Spring naar inhoud

McTears et al


 

Naar aanleiding van de slechte ervaring die Luc Timmermans had met McTears, wil ik graag mijn ervaring met hen – waarnaar ik vorige week reeds verwees – delen.

 

In mei 2010 kocht ik een fles bij McTears, een lot uit de Rare Whisky Sale van 5 mei. Toen ik deze ontving was de schroefdop van de fles volledig ingetaped en bij het vastnemen van de fles zaten mijn handen meteen onder de whisky. Ook was er een briefje van de verzendmaatschappij bijgevoegd met volgende boodschap:

 

Het niveau in de fles was duidelijk lager dan op de foto van de veilingcatalogus. Het was dus meer dan ‘slowly’, er moeten enkele centiliters uit de fles zijn gelekt tussen het ogenblik dat de foto werd genomen (als het al dezelfde fles was die op de foto stond) en het ogenblik dat ik de fles ontving. Ik verstuurde onderstaand klachtenmail naar McTears:

Last Friday I received the bottle (out of the Rare Whisky Sale of May 5th and as mentioned in the attached invoice), but I’m afraid this is a defective bottle, as also noticed by Mail Boxes Etc., see the customer note saying they had to seal it to be able to ship.
However sealing the bottle didn’t prevent more whisky to leak out during the shipment. I don’t know for how long this bottle isn’t closed properly, but as it was bottled nineteen years ago, the remaining whisky is probably not good anymore.
I don’t understand why it was put for sale in the first place. What do you propose?

Het beleefde antwoord van McTears:

I am very sorry to hear what has happened to your bottle.
I have looked into the bottle that you won at the auction and I could see nothing wrong with the bottle and entered it into the sale as per the description. Although the level was lower than normal it is not uncommon for a number of these older bottles to be at different levels.
I would have to say that when this bottle left McTear’s it was not leaking and we would of not of been shipped if it had been. What may of occurred is that if the bottle was stored on its side the whisky could of eroded the cork and caused the leak. May I ask if you took out any insurance for the delivery?

Daarna antwoordde ik nog het volgende:

Thanks for your reply. A lower fill level is indeed not uncommon for older bottles, but I fear that for this bottle it isn’t due to some breathing but rather to this leak. The bottle has a screw cap and this cap was loose (although seal not broken, not been opened), you can turn the cap 90° left and right.

Vervolgens werden nog enkele emails over en weer gestuurd, waarbij de bottom line was dat ik me maar moest wenden tot de verzender, Mail Boxes Etc., omdat die een verzekerde verzending stuurde. Maar die verwees dan weer naar McTears omdat zij volgens hen de fles zo (lekkend) van McTears ontvangen hebben, er was bij de verzending geen schade opgetreden, zij konden hier de verzekering niet inroepen. Een logische redenering van MBE lijkt me, maar McTears weigerde elke aansprakelijkheid.

Slotsom is dat er geen enkele compensatie volgde en dat ik met een fles zit waarvan ik niet weet hoe lang ze slecht gesloten was, als het al geen fake betreft waarbij er amateuristisch een andere (weliswaar eenzelfde als de originele) dop is opgeduwd. Ik heb onmiddellijk de dop van de fles proberen vast te zetten en er opnieuw tape rond gedraaid, wat verder lekken en vervliegen zal voorkomen, maar damage done natuurlijk. Nadien heb ik niets meer via hen gekocht en de kans dat ik het ooit nog doe, is klein, of het moet al een fles zijn die zeer hoog op mijn verlanglijstje staat en die ik voor een scherpe prijs op de kop kan tikken.

Auchentoshan 20y 1990, A. Dewar Rattray

Zoals julie wel weten wordt Auchentoshan driemaal gedistilleerd. Een verklaring hiervoor kan (let wel ‘kan’) gevonden worden in het feit dat de distilleerderij rond 1825 opgericht werd door Ieren die de hongersnood in hun thuisland ontvluchtten. In Ierland wordt er traditioneel driemaal gedistilleerd.

 

Auchentoshan 20y 1990/2011, 55.9%, A. Dewar Rattray, bourbon cask 17287, 273 bottles
De neus start op zoete en granige tonen (vers gemaakt muesli met ahornsiroop), maar deze worden snel vervoegd door grassige. Nat gras, maar ook natter bladeren en even natte grond. Honing ook, maar het is de ahorn- (esdoorn-) siroop die luider om de aandacht roept. Wat appelsap ook (vers geperst, niet van dat tetragedoe). Zacht en olieachtig mondgevoel, licht prikkelend. Ik heb hier zowel fruit (mandarijn en pompelmoes) als drogere aroma’s: noten, eik, granen, een beetje hars, kruiden. Delicaat en subtiel, maar wordt een beetje bitter naar het einde. De afdronk is vrij lang en bitter. Voor mijn smaak wat té bitter om de tachtig te halen. 78/100

Isle of Jura 1966, MacKillop’s Choice

1966 is voor Isle of Jura blijkbaar hetzelfde wat dat jaar voor Ben Nevis of Glenburgie is, een cultjaar. Wat ik al dronk aan Jura 1966 gaat voor mij van zeer lekker tot ronduit indrukwekkend. Laat het duidelijk zijn dat mijn verwachtingen zeer hoog gespannen zijn.

 

Isle of Jura 33y 1966/2000, 43%, MacKillop’s Choice, cask 1870
Mooie, ronde geur op tonen van amandelen, zachte karamel, rijpe (rode) kruisbessen, braambessen en cassis. Natte bladeren, mos, zachte eik en zoethout. Best wat zilt ook. Zoute drop. Een klein beetje balsamico heb ik nog, net als oud leder. Een beetje rook rondt het geheel af. Erg aangenaam om ruiken, laat dat duidelijk zijn. Zachte, romige smaak op vanillefudge, hazelnoten, zilt, allerlei bessen, eik en turfrook. Meer turfrook dan op de neus. Pas in tweede instantie zetten er zich kruiden door: peper, zoethout en gember. Heerlijk. De afdronk is niet geweldig lang, met vooral nog kruiden en een beetje rook die blijven hangen, het fruit neemt snel de benen. Misschien niet de beste Jura 1966 (de twee Signatory’s – 10th anniversary en dumpy – en de Samaroli zijn nóg beter), maar zoveel scheelt het nu ook weer niet. Prachtige whisky. 92/100

Confidential 16y 1995, Kintra Single Cask Collection

Vandaag een whisky waar ik weinig over kan vertellen, behalve dat het een botteling is van Kintra, gedistilleerd in 1995 en gebotteld op 16-jarige leeftijd. Je vindt ‘m in de rekken onder de ‘c’ van confidential.

 

Confidential 16y 1995/2011, 53.9%, Kintra Single Cask Collection, sherry butt #5, 120 bottles
Mooie, ronde sherryneus. Naast die sherry kan ik echt moeilijk ruiken, ik noteer associaties van noten en gedroogd fruit (dadels, vijgen), koffie, zachte karamel, sinaas en tabak. Maar wat me vooral opvalt, is geroosterd vlees. Zoet en gemarineerd vlees dat net iets te lang op de barbecue heeft gelegen. Maar niks onaangenaam, integendeel. Ook de smaak is meer dan gewoon genietbaar. Mooi droog op noten, allerlei gedroogde vruchten (dadels, pruimen en rozijnen), schil van sinaas en donkere chocolade. En ook hier tonen van geroosterd vlees. En kruiden niet te vergeten. Lange, bitterzoete afdronk. Best lekkere Glen Whatever. 84/100

 

P.S.: voor de mensen die af en toe eens een gokje wagen op één of andere whiskyveiling, check this out. Aangezien ik zelf twee jaar geleden een niet al te aangename ervaring had met dit veilinghuis, wil ik Luc z’n ervaring graag delen. Een gewaarschuwd man, enzoverder…

Glen Moray 20y 1991, Duncan Taylor ‘Dimensions’

In de nieuwe Dimension reeks van Duncan Taylor zit ook een Glen Moray 1991, die we vandaag eens onder de loep zullen nemen. Het is me onderhand duidelijk geworden dat Glen Moray een zwaar onderschatte distilleerderij is, zeker distillaten uit de jaren zeventig en tachtig hebben me al meermaals in positieve zin verrast.
Ik vind niet direct een afbeelding van de fles, hierbij dus een andere Glen Moray uit de reeks.

 

Glen Moray 20y 1991/2012, 54.8%, Duncan Taylor ‘Dimensions’, cask 9408
Frisse en florale neus: weidebloemen, vers gemaaid gras en muntsnoepjes (fris en zoet). Tonen van hars duiken op, en onderliggend een zoete granigheid. Geroosterde granen met ahornsiroop (Jeroen Meus z’n recept). Pas na enige tijd komt er ook fruit naar voor: groene appels en peren. Ook de smaak is fris, maar zoeter dan de neus. Daar zorgt de ahornsiroop voor, samen met vanille en kristalsuiker. Het graan blijft aanwezig, maar de appels en de peren maken op de tong plaats voor citrus (citroen en witte pompelmoes). Alcoholisch. Kruiden zoals kaneel en peper maken het plaatje af. Middellage, grassige en alcoholische afdronk. Lekker zonder meer, op de smaak is de alcohol iets te prominent aanwezig om hoger te scoren. 83/100

Amrut 62.7% Blackadder

Vandaag een fel bejubelde Amrut van Blackadder. Ik proefde in het verleden reeds een botteling van hen op 46%, vandaag de vatsterkte op 62.7%. Jonge Amrut, het blijft toch een uniek profiel… Niet dat we ooit oude Amrut gaan hebben natuurlijk, daarvoor is de angel’s share ginds iets te groot.

 

Amrut NAS, 62.7%, Blackadder 2008, cask BA 1/2008, 277 bottles
Mooie, aromatische en complexe neus. Ontbijtgranen met yoghurt en honing, zoet fruit (banaan, sappige appels) en vanille. Wat kruiden ook, nootmuskaat en gember. Geboend leder (licht waxy deze neus), en op de achtergrond lichte rook. Zeer mooi. Stevig op de tong, mondvulllend. Met associaties van zoete granen, veel kruiden (gember, peper, nootmuskaat, kaneel), sinaas, honing, vanille en een beetje turf. Ook wat eik ontbreekt niet. En thee, English Breakfast (de alcohol laat zich gelden). Met water komen de kruiden nog meer naar de voorgrond. En krijg ik de smaak van gemarineerd en gerookt vlees. Lange, kruidige afdronk met ook hier een toefje turfrook. Heerlijke whisky. 89/100

Archives

Het onvolprezen Whiskybase is een indrukwekkende database met intussen meer dan 30.000 verschillende bottelingen, maar het is ook heel wat meer dan dat. Zo kan je er opinies en indrukken over bepaalde whisky’s kwijt, kan je deze vergelijken met de meningen van anderen, kan je whisky’s die je geproefd hebt scoren, kan je er je collectie virtueel tentoonstellen en nog heel wat meer. Samen met de Malt Maniacs Monitor consulteer ik Whiskybase bijna dagelijks, als ik eens wat tijd over heb, moet ik er me maar ’s wat actiever mee gaan bezighouden.
In ieder geval, de mensen achter Whisybase hebben hun activiteiten nog wat uitgebreid, zo bottelen ze nu ook eigen whisky’s onder het Archives label. In de Whiskybase shop kan je deze kopen. Na de zogenaamde Inaugural Release, ziet nu de First Release het levenslicht. Laat ons beginnen met de Glen Grant 1975.

 

Glen Grant 36y 1975/2012, 46.6%, Archives, bourbon hogshead #5476, 81 bottles
Zeer mooie, volle, smeuïge, aromatische neus. Vooreerst veel fruit: sinaas, roze pompelmoes, aardbeien, ananas en meloen. Licht tropisch dus. Daarnaast zoete tonen (honing en gekonfijte gember), kruidige (die gember dus, maar ook nootmuskaat) en florale (gedroogde bloemen). Erg complex, want hij gaat verder op hooi, lichte tabak, oud, geboend leder en antiekwas. En dat alles wordt dan nog eens onderbouwd door sappige, belegen eik. Heerlijk om ruiken, gaat qua geurprofiel (een beetje) richting Caperdonich 1972. Oké, genoeg over de neus, tijd om te proeven. Romig, zacht mondgevoel en opnieuw zeer fruitig: sinaas, banaan, aardbeien, perzik, ananas, meloen… Naast het fruit honing, meer eik dan op de neus (maar nog steeds rond en sappig) en ook meer kruiden: peper, gember, kaneel. Aangenaam drogend naar het einde en in de middellange afdronk. Prachtig op de neus, mooi op de smaak. Knappe selectie. 89/100

Laphroaig 14y 1997, A. Dewar Rattray

Na lange tijd in familiehanden te zijn gebleven, ging Laphroaig in 1954 over in de handen van Bessie Williamson, die jarenlang als secretaresse werkte op de distilleerderij. Zij erfde Laphroaig omdat er geen rechtstreekse erfgenamen van de Johnston-familie waren en werd zo de eerste vrouwelijke distillery manager op Islay en waarschijnlijk de eerste in gans Schotland. Ze bleef Laphroaig beheren tot aan haar pensioen in 1972. Vandaag is de distilleerderij eigendom van Fortune Brands.


 
Laphroaig 14y 1997/2011, 56.5%, A. Dewar Rattray, Bourbon Hogshead #3327, 252 bottles
Geen overdreven assigheid in de neus, wel mooie rook (zowel turf als smeulend haardvuur), vermengd met vanille, citrus en granen. Pas daarna komt de zee opzetten, met zilt, zeewier en jodium. Ook op de smaak gaat de rook niet domineren, maar treedt hij wel meer op de voorgrond dan op de neus. Toch laat hij genoeg ruimte voor vanille en citrus. Zoet-zuur. Lekker zoet-zuur. Het zilt zit ook hier, net als wat peper. Gerookte heilbot en oesters. Deze laatste dus besprenkenld met citroen, peper en zout. Redelijke lange afdronk op turfrook, citrus en zilt. Een typische, klassieke jonge Laphroaig. En dus opnieuw meer dan gewoon lekker. 87/100

Highland Park 24y 1986, The Nectar of the Daily Drams

De winnaar van de Fulldram Class ’89 tasting was deze Highland Park 1986 van The Nectar. Zoals ik al vermeldde, ging voor mij de Glen Moray 1973 Perfect Dram daar nog een ietsje boven. Maar ik begrijp perfect waarom er meer mensen waren die deze beter vonden. Het is dan ook een schitterend whisky. Als je ‘m nog vindt, reken op een dikke 100 euro.

 

Highland Park 24y 1986/2010, 51.8%, The Nectar of the Daily Drams
Expressieve neus met veel fruitaroma’s zoals daar zijn: rode appels, sappige perzik, sinaas, ananas in blik. Naast het fruit noteer ik vanille, munt, rook en wat mineralige tonen (natte keien). Een beetje bijenwas merk ik ook op, net als honing. Zalig om ruiken in ieder geval. Deze Highland Park is romig en boterig op de tong, maar ook stevig en mondvullend. Qua associaties denk ik opnieuw in eerste instantie aan fruit (kruisbes, kiwi en de schil van sinaas), honing en vanille, maar ook aan zilt, zachte turfrook en zoethout. Curry? Toch iets dat in die richting gaat. Een klein beetje eik, maar niet veel. Vrij lange afdronk op zoet fruit, zilt en lichte rook. Complexe en aromatische whisky. En vreselijk drinkbaar. 91/100

Benriach 32y 1979 for Asta Morris

En Bert Bruyneel weet maar van geen ophouden, na een 1975, een 1977 en een 1978 brengt hij nu een Benriach 1979 op de markt. Binnenkort kan hij aan de jaren tachtig beginnen. Ook deze is een officiële botteling voor Asta Morris.

 

Benriach 32y 1979/2012, 47.3%, OB for Asta Morris, cask 8507, 192 bottles
Romige neus met veel fruit (roze pompelmoes, mandarijn, lychee en meloen), heide, en hooi. Gaat verder op vanille, melkchocolade, noten (marsepein) en zachte eik. En daaronder een klein beetje zachte bijenwas en dito turfrook. Mooie gelaagdheid, en een neus om te genieten. De smaak is vol en rond, en ligt in het verlengde van de neus. Hetzelfde fruit (meloen, lychee, pompelmoes), de heide, de vanille, de noten en de zachte eik op de achtergrond. Hier wel aangevuld met kruiden. Zowel gember als allerlei kruidenthees. Gesuikerde kamillethee bijvoorbeeld. Best lange afdronk, fruitig op bitterzoete tonen. Erg lekkere Benriach die qua profiel weer anders is dan de andere. De 1978 is zoeter en op de neus nóg wat expressiever (maar minder complex), de 1977 is wat frisser en voor mij ook (nog) gelaagder dan zowel de 1978 als deze 1979. Ik heb een lichte voorkeur voor de 1977 (de sublieme 1975 laten we dan even buiten beschouwing), maar dat neemt niet weg dat dit weer een uitzonderlijk vat is waar Bert z’n handen op heeft weten te leggen. 92/100

Bruichladdich 18y

Na de geweldige Laddie Ten, zet ik me aan een officiële Bruichladdich die iets hoger in pikorde staat, de 18y. Deze kost je een 75 euro.

 

Bruichladdich 18y, 46%, OB +/- 2011
Noten! Veel noten, dat is het eerste wat opvalt in deze neus. Okkernoten, cashewnoten en hazelnoten. Vanille, ook in grote hoeveelheden, en daarachter (maar dat is al wat meer zoeken) abrikozen, perziken, pruimen, wat gedroogd gras, kruiden en een beetje zilt. O wacht, ook een klein beetje rook, ver op de achtergrond, maar het komt toch even piepen. Zacht, romig op de tong met in eerste instantie dezelfde sensaties als in de geur, vanille en noten, gevolgd door perzik en abrikoos. Een beetje pompelmoes ook nog. Meer kruiden naar het einde en in de middellange, wat droge afdronk. Dit is geen slechte whisky, maar geef mij toch maar de nieuwe 10, pakken beter en maar de helft van de prijs. 77/100

Glen Elgin 12y, Flora & Fauna

Vandaag een Glen Elgin onder het befaamde Flora & Fauna label. Flora & Fauna was een reeks officiële bottelingen van Diageo uit de jaren negentig, waarbij 26 distilleerderijen van de groep – de éne al (on)bekender dan de andere – een whisky presenteerde met op het label een dier of plant uit de regio. Op die manier gaf het een beeld van de diversiteit van de Schotse whiskyregio’s. De eerste bottelingen waren alle op 43%, daarna waren er ook enkele op vatsterkte.

 

Glen Elgin 12y, 43%, OB +/- 2000, Flora & Fauna
De neus wordt gedomineerd door graan, en gaat gepaard met zoete tonen zoals vanille en honing. Iets licht zurigs detecteer ik ook. Yoghurt. Gist heb ik nog en een beetje fruit. Groene appels (dat licht zure opnieuw). Op de smaak van hetzelfde laken een broek, granen, vanille en zure appels. Citroen ook. Hier ook wel een klein beetje rook, maar het geheel mist complexiteit. Vrij lange, droge afdronk. De neus kan ik nog als best aangenaam omschrijven, op de smaak storen de zure tonen me te veel. 75/100

Tomintoul 44y 1967, A. Dewar Rattray

Tomintoul is een recente distilleerderij, het werd gebouwd in 1964. Tien jaar later werd de capaciteit verdubbeld, het moment ook dat hun eerste single malt op de mark kwam.

 

Tomintoul 44y 1967/2011, 46.4%, A. Dewar Rattray, bourbon cask 5405, 138 bottles
All right, dit is een toppertje! Zalige, delicate maar rijke neus die zich heel geleidelijk ontvouwt. Als hij volledig open gekomen is, krijg je veel fruit en honing, en maar een heel klein beetje hout. Het fruit vertaalt zich in zoete appels, abrikozen, sinaas en zelfs een beetje tropisch fruit (lychee?). Naast dit fruit heb ik dus honing maar ook marsepein en warme appelmoes, mooie zoete aroma’s. De eik houdt zich op de achtergrond. Een lichte kruidigheid (kaneel, nootmuskaat) en groene thee vervolledigen. Zacht en elegant op de tong, met fruit en kruiden als dominerende aroma’s. De eik laat zich hier iets meer gelden dan in de geur. In de kruidenafdeling noteer ik peper, gember en nootmuskaat, bij het fruit is dat dan appelsien en mandarijn. Ook wat zeste. En misschien een beetje zout. Water? Vergeet het. Middellange, licht drogende afdronk op de kruiden en het (citrus)fruit van de smaak. I like. 90/100

Inchgower 1977, Cadenhead White label

Inchgower onderging een grondige verbouwing in 1966, de productiecapaciteit werd verdubbeld, maar amper 1% van de productie is bestemd voor botteling als single malt, de rest gaat naar de blends van Diageo, de huidige eigenaar van de brand.
Vandaag een botteling onder het zeer zeldzame White label van Cadenhead. Dermate zeldzaam dat ik zelfs geen foto van de fles vind. Hiernaast dan maar een Glendronach onder hetzelfde label.

 
Inchgower 1977, 59.2%, Cadenhead +/- 1993, cask 9718, White Label
Dit is een wel erg bijzondere Inchgower. Niet alleen omdat deze White Labels zo erg zeldzaam zijn, maar ook het profiel van deze whisky is uniek. Hij heeft een nogal – op z’n zachtst gezegd – vreemde twist. We hebben hier lang over zitten discussiëren. Voor sommigen was het sulfer, niet voor mij. Ik vond het vreemde zeker geen off note, integendeel, ik vond het aangenaam. Ik dacht eerder een soort zoete, aangebrande toestand. Verbrande cake misschien – dat heb je soms nog in whisky – maar dan serieus verbrande cake. Verbrande karamel ook wel. De neus gaat verder op dit soort associaties. Iets zwaar geroosterd, geroosterde en gesuikerde amandelen? Daarnaast rook en koffie. Toch lekker hoor. In de smaak naast de aangebrande zaken hout en rook (woodsmoke), suiker en veel kruiden (zoethout vooral). Lange, zoete, kruidige en rokerige finish. Bizarre whisky, maar ik ‘m wel erg appreciëren. 89/100

Bruichladdich 10y ‘The Laddie Ten’

Vandaag een standaardbottelingen die links en rechts hoge ogen gooide, de Bruichladdich 10 of The Laddie Ten voor de vrienden. Het is een vatting van vooral bourbonvaten, maar ook enkele sherryvaten.

 

Bruichladdich 10y ‘The Laddie Ten’, 46%, OB 2011
Hola, dit is een wel zéér aangename neus. Aromatisch, met veel fruit. Fruit dat zich vermengt met zilt en zoete tonen (kandijsuiker en honing komen in me op). Qua fruit denk ik aan citroen, limoen en ananas. Wat gras ook (de vers-gemaaide variant), zoethout en een klein beetje rook. Maar dat alles erg expressief dus. De smaak is zacht, romig en fruitig: banaan, ananas, mandarijn. Licht tropisch zelfs. En ook hier gaat het fruit vergezeld van zilt. Zachte karamel en enkele kruiden vullen verder aan: kaneel, peper en gember. Mooi! Lange afdronk op fruit en kruiden. Ja, ik vind dit een indrukwekkende standaardbotteling, niet super-complex, maar voor een dikke 30 euro prijs/kwaliteit top me dunkt. 88/100

Ardmore 20y 1992, The Whiskyman

Samen met de wel zeer bijzondere Littlemill 1988 zette Dominiek ook een Ardmore 1992 in de markt. Deze whisky kreeg Rolling-Stones-gewijze de naam Peat Fighting Man mee.

 

Ardmore 20y 1992/2012 ‘Peat fighting man’, 49.9%, The Whiskyman, 146 bottles
Hola, dit is een mooie neus. Rond en vol. En complex. De eerste elementen die opvallen zijn turf en mineralen. Zilverpoets, natte aarde, natte gazon. Het maaien van nat gras. Daana noten (okkernoten en vooral cashewnoten), gevolgd door olie en de schil van sinaas, zilt en zelfs wat jodium. Aan welke kust ligt Ardmore nu ook al weer? De turf ondersteunt het geheel, is constant discreet aanwezig. Na enige tijd wordt in de fruitafdeling de sinaas vergezeld van banaan en ananas. Nat hooi ook, licht ‘farmy’. I like. Op de smaak wordt dit patroon verdergezet. Het mondgevoel is zacht en olieachtig. Qua associaties kan ik me er gemakkelijk van afmaken en verwijzen naar de neus. Maar dat ga ik niet doen, ik schrijf op: mineralen, zachte turf, hooi, cashewnoten, zilt, sinaas en ananas. Maar ook vanille, limoen en kruiden (peper en gember). En ook hier zit de balans tussen dit alles perfect. Lange afdronk op aarde, turfrook en fruit, en op het einde nog wat zilt als extraatje. Lekkere, complexe en fraai gebalanceerde Ardmore. Weerom een knappe selectie Dominiek! 90/100

Port Charlotte 2002, Malts of Scotland, cask #1172

En dan nu een whisky die ook hoog scoorde op de Fulldram Class of ’89 tasting. Zowel voor de groep als voor mij viel hij net buiten de top-3. Alhoewel ik whisky één en twee 91 punten gaf en whisky drie en vier 90 (de andere tussen 86 en 89), het verschil tussen beide koppels was voor mij dus zo miniem dat ik na de komma zou moeten scoren.

 

Port Charlotte 2002/2010, 64.2%, Malts of Scotland, bourbon hogshead, cask #1172, 306 bottles
Voor meer dan 64% alcohol te zijn, ruik ik meteen heel wat meer dan de alcohol. Echt een levendige en aromatische neus. Sinaas, zilt, karamel, turfrook, leder en gember vallen op. Nat hooi ook. Ook op de tong is het meer dan te doen. Sterk, natuurlijk, mondvullend, natuurlijk, alcoholisch, natuurlijk… maar ook zonder water al heel wat meer dan dat. Zoet vooral. Karamel, honing, gekonfijte gember. Veel rook, net als peper en een beetje rubber. Met water erbij zilt en opnieuw het natte hooi. Lange afdronk op zoete turf en zilt. Sprankelend en levendig, met de nadruk op zoete en farmy turf, een profiel dat me wel ligt. 90/100

Blair Athol 25y 1986, A. Dewar Rattray for Whiskyhuis & The Hebridean Whisky Society

Vandaag een whisky waar ik op heb zitten wroeten. Ruiken aan het sampleflesje overtuigde me niet helemaal en ook toen ik ‘m uiteindelijk in m’n glas goot, was m’n eerste indruk niet geweldig. Maar met ‘m tijd te geven en te laten ademen, kwam hij open, er voltrok zich een mooie transformatie.
Het betreft dus de whisky die Jurgen Van De Wiele selecteerde voor z’n shop en voor z’n Hebridean Whisky Society.

 

Blair Athol 25y 1986/2011, 53.5%, A. Dewar Rattray for Whiskyhuis and The Hebridean Whisky Society, bourbon cask #20076, rum finished, 115 bottles
De neus start vrij gesloten, ik heb enkel lichte florale toetsen en een beetje graan (muesli). Maar zoals gezegd, de whisky tijd geven doet wonderen. Er komt zoet fruit naar de voorgrond. Sappige rode appels, peren en appelsiensap. Daarna ook rozijnen en banaan (de rum die z’n sporen achterlaat?) en wat kruiden (the herbal kind). Vers gemaaid gras. Ja, dat gaat van gesloten naar fris en fruitig. Op de smaak heeft de rum echt wel z’n werk gedaan: banaan, kokos, rozijnen (op rum dus) en veel kruiden vallen op. Daarna ook sinaas. Kandijsuiker maakt het wat zoet. Naar het einde krijg ik nog tonen van zoethout, gember en paprika. Behoorlijk lange afdronk op kandij, bittere sinaas en kruiden. Tja, een whisky die je de tijd moet geven, anders gaat ie volledig aan je voorbij. Maar het wachten loont. 86/100

Clynelish 21y 1979, The Bottlers

De Clynelish die ik vandaag bespreek, is niet de eerste Clynelish die hier aan bod komt, maar wel de eerste gedistilleerd in de tweede helft van de jaren zeventig. Jaren zestig (of ouder), begin jaren zeventig, begin jaren tachtig, jaren negentig, we hebben het allemaal al gehad. Maar de tweede helft van de jaren zeventig was tot op heden een blinde vlek, net zoals de twee helft van de jaren tachtig trouwens.

 
Clynelish 21y 1979/2000, 62.3%, The Bottlers, refill sherry cask #8333
Mmm, lekkere neus op citrusfruit (sinaas en pompelmoes) vermengd met turfrook, boenwas en kruiden. Een klein beetje ‘farmy’ zelfs (de geur van de boerderij). Ook wat zilt noteer ik. Zeer mooi. Stevig mondgevoel (meer dan 62% na 21 jaar op vat!), kruidig en geturf. Toch ook best wat fruit (citrus opnieuw), net als vanille, granen en kandijsuiker. Lange afdronk op zachte turf en sinaasconfituur. En opnieuw wat farmy. Kan dit Brora 1979 zijn? Whatever, dit is spek naar mijn bek. En nog niet zo’n klein beetje. 90/100

Littlemill 24y 1988, The Whiskyman

Eigenlijk wou ik Mandarine Napoléon 1988 als titel nemen, waarom wordt snel duidelijk, maar om verwarring te voorkomen, heb ik maar overgenomen wat op het label staat. Dominiek Bouckaert brengt onder z’n Whiskyman label twee nieuwe bottelingen uit, een Ardmore 1992 en een Littlemill 1988. Dit jaar staat niet meer in het teken van The Beatles, nu is het de beurt aan The Rolling Stones. De Littlemill die ik vandaag proef, gaat door het leven als Sympathy for the Whisky. Kost een 120 euro.

 

Littlemill 24y 1988/2012 ‘Sympathy for the Whisky’, 54.2%, The Whiskyman, 159 bottles
Ja, die neus doet mij ontegensprekelijk aan Mandarine Napoléon denken. En zijdelings ook aan Cointreau en Grand Marnier. Stevig op mandarijn, maar ook roze pompelmoes en de schil van sinaas, vermengd met suiker (suikerwater, suikerspin). Pas daarna ook andere elementen, zoals planten, kaneel en nat hooi. Maar het zijn vooral de bijzondere citrus en de suiker die de dienst blijven uitmaken. Bijzonder, op z’n minst. Die combinatie van mandarijn en suiker is echt uniek voor een whisky. Wel lekker, daar niet van. De smaak is minder speciaal en meer Littlemill. Alhoewel ook hier hetzelfde citrusfruit domineert (mandarijn, roze pompelmoes), met onderliggend mooie eik en kruiden (ik denk aan peper, gember, en nootmuskaat). Infusiethees ook (rozenbottel en ijzerkruid). Zeer mooie bitterheid. En opnieuw de suiker(spin). Lange afdronk op eik, kruiden en… juist ja, mandarijn. En dan de score… niet evident. Deze whisky (zeker de neus) is voor mij zo atypisch dat ik er maar moeilijk een score op kan plakken. Die score is hier dan ook niet zo belangrijk. Maar je moet deze Littlemill gewoon geproefd hebben, dit profiel kom je waarschijnlijk nooit meer tegen. 88/100