Spring naar inhoud

Posts from the ‘Linkwood’ Category

Linkwood 20y 1991, G&M Private Collection

Vandaag een Linkwood 1991 van Gordon & MacPhail, die na rijping gefinished werd op Côte Rôtie vaten. Côte Rôtie is één van de oudste wijngebieden van Frankrijk, dat zich uitstrekt over de gemeenten Saint-Cyr-sur-Rhône, Ampuis en Tupin-Semons op de rechteroever van de Rhône. Deze whisky kost je 75 euro.

 

Linkwood 20 YO 1991/2011, 45%, G&M, Private Collection, Côte Rôtie finishLinkwood 20y 1991/2011, 45%, G&M Private Collection, Côte Rôtie wood finish, 1900 bottles
Frisse neus, op het zurige af. Niet geheel ongenaam echter. Yoghurt, groene appels, pompelmoes, dat soort zaken. Achterliggend veenbessen en geroosterd graan. Karamel, kandijsuiker en eik vullen aan. De geur van natte aarde meen ik ook nog te ontwaren. Een beetje ongewoon maar verre van slecht. Op de smaak heb ik dat zure minder, daar heb ik eerst wat zoete tonen zoals karamel, kandijsuiker en pruimencompot. Zoete granen en appelsap ook. Maar dan slaat het om naar drogere en bittere elementen. Een behoorlijke hoeveelheid eik, hars en bittere kruiden. En zelfs lichte tannines (wrang). Rauwe kastanjes. In de lange afdronk verdwijnen de tannines, het blijft wel vrij droog maar er is toch opnieuw plaats voor honing en fruit. Het begon goed, en het eindigde ook niet slecht, maar op de smaak verliest hij het pleit en een score boven de tachtig. 79/100

Advertenties

Linkwood 21y 1989, A. Dewar Rattray

De volgende in het rijtje nieuwe bottelingen van A. Dewar Rattray is een Linkwood 1989. Te koop voor een kleine 80 euro. Ik denk dat dit m’n derde Linkwood 1989 is, na de 12y van Gordon & MacPhail en de 20y van Malts of Scotland.

 

Linkwood 21y 1989/2011, 55.8%, A. Dewar Rattray, sherry butt #7322, 522 bottles
Erg mooie neus die zoet en kruidig start, om daarna over te gaan in fruitige tonen. De kruiden vinden we in de afdeling van de tuinkruiden, samen met allerlei planten en gras. Bladeren, varens en aarde ook. Wat het zoete betreft, denk ik vooral aan honing, maar ook aan kandijsuiker. Het fruit dat in tweede instantie naar boven komt, is gedroogd fruit (rozijnen en pruimen). Heerlijke bijenwas en geboend leder zorgen voor een smeuïge toets. De honing groeit en het gras neigt op de duur meer naar nat hooi. Ja ja, farmy. Ook de smaak is meer dan gewoon aangenaam. Stevig, maar niks scherps. Vol en rond. Romig en zoet. Zoete appels, rijpe kruisbessen, honing, een beetje nougat en suiker. Melkchocolade ook. Daarna zet er zich een beetje eik door, gevolgd door de bijhorende kruiden. Kaneel, kruidnagel en anijs. Middellange, grassige en zoete finish. Complexe en verrassend lekkere whisky. 88/100

Linkwood 1984, The Whiskyman

Naast die heerlijke Port Ellen 1983 heeft The Whiskyman aka Dominiek Bouckaert nog twee andere bottelingen op de markt gebracht: een Linkwood 1984 en een Glenlivet 1973. Ik proefde ze naast elkaar (en ja hoor, zzzzing, opnieuw tweemaal bingo). Vandaag mijn bevindigen van de Linkwood (‘Eleanor Whisky’), morgen deze van de Glenlivet.

 

Linkwood 26y 1984/2011 ‘Eleanor Whisky’, 49.2%, The Whiskyman, 88 bottles
Mmm, heerlijke zachte neus in de stijl van Clynelish 1982. Van de betere Clynelish 1982 dan nog. Zoet, fruitig en wreed waxy. Bijenwas, antiekwas, geboend leder. Peer en perzik. Dan ook sinaas. Licht grassig, alhoewel niet zozeer gras, eerder heide. En honing. Clynelish meets Highland Park. Dan aarde en humus. En dennennaalden. Yep, een wandeling door een (nat) naaldbos. Evolueert zeer mooi. Doet me wat denken een zoete witte wijn (en ik heb het dus niet over goedkope liebfraumilch). Een beetje zachte eik, puur ondersteunend, dragend. Ronduit prachtige neus. De smaak is zijdezacht en boterig. Eerst abrikoos, sinaas, honing, kandijsuiker, bijenwas en pollen. Dan wat eik en kruiden (nootmuskaat, zoethout en munt), maar ook hier als extra dimensie, het komt er naast, het gaat er nooit over. Hé, zelfs een beetje tropisch fruit… meloen, ja, duidelijk wat meloen op de achtergrond. Water? Nhaaa. Lange, ronde, zoete afdronk met een heerlijke prikkelende kruidigheid. Zalige Linkwood, en vreselijk drinkbaar. Na de Port Ellen 1983 opnieuw een geweldige vatselectie van Dominiek. 91/100

Het Zesde Metaal & Linkwood 1973

Het Zesde Metaal is van het beste wat West-Vlaanderen de wereld te bieden heeft. Samen met Rodenbach en The Chocolate Line dan. Hun debuut Akattemets heb ik al grijs gedraaid, maar het kreeg – buiten de late uren op Radio 1 – niet geweldig veel airplay. Nochtans schreeuwt deze plaat om bewonderd te worden. Songs als Est Miskien, Keuning van de Jacht, Peis Je Nog Aan Mie en Appartementje zijn echt sterk, maar vooral van Ik Haat U Niet krijg ik kippenvel. Wat een intensiteit! Hoe dat nummer opbouwt, van zacht naar oerend hard en terug gaat, ik krijg het er koud van. En zelfs de teksten zijn relatief verstaanbaar voor de niet-natives (zeker als je Bert Bruyneel al eens in z’n moedertaal hebt bezig gehoord).
Beluisteren van goeie muziek gaat hier ten huize Onversneden meestal gepaard met het drinken van goeie whisky. De keuze viel op een Linkwood 1973 van Signatory.

 
Linkwood 31y 1973/2005, 52.6%, Signatory, cask 14072, 191 bottles
Levendige, krachtige en fruitige neus. Ik ruik limoen, abrikoos, pruim. Kandijsiroop en vanille zorgen voor het zoets, het hout countert. Lichte, frisse smaak met ook hier een mooi samenspel tussen fruit, hout en zoets. Hier eerder honing. Qua fruit heb ik vooral perzik en abrikoos. Chocolade en een beetje zilt, en kruiden naar het einde. Die ‘peper en zout’ heb ik ook in de middellange afdronk. Erg lekkere oude Linkwood. 87/100

Linkwood 1989, Malts of Scotland

Linkwood 20y 1989/2010, 53.5%, Malts of Scotland, cask 1826, 263 bottles – Speyside
Clean, krachtig en vrij alcoholisch op de neus. Vanille en hout heb ik eerst, met na enige tijd de geur van bloemen die komt opzetten. Fragiel. Ontbijtgranen ook, appels en groene thee. Ja, als je ‘m wat tijd geeft, best genietbaar. Smaak: punchy! Gedroogd gras, hout, vrij bitter in combinatie met een beetje zoets. Gesuikerde thee en veel kruiden. Ik denk aan nootmuskaat, peper en gember. Ook met wat water blijft het bittere domineren. Lange, bittere afdronk. Op de tong is ie me te droog om hoger te scoren. 81/100

Two pairs!

Linkwood 17y 1987/2004, 43%, Signatory, cask 4145 – Speyside – 72/100
Granige neus met appel en versgemaaid gras. Niet onaangenaam, maar weinig boeiend. Zachte, wat zoete smaak met ook hier granen. Vanille ook en iets bloemigs. Middelange afdronk. Beetje saai, deze Linkwood.
 
Linkwood 18y 1990, 45%, G&M for LMDW 2009, cask 6962 – Speyside – 84/100
Stevige sherrytoestanden in geur en smaak. In de neus geeft dat noten, koffie (sterke espresso), karamel, rozijnen en bittere chocolade. En ongetwijfeld nog heel wat meer dat ik dan niet inmiddelijk kan plaatsen. De smaak is bitterzoet. De bittere chocolade onieuw. Rubber. Vrij veel hout, mag wat minder voor m’n papillen. Ook kruiden doemen op. Middellange, droge en kruidige finish. Complexe whisky met een erg aangename neus maar een ietsje te droog, te scherp in de smaak. Dit laatste doet ‘m net uit de 85+ catagerie vallen.
 
Caol Ila 15y 1990/2005, 50%, DL OMC, 358 bottles – Islay – 83/100
Neus is erg zacht, de turf is eerst vaag aanwezig maar komt langzaamaan bovendrijven, en verdringt daarmee de vanille en de citrus. Appelschil. Ook de smaak is zacht, zoet, met lekkere turf en dito zilt. Middellange, eerder droge afdronk.
 
Caol Ila 17y 1991/2008, 46%, Cadenhead, 361 bottles – Islay – 82/100
Neus: zoet, turf, rook, fruit. Matig complex. Smaak: lekkere zoete turf. Gerookte zalm. Beetje vettig. Vrij lange, zoete afdronk. Aangename Caol Ila.
Frapant, op enkele uitzonderingen na (die Manager’s Dram!) scoor ik bijna alle Caol Ila’s tussen 80 en 85. Degelijke, lekkere whisky zonder echt uitzonderlijk te zijn, maar ook zelden tegenvallend.

Back in business

Zaterdagavond teruggekeerd van twee weken Gardameer. Was daar rond m’n twintigste al geweest, maar ging met plezier nog eens met de kids terug. Prachtig meer ingehouwen in de rotsen. Pittoreske stadjes bezocht, lekker gegeten, genoten van het zwembad, een dagje naar Verona getrokken én twee weken geen whisky gedronken. Dringend tijd dus om deze gewoonte terug op te nemen, vind ik zo. Een oude Linkwood will do the trick.

 
Linkwood 1972/2006, 43%, Gordon & MacPhail – Speyside – 83/100
Aangename sherry-invloed, niet te sterk. Mooi (wit) fruit, karamel, koffie, rook en hout. In de – ietwat droge – smaak ook een sterke kruidigheid. Nootmuskaat, gember en peper vooral. Droge, kruidige afdronk. Lekker, maar net een ietsje te veel hout om hoger in de tachtig te eindigen.

Twee lekkere oude bottelingen

Linkwood 15y 100° proof, 57%, Gordon & MacPhail, black/white label, bottled 1980’s, 75 cl – Speyside – 86/100
Distillaat van ergens begin jaren 1970. Veel fruit in de neus, naast vanille, malt en sterke thee. Smaak is dan weer erg kruidig en aangenaam bitter. Eerder korte, peperige finish. Geslaagde oude Linkwood.
 
Oban 12y, 43%, John Hopkins & Co, bottled 1979 for Belgium, 75 cl – Highland – 86/100
Fruitige neus. Zoet fruit. Tropisch fruit. Lichtjes medicinaal ook, en kruidig. Het geheel balancerend op zoet en bitter. Ook in de smaak veel fruit. Papaya! Peer. Daarnaast iets van noten, kruiden en een klein beetje turf. Best lange afdronk. Een lekkere oude Oban.

Enkele nieuwe Diageo bottelingen

Caol Ila 8y ‘unpeated’, 64.2%, OB 2008, third release – Islay – 82/100
Inderdaad geen turf te bespeuren. Ondanks alcoholpercentage best drinkbaar zonder water, maar dan is ie wel erg droog en lichtjes bitter. Water maakt het geheel zachter, zoeter. Dan krijg je vanille, fruit (appel, banaan), hout en iets kruidigs in de neus en veel fruit in de smaak. Smeuïge zoetigheid. Melkchocolade! Korte, droge en fruitige finish. ‘Cleane’, atypische Caol Ila. Wel lekker.
 
Lagavulin 12y 1995, 48%, OB 2008, for the Friends of Classic Malts – Islay – 85/100
Rokerige, zilte en ‘farmy’ neus. Zoet ook. Beetje bitter. Pompelmoes. Vrij complex. Lekkere turf in de smaak, naast citrus, thee en karamel. Lange finish op zoete turf.
 
Linkwood 26y 1981/2008, 56.9%, OB 2008, Port Wood, 1260 bottles, 50 cl – Speyside – 82/100
Deze Linkwood heeft z’n laatste 14 jaar op een portovat gerijpt. Te veel om van een finish te spreken, laat het ons een ‘double wood’ noemen. Het resultaat mag er in ieder geval zijn. Veel zoet fruit in de neus. Banaan. Sinaas. Honing. Cake. Vernis? Hu, ja. Ook fruit in de smaak, maar dan eerder rood fruit, gestoofd rood fruit. Confituurtoestanden. Aardbei- en rode bessenconfituur. Lichtjes zurig. De rode bessen! Het zurige wordt wel serieus gecompenseerd door zoets. Chocolade. Sinaas. Ha, orangettes! Zuur-zoet, speciaal. Noten naar het einde. Droge, wat bittere afdronk met okkernoot. De port heeft z’n werk gedaan, maar overheerst niet. Geslaagd indeed.

Twee Samaroli bottelingen

Ardmore 26y 1977/2003, 45%, Samaroli, cask 7631, 738 bottles – Speyside – 85/100
Gebotteld voor de 35e verjaardag van Samaroli. Neus: wit fruit (peer vooral), vanille, koffie. Smaak: fruitig, vanille, zoethout. Granen. Kersen? Middellange, fruitige afdronk. Erg Lekker.
 
Linkwood 16y 1990/2006, 45%, Samaroli ‘Coilltean’, sherry cask 4205, 780 bottles – Speyside – 91/100
Fantastische Samaroli botteling onder het Coilltean label. ‘Coilltean’ is Gaelic voor ‘hout’, hier is het gebruikte hout een sherry vat. Deze whisky is echt enorm krachtig en complex. Heerlijke zachte sherry aroma’s in geur en smaak, met een verrukkelijke rook-toets. Wat zoets ook. En fruit. En een zalig lange afdronk. Top!

Gordon & MacPhail

Gordon & MacPhail is een oude onafhankelijke bottelaar, gesticht in 1895 door James Gordon en John Mac Phail. Al gauw zou John Urquhart hen vervoegen. Het zijn de kleinkinderen van deze laatste die nog steeds eigenaar zijn.
Al meer dan een eeuw koopt G&M vaten van verschillende Schotse distilleerderijen en laat deze rijpen in haar eigen warehouses in Elgin of in de opslagplaats van de distilleerderij zelf. Daar worden ze op de voet opgevolgd tot de whisky volgens G&M op z’n best is, waarop het vat wordt gebotteld onder één van de labels van G&M. Bekende labels of reeksen zijn Connoisseurs Choice (op commerciële drinksterkte), de Cask reeks met single casks op vatsterkte, de Rare Old reeks met oude bottelingen van gesloten distilleerderijen, de Gordon & MacPhail Reserve met jongere bottelingen en de Centenary Reserve naar aanleiding van hun 100e verjaardag.

Doorheen de jaren heeft Gordon & MacPhail een schat aan vaten opgeslagen, welke geleidelijk aan op de markt gebracht worden. Ze hebben dan ook een erg ruime selectie aan whisky’s, welke grotendeels te bewonderen en gekocht kan worden in hun indrukwekkende shop in Elgin, 58-60 South Street.
 
Caol Ila 9y 1995/2004, 55.2%, G&M Reserve, cask 10618, 303 bottles – Islay – 84/100
Zware turf neus. Ook wat kruiden en nat hout. Na een tijdje komt er lichte zwavel doorheen, gelukkig niet té. Smaak is wat zoet (chocolade?), drop, maar overpowered door de frisse (jonge) turf. Njammie!
 
Linkwood 12y 1989/2001, 61%, G&M Cask – Speyside – 85/100
Lekkere, kruidige neus. Met water erbij ook koffie, karamel en vanille. Krachtige smaak met fruit (sinaas, peer) en iets zoet. Marsepein. Speculaas, yep zeker speculaas. Beetje rubber? Mooie balans. Middellange, wat ziltige afdronk. Lekker!
 
Mortlach 17y 1990/2007, 45%, G&M Rare Old – Speyside – 79/100
Lekkere neus van koffie en karamel. En zoet fruit (ananas, peer…). Sherry. Complex! Smaak is vrij krachtig, met sherry en bitter-zoete sinaasschil. Chocolade. Middellange en droge afdronk. Neigt wat naar Cognac. Lekker zonder meer.
 
Ardbeg 9y 1996/2005, 46%, G&M Connoisseurs Choice, cask 906 – Islay – 81/100
Gebotteld voor Corman Collins België. Typische Ardbeg neus met veel zoete turf en citrus. Gerookt spek. Ook de smaak ligt in de lijn van de verwachtingen met de turf, de rook en de citrus (pompelmoes). Beetje peper ook. Middellange, zoete finish met turf en peper.