementen lopen. Lange afdronk waarbij het gedroogde, zoete fruit blijft domineren. Een whisky die startte op 87/100 om uiteindelijk zonder blikken of blozen te eindigen op 90/100

Caol Ila 23y 1984 for The Finest Notes

Ik ben een tijdje geleden via-via in het bezit gekomen van een sample van de eerste clubbotteling voor The Finest Notes, de whiskyclub met uitvalsbasis Zolder. Het betreft een Caol Ila 1984, gebotteld ter ere van hun 5 jarige bestaan.

 

Caol Ila 23y 1984/2008, 52.7%, Duncan Taylor for The Finest Notes, 65 bottles
In de neus zachte zoete turf, fruit (appel, citroenschil, confituur van appelsienen), zilt, zeewier, oesters (de zee dus) en kruiden (kruidnagel, zoethout). Lekker. Een klein beetje eucalyptus ook. En lichte mineralen. Zelfs een licht farmy kantje valt te ontwaren. Het mondgevoel is zacht en romig. In de smaak turf, meer dan in de geur, vanille, zilt en citrus. Allerlei zeevruchten, besprenkeld met citroen. Na enige tijd ook ananas en rode appels. En de zoethout die ik ook op de neus had, hier aangevuld met kaneel. Hoog drinkbaarheidsgehalte. Lange zoete afdronk op turfrook, vanille, zilt en een toefje peper. Een zeer geslaagde selectie van de mannen van The Finest Notes. 89/100

Highland Park 23y 1989, Malts of Scotland

De geschiedenis van Highland Park neemt een aanvang eind 18e eeuw, meer bepaald het jaar 1798, toen predikant en Orcadian (inwoner van Orkney) Magnus Eunson illegaal whisky zou gedistilleerd hebben op de plaats waar zich nu de distilleerderij bevindt. Eunson was een notoir smokkelaar en verborg z’n flessen onder de preekstoel van z’n kerk. Desondanks werd hij later heilig verklaard. Officieel echter is het geboortejaar van Highland Park 1826, toen Robert Borwick startte met de bouw van de distilleerderij én het een licentie om te distilleren kreeg.
Vandaag een 1989 van Malts of Scotland

 

Highland Park 23y 1989/2012, 53.2%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS12030, 281 bottles
Frisse, mooi gebalanceerde neus. Hij moet het hebben van citrus (pompelmoes, limoen) en sappige rode appels, zoete granen en daaronder heide en hooi. Lichte waxy tonen en vanille. Turf? Misschien, in de verte dan toch. Jodium, ook in de verte. Ik vind dit een zeer aangename geur, doet wat zomers aan. Meer heide en hooi op de smaak, en ook de turf groeit. Maar de granen en het citrusfruit worden niet weggedrukt. Vanille en honing maken het wat zoet. Fris, levendig mondgevoel. De afdronk is eerder kort te noemen, op pompelmoes en zoethout. Licht en aangenaam bitter. Vooral op de neus meer dan geslaagd. 85/100

Littlemill 23y 1988, Archives

Tijd voor nog een nieuwe Archives botteling, een Littlemill deze keer. Net als de Jura en de Glenrothes is ook dit een 1988’er. De prijs ligt met 125 euro echter een stukje hoger. Of zeg maar stuk, de broertjes uit de derde release kosten immers maar 85 euro. Het is duidelijk dat Littlemill de laatste paar jaar een naam heeft verworven. Volledig terecht als je al die beauties uit de periode van rond 1990 bekijkt. Ook deze zal ongetwijfeld een schot in de roos zijn, dit kan je zo goed als blind kopen.

 

Littlemill 23y 1988/2012, 49.3%, Archives, sherry cask #08/1077, 48 bottles
Yes… zo typisch, zo herkenbaar en vooral zo heerlijk is Littlemill uit deze periode op een actief sherryvat. Het heerlijkste fruit met een stevige portie sherry. Het heerlijkste fruit is vaak tropisch fruit, ook hier dus. En de sherry is stevig maar gaat nooit overheersen, daarvoor is het fruit te krachtig. De sherry vertaalt zich in noten, tabak en dadels. Doorheen deze strijd tussen het fruit en de sherry de geur van nattte bladeren en mos. Voor mij altijd een plus dat bos. Op de smaak gaat de gebalanceerde tweestrijd tussen het fruit (tropisch & sinaas) en de sherry verder, daar aangevuld met best wat eik en rozenbottel. En jawel, een klein beetje turf. Lange, droge afdronk op eik, kruiden en rozenbottel. Blind kopen, ik zei het al. 91/100

Glenrothes 23y 1988, Archives

Nummer drie in het rijtje nieuwe Archives bottelingen is een Glenrothes 1988. Deze kost net als de Jura (zelfde vintage) 85 euro. Waar de distilleerderij ligt, kan je afleiden uit de naam, in het dal (glen) van de rivier Burn of Rothes, ten zuiden van de plaats Rothes.

 

Glenrothes 23y 1988/2012, 53.4%, Archives, refill sherry hogshead #7318, 80 bottles
Lichte kleur voor 23 jaar op sherryvat gerijpt te hebben. Weinig actief vat waarschijnlijjk. In ieder geval is er niet erg veel van de sherry te merken in de neus van deze whisky. Wel vanille (jawel) en veel citrusfruit: pompelmoes en gezoete citroen (halvemaanvormige snoepjes van bij de bakker). Wat granen ook, dille en gedroogd gras. Niet veel meer. Weinig boeiend en ‘jong’. De smaak is iets voller en vertoont toch lichte sherryinvloeden: gedroogde abrikozen en dadels. Naast de citrus en iets van cider. Suikerspin. En dan een hele resem kruiden: onder andere gember, peper en opnieuw de dille. Best wat eik naar het einde ook. De afdronk is niet erg lang, op peper en witte pompelmoes. De smaak biedt meer en is ook gewoon beter dan de neus, maar ook daar is het nog geen hoogvlieger. 83/100

Longmorn 23y 1969, G&M Cask

Bert Bruyneel bottelt niet alleen lekkere dingen, hij heeft daarnaast ook nog heel wat lekkers staan. Zo ook deze Longmorn 1969 van Gordon & MacPhail. 1969 is hét topjaar voor Longmorn en G&M heeft er heel wat gebotteld. Bedankt Bert!

 

Longmorn 23y 1969/1993, 61.2%, G&M Cask, cask 3721 & 5297
Complexe, volle en ‘diepe’ neus. Met diep bedoel ik dat je vele lagen hebt, geuren die niet zo zeer naast elkaar (en tegelijk) maar onder of achter elkaar naar boven komen. Een whisky om bijna letterlijk in te graven. De start is alvast zoet. Fudge, honing en praliné. Dat zoete krijgt daarna een fruitige toets. Gedroogde abrikozen en ananas. Dan volle eik en kruiden, die het geheel dragen. Daarna was. En niet een beetje… dit is de heerlijkste bijenwas met associaties van geboende meubelen en dito leder. Een vage rokerigheid ook. Alles erg krachtig natuurlijk, maar absoluut geen behoefte om water toe te voegen, deze neus is perfect zo. Zelfs op de smaak is water niet echt nodig. Je proeft weinig alcohol, de smaken barsten meteen open op je tong. Vooral het fruit dan. Nog meer tropisch fruit dan op de neus. De ananas, maar ook meloen, passievrucht, papaya, you name it. Mandarijnen ook. Praliné opnieuw. De eik en de bijhorende kruiden geven stevigheid, het fruit en de bijenwas elegantie, en ronden alle scherpe kantjes af. Lange afdronk, eerder droog maar met het tropische fruit dat lang blijft hangen. Misschien niet de beste Longmorn 1969 die ik al proefde (dat is een andere uit dezelfde reeks), maar veel scheelt het niet. Wat kan Longmorn 1969 toch lekker zijn. 93/100

Macallan 23y 1977, Silver Seal

Vandaag een Macallan van Silver Seal. Silver Seal is een Italiaanse bottelaar, opgericht in 1979, die vooral na 1990, de periode dat Sestante er de brui aan gaf, meer en meer whisky begon te bottelen. Sinds kort is Max Righi (Whisky Antique) de wereldwijde verdeler van Silver Seal. Deze whisky is trouwens ook bij hem te koop.

 

Macallan 23y 1977/2000, 50%, Silver Seal, First Bottling, 240 bts.
Veel aarde-toetsen op de neus. Ik denk aan bosgrond met varens, mos, paddestoelen enzomeer. Daardoorheen rook van het hout en kruiden. Kaneel, kruidnagel, tijm. Noten ook en fruit. Banaan? Rode appels zeker wel. En orangettes. En iets licht waxy. Lekkere neus, absoluut. Op de smaak mooie eik die nooit te droog wordt, kruiden (zoethout), sinaas, pruimencompot, karamel en de wood-smoke die ik ook al op de neus had. Romig, zijdezacht mondgevoel. Lange afdronk op kruiden, eik en fruit. Hier wel wat drogend. Knappe balans, lekkere whisky. 87/100

St. Magdalene 23y 1982, Old Malt Cask

Alhoewel ik oude St. Magdalene enorm kan appreciëren, bevalt de whisky uit hun nadagen mij heel wat minder. St. Magdalene sloot z’n deuren, net zoals heel wat andere distilleerderijen van Diageo, in 1983.

 

St. Magdalene 23y 1982/2006, 50%, DL Old Malt Cask, cask 2918, 331 bts.
Cleane, granige en licht zoete neus. Ontbijtgranen, vers gebakken brood. Vanille. Vrij grassig ook (hooi). Iets licht zurigs… rottend hooi? Wat rubber misschien ook. Daarnaast heb ik de geur van boter, noten en wat vegetale toetsen. Net als kaarsvet. Een klein beetje turf vervolledigt het geheel. Al bij al een weinig boeiende neus. In de mond is dit een olieachtige whisky, redelijk dik. De start is ook hier zoet en granig en wordt net zoals op de neus gevolgd door grassige tonen. Wat bijenwas, citrus en ook hier een beetje turf. Wat ik niet zo op de neus had, zijn kruiden. Munt, peper. Best lange afdronk, zoetzuur (neigt richting farmy tonen). Een whisky die weinig met me doet. 78/100

Port Ellen 23y 1983, Douglas Laing Provenance

Port Ellen, we kunnen er maar niet genoeg van krijgen… Vandaag een 1983 die Douglas Laing onder z’n Provenance label bottelde. Provenance is zowat het instaplabel van DL met toegankelijke whisky’s op drinksterkte.

 

Port Ellen 23y 1983/2007, 46%, DL Provenance, cask 3402 & 3403
Aangename Port Ellen. Oké, dat is een pleonasme. De neus geeft rokerige, zilte en fruitige aroma’s vermengd met zachte turf. Een beetje vanille ook, zeewier en vers gemaaid gras. Zachte smaak (het alcoholpercentage speelt mee natuurlijk) op zilt, citroen, amandelen, groene appel, peper, vanille, nat hout, rook… nice, maar mist toch wat ballen hier. Het zilt en de zachte turf blijven lang hangen in de zoete afdronk. De balans tussen de turf, de rook, het zoete en de citrus klopt als een bus. Zeker niet de beste Port Ellen die ik al proefde, maar lekker, dat wel. 86/100

Brora 23y 1981 Duncan Taylor

Bij tijd en wijlen een Brora, dat moet kunnen. Neen, dat is een doelstelling.

 
Brora 23y 1981/2005, 61%, DT Rare Auld, cask 1425, 542 bottles
Ah, vat 1425 was een sherryvat, de neus maakt dat vrij snel duidelijk. De sherry is er mooi verweven met waxy elementen (boenwas, kaarsvet…), fruit (abrikoos, peer), honing en bloemen. Subtiele rook. Heerlijk! Gelijkaardige elementen in de smaak. Sherry (noten, rubber en zo), fruit, turf, karamel, zilt. De finish is vrij lang, kruidig en ziltig. Prachtige sherry. Verdacht drinkbaar ook, is uiteindelijk 61% maar water ben ik gewoon vergeten… te veel aan het genieten. 90/100

Twee koninklijke whisky’s

Er zijn drie distilleerderijen die het predikaat ‘Royal’ in hun naam hebben dragen: Royal Brackla, Royal Lochnagar en Glenury Royal. Dat doet me er aan denken dat ik dringend eens iets van deze laatste moet proeven.

 
Royal Brackla 17y 1970/1987, 63.9%, G&M for Ristorante Gloria (Intertrade), 279 bottles – Highland
Straffe toebak! Zonder water komt er door de alcohol maar weinig door. Malt, granen, niet veel meer. Met water krijg ik sinaas, rijpe sinaas, op het rotte af. Lichte waxy en zelfs farmy notes ook, wat ik dan weer wel kan appreciëren, alhoewel het geheel toch wat ondermaats blijft. Beetje old bottle effect (oude, stoffige boeken) en na een tijdje nat karton. Geen al te geweldige neus. Ook de smaak kan me maar matig bekoren. De granen, het karton, ook hier duikt het op. Karamel en hout ook wel. Afdronk? Vrij kort en droog met wat zoethout en granen. Een tegenvaller toch. 68/100
 
Royal Lochnagar 23y 1984/2008, 50%, DL Old Malt Cask, cask 4205, 295 bottles – Highland
Zoete neus met karamel en honing. Sinaas. Ook smaak is zoet met de honing en de karamel, en wordt lichtjes bitter (drogend) naar het einde. Droge afdronk. Helemaal niet slecht deze Lochnagar. 83/100